Κατά τη γνώμη μου η 2η επιλογή δε θα έπρεπε να υπάρχει καν, εκτός κι αν αναφέρεται σε σχέσεις αναίσθητης δοσοληψίας και εξαπάτησης (πχ προικοθηρία). Όταν είσαι σε σχέση, είσαι γιατί νιώθεις καλά! Θεωρώ πως στη δική μου σχέση, έχει περισσότερο σημασία
ο άνθρωπος τον οποίο έχω δίπλα μου, παρά τα γεγονότα. Έτσι παρά τις διάφορες δυσκολίες, τρικλοποδιές, αναποδιές ή γκρίνιες που μπορεί να υπάρξουν απ' το "θα κάνω να σε δω Χ μέρες, μπουχουχου κλαψ κλαψ γιατί γιατί;" ως το "γιατί μου πήρες όλο το σεντόνι το βράδυ", πιστεύω πως είμαι και νιώθω καλά. Όχι μόνο γιατί μπορεί σε μια σχέση να είναι δευτερεύοντα αυτά, αλλά και επειδή παραδόξως κάποιες φορές είναι και
"απαραίτητα", αναθερμαντικά θα έλεγα.
Φανταστείτε μια σχέση που και οι δύο θα λένε όλη μέρα ο ένας στον άλλο "Σ' αγαπώ περιστεράκι μου, σε λατρεύω λουλουδίτσα μου" και μέχρι και στην τουαλέτα να πηγαίνουν παρέα. Ε δεν πάει! Η αηδία, της αηδίας, την αηδία, ω αηδία (πληθυντικό δεν κλίνω, τον ξέρετε). Ενω όταν μια σχέση τα περιλαμβάνει όλα, είναι πιο
ποιοτική, πιό πλήρης! Κι εμείς αγαπιόμαστε και μάλιστα πολύ, δεν είμαστε ούτε Cylons (ρομπότ) χωρίς αισθήματα ούτε ψυχοπαθείς! Αλλά κι αν κάναμε και μια βλακεία παραπάνω να μαλώσουμε πχ. για το σεντόνι, τουλάχιστον θα είμαστε
μαζί και θα το θυμόμαστε γελώντας μετά από πολύ καιρό, δε θα χουμε πήξει στην αηδία ώστε να βαρεθούμε ο ένας τον άλλο.
Είμαι σε σχέση, και είμαι πολύ καλά λοιπόν!
