Σημερα στο σχολειο μου,καθως και σε ολα τα σχολεια της χωρας,πηρε θεση η γιορτη της 25ης Μαρτιου.(σκοπος του αρθρου μου δεν ειναι να μιλησω για τα γεγονοτα που συνεβησαν και το τι γιορταζουμε,αλλα για την παθητικη σταση της νεολαιας προς αυτα)
Το αρθρο θα το δημοσιευα αρχικα στο ischool αλλα πιστευω οτι δεν αφορα μονο την κλειστη κοινωνια των σχολειων,καθως αυτη η ''λευκη'' συμπεριφορα ειναι κοινωνικο προβλημα και αφου αυτος ο ''κωδικας'' συμπεριφορας αρχιζει και περιτριγυριζει γενικοτερα το κοινωνικο συνολο,γενικοτερα την λειτουργια του ατομου μεσα στην κοινωνια.
Πηρα τις απουσιες των συμμαθητων μου πανω στην ταξη,και κατεβηκαμε ολοι μαζι κατω για να παρακολουθησουμε την γιορτη.Ποιος βεβαια θα φανταζονταν οτι πιο ''κατω'' δεν θα μπορουσαμε να φταναμε...
Αρχικα βολευτηκαμε(κυριολεκτικα) σε μια θεση ο καθενας μας,αραχτοι πλεον περιμεναμε με αγωνια να σβησουν τα φωτα και να αρχισει η σουπερ ντουπερ γιορτη...αλλα που να ξεραμε οτι τα ''φωτα'' μας ειχαν ''κλεισει'' εδω και καιρο...εδω και καιρο πλεον δεν βλεπαμε αλλα μονο αγγιζαμε τις επιφανειες,καταλαβαιναμε τον κινδυνο και απομακρυναμε το χερι μας.Ολα πλεον εγιναν φωτιες.
Ηρθε και η ωρα να ανεβουν στην σκηνη τα παιδια απο την χ(ο)αρωδια,ετοιμα να επαναστατησουν,καλλιγραμα,με λευκα σιδερωμενα πουκαμισα,μαλλια γυαλισμενα και κολλημενα προς τα πισω,οσο κολλημενη ειναι και η συνειδηση τους.
Ηταν ετοιμα πλεον,να εκφωνησουν τραγουδια που ειχαν πιστεψει απο το προηγουμενο βραδυ οτι θα τους αντιπροσωπευαν,εστω και για μια μερα,για ενα λεπτο,για μια ωρα,για αυτη την ωρα της σχολικης γιορτης.Κατα βαθος θα σκεφτονταν πως θα συνδυασουν τον Ρουβα με τον Σολωμο,αλλα ηταν μαθημενα,ο κομφορμισμος ηταν πλεον το μελλοντικο τους επαγγελμα,σιγα,ο συμβιβασμος μιας ωρας θα τους πειραζε?Ηταν πλεον ερωτευμενες πουτανες.
Τα ρολογια δεν σταματουσαν να γυρνανε,τα χαμογελα οσο ετρεχε ο χρονος μεγαλωναν,και ξαφνικα εκλεισαν τα φωτα.
Τοτε εγιναν κατα εναν παραδοξο τροπο μεγαλυτερα...τοσο μεγαλα που μπορουσαν μεχρι και ρυτιδες να προκαλεσουν...στην φρεσκια νεοαλαια μας.
Μελωδικες φωνες,πλησιαζαν τον γλυκητατο ηχο του αηδονιου,αλλα μονο που αυτες οι φωνες δεν εφερναν την ανοιξη,ηταν μια ωραιοτατη εισαγωγη στο κοσμο της σαπιλας και του κοινωνικου εκφαυλισμου.Τοσο ωραιες φωνες,απο τοσο ομορφα κοριτσια που σε εκαναν να ξεχασεις καθε προβλημα και να αφεθεις με την ψυχη σου στην σημερινη δοση αναλγητικου που μας χορηγουσαν...Μα ΝΑΙ.Νιωθαμε πλεον επαναστατες,η ιστορια κυλουσε στο πετσι μας,αλλα το καλυτερο ηταν οτι γραφαμε ταυτοχρονα,η εστω οτι ετσι νομιζαμε.
Κοριτσια δροσερα-αρτιμελη αγορια-που ειπε και ο Αναγνωστακης- μας ειχαν φερει πλεον σε μια κατασταση ισχυρου προβληματισμου,ο ρολος του παθητικου θεατη ειχε αποκτησει μια τοσο μεγαλη δυναμη,που σχεδον μας ελυνε ολα μας τα στιγμιαια υπαρξιακα προβληματα.Συνεχως γινοταν εναλλαγη προσωπων στην σκηνη,ανεβαιναν νεα,γεματα αερα κοριτσια και αγορια,και κατεβαιναν,άλλα τωρα,και αυτα ομως γεματα αερα και χαρα...ηταν πλεον σιγουρα οτι ειχαν εκπληρωσει το σκοπο της ζωης τους...ή λετε να μην γινω τελολογικος?Θα προτιμουσα να πω οτι ο σκοπος τους επαφιονταν σε εναν εντελως ασκοπο σκοπο...ενταξει το πιασατε.Τα χειροκροτηματα φυσικα δεν ελειψαν,επεφταν συνεχως και αστραπιαια,τοσο αστραπιαια και δυνατα,που -ναι!!- πηραν αυτο που τους αξιζε.Δικαιωθηκαν απο το κοινο,το κοινο δικαιωθηκε απο αυτους.Η σχεση πελατη-ταμια,ποιηματος-χειροκροτηματος συνεχιστηκε για αρκετη ωρα...σταματησε φυσικα οταν τα χερια των θεατων ειχαν πονεσει και ροδισει,το χειροκροτημα με παθος και δυναμη σταματησε ,ειχαν πλεον κουραστει,ειχαν προβληματιστει αρκετα ωστε να νιωσουν πονεμενοι και κουρασμενοι,αρκετα γεματοι με το γωνιστικο πνευμα της ημερας.
Η παρασταση εφτασε στο τελος της,η απαγγελια των ποιηματων και τον τραγουδιων σταματησε,οι επι σκηνης αφησαν κατω τα οργανα τους,οι χορδες απο τις κιθαρες επαψαν πλεον να αμφιταλαντευονται αναμεσα στα δαχτυλα τους,οι φωνες σταματησαν,αναμφιβολο ποτε αμα ξανακουστουν τοσο δυνατα,τα φωτα αναψαν,οι συνειδησεις τους ομως ειχαν παραμεινει σβηστες,χωρις φως.
Το τελευταιο χειροκροτημα ακουστηκε,οι ''καλλιτεχνες'' εσκυψαν στην σκηνη ολοι μαζι και δεχθηκαν σκυμμενοι τις επευφημιες του κοινου,οπως σκυμμενοι θα δεχονται σε ολη τους την ζωη και αλλα,μονο που δεν θα ειναι επευφημιες.
Δεν χειροκροτησα,δεν ενιωσα την αναγκη.Σηκωθηκα σιωπηλα,πιστεψε με,περισσοτερο θορυβωδης ημουν απο τον δικο τους ''θορυβο'' και απομακρυνθηκα,περιμενα την παρεα εξω.
-Θα παμε για καφε?
-Πατε.
23/3/2012,Χαουζ
Το κειμενο για οσους δεν το καταλαβαν,εχει μεσα του σε υπερβολικη ''δοση'' το ποιητικο στοιχειο,και την ΕΙΡΩΝΙΑ.
Οι παρομοιωσεις που χρησιμοποιω και οι μεταφορες φυσικα και δεν ειναι αντικειμενικες αλλα παραλληριζουν αλλες καταστασεις...
Η σχολικη γιορτη ειναι μια μικρη κοινωνια,με τους μελλοντικους πολιτες της χωρας μας...ειναι μια μελλοντικη μικρογραφια του ''εξω κοσμου''
Βεβαια,δεν περιοριζεται στην υποκρισια των σχολικων ετων αλλα και στον ''κοινωνικο εκφαυλισμο'' οπως τον ονομαζω...που επεται απο τα ιδια ατομα,τους μαθητες
