Το 93 μπήκα πρώτη φορά στο "θαύμα" την υλοποίηση των ονείρων των δικών μου και όλων μας, Τώρα κοιτάζω το Δημιούργημα του Ανθρώπου και αποστρέφω το βλέμμα μου από ντροπή
Και γω τοτε περιπου. Αλλα ηξερα απο τοτε τι δρομο θα παρει (μεχρι ενα σημειο). Αλλωστε εμεις παιρνουμε αυτο το δρομο. Το ιντερνετ δεν εχει ψυχη, δεν πραττει, δεν κρινει, δεν επιλεγει. Εμεις πρεπει. Οπως ειπαν και αλλοι, και το εχω πει και γω πολλες φορες, τιποτα δεν ειναι απο μονο του καλο η κακο. Η αξια ή η απαξια του, εγκειται στη χρηση του (το χει πει καποιος συγγραφεας αυτο και δε θυμαμαι ποιος, μη κλεβω κιολας).
Ουτε η απαγορευση ειναι λυση. Η ουσιαστικη λυση ειναι να χτισεις καλη κριτικη ικανοτητα στο παιδι, με σωστα κριτηρια, ωστε να μπορει μονο του σιγα σιγα να κανει σωστες επιλογες και να μη βλεπει τα πραματα απο λαθος πρισμα και να μην παρασυρεται.
Το ίντερνετ μαλιστα ισως ειναι το μονο εργαλειο που εχουμε για να μην αποβλακωθει το 100% του πληθυσμου, απο παραπληροφορηση, σαχλαμαρες, τρομοκρατια πληροφοριας, καλλιεργεια αλλοτριωμενων νοοτροπιων, και ανεξελεγκτη επεκταση της "νεας ταξης πραγματων".
Οσο πιο ελευθερο και μη ελεγχομενο μεινει το ίντερνετ, τοσο περισσοτερες ελπιδες εχουμε. Τη μερα που θα φιμωθει και η τελευταια ελευθερη σελιδα ίντερνετ, απλα θα πρεπει να πεσουμε απο κανεναν γκρεμο ή να βγουμε στους δρομους με κουζινομαχαιρα.