Διά να μη απομείνη, όμως, καμία αμφιβολία περί του ότι ο Συμμοριτοπόλεμος δεν ήτο «εμφύλιος πόλεμος», αλλά Σλαβικής εμπνεύσεως ξενοκίνητος επιβουλή εναντίον της Ελλάδος, ήτοι πόλεμος εξαπολυθείς υπό μισθάρνων οργάνων της Μόσχας, εντελλομένων, καθοδηγούμενων και διευθυνομένων υπ' αυτής, δηλαδή υπό μισθοφόρων - ανδρεικέλων του Σλαβισμού, βλέπωμεν τον πράκτορα της Σοβιετικής Ενώσεως και ηγέτην του Κ.Κ.Ε., Νίκον Ζαχαριάδην, μετά την περίλαμπρον νίκην τού Ελληνικού Εθνικού μας Στρατού και την συντριβήν των ορδών του κομμουνιστοσυμμοριτισμού, να μεταβαίνη κατ' ευθείαν εις την Κριμαίαν και να παρουσιάζεται περιδεής ενώπιον του αυθέντου του Στάλιν, επιζητών και εκλιπαρών την κατανόησίν του και την επιείκιάν του, διά την επελθούσαν πανωλεθρίαν.
Αποδεικνύεται, ούτω, δι' άλλην μίαν φοράν, ότι την ευθύνην της διεξαγωγής της επιθέσεως εναντίον της Ελλάδος, ή ηγεσία του Κ.Κ.Ε., δεν την είχεν έναντι του «δημοκρατικού Λαού», ως ισχυρίζετο, ούτε έναντι των «συντρόφων» της, αλλά αποκλειστικώς και μόνον έναντι της Μόσχας, της οποίας ήτο ο εντολοδόχος και της όποιας τα επεκτατικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα εις βάρος της Ελλάδος εξυπηρετεί.
Από τον Στάλιν, ο όποιος παραθέριζε την εποχήν εκείνην εις την λίμνην Ρίτσα της Γεωργίας, έλαβεν ο Ζαχαριάδης, τον Απρίλιον 1946, την εντολήν ενάρξεως του Συμμοριτοπολέμου, και εις τον Στάλιν, και μάλιστα εις την ιδίαν τοποθεσίαν, επανέρχεται ο Ζαχαριάδης, τρία και ήμισυ έτη βραδύτερον, ήτοι τον Σεπτέμβριον 1949, δια να αναφέρη ευπειθώς, ως υποτελής, την αποτυχίαν της ύπ' αυτού αναληφθείσης αποστολής. Πάντα ταύτα εξιστορεί και ο αριστερός συγγραφεύς Λευτέρης Μαυροειδής εις την σελίδα 17 του βιβλίου του «Φάκελλος Καραγιώργη». Συγκεκριμένως, ούτος, γράφει:
Άποψη της λίμνης Ρίτσα. Παραθεριστικό μέρος του Στάλιν. Εκεί ελήφθησαν οι κρίσιμες αποφάσεις σχετικά με το μέλλον της Ελλάδος και τον ρόλο του ΚΚΕ.
«Αμέσως μετά την ήττα στο Γράμμο και την υποχώρηση των δυνάμεων του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στην Αλβανία, ο Ζαχαριάδης πέταξε για τη Μόσχα κι από κει για τη λίμνη Ρίτσα, της Γεωργίας, όπου παραθέριζε την ώρα εκείνη ο Στάλιν, και είχε μαζί του μια συζήτηση γύρω από την κατάσταση πού είχε δημιουργηθή στην Ελλάδα. Μετά τη συζήτηση συντάχθηκε ένα κείμενο πού το προσυπέγραψαν ο Στάλιν και ο Ζαχαριάδης (σ.σ. δηλαδή οι δύο συμβαλλόμενοι δια την επιχείρησιν διαμελισμού της Ελλάδος) και πού στη συνέχεια αποτέλεσε τον πυρήνα της επίσημης πλατφόρμας του κόμματος σχετικά με τις αιτίες και την περαιτέρω πορεία του Κ.Κ.Ε.».
Δια του κειμένου αυτού εθεωρήθη ότι ή επιλογή του ένοπλου αγώνος (1946) ήτο ορθή απόφασις, όπως ορθή ήτο και η εφαρμοσθείσα στρατηγική του Κ.Κ.Ε. διά την ανατροπήν του Ελληνικού πολιτεύματος, την εγκαθίδρυσιν κομμουνιστικής τυραννίας και τον ακρωτηριασμόν της Ελλάδος.
Τα ίδια. σχεδόν, περιγράφει και ο Γιώργης Βοντίτσος ή «καπετάν Γούσιας», εις τας σελίδας 11-13 του Β' Τόμου, του βιβλίου του «Οι αιτίες γιά τις ήττες, τη διάσπαση του Κ.Κ.Ε. και της Ελληνικής Αριστεράς». Ούτος, αφού αναφέρει λεπτομέρειας διά την απόφασιν του Στάλιν διά την, δίκην αγέλης ζώων, μεταφοράν των αξιοθρήνητων λειψάνων του κομ-μουνιστοσυμμοριτισμού εις την Τασκένδην, πρωτεύουσαν του Ουζμπεκιστάν και αφού ομιλεί και διά την συνυπογραφήν κοινού κειμένου διά τα αίτια της ήττης των συμμοριτών («γράφτηκε και ένα γραφτό ντοκουμέντο πού το υπόγραψε ο Στάλιν»), συνεχίζει ως εξής:
«Ο Στάλιν είπε στον Ζαχαριάδη: Δεν έχεις γιατί να μας ευχαριστήσεις, εσείς κάνατε πάρα πολλά για μας». Αυτό αποτελεί άλλη μίαν μαρτυρίαν και πιστοποίησιν περί της εξυπηρετήσεως, υπό των συμμοριών του Κ. Κ. Ε. ξένων. Σλαυϊκών, συμφερόντων.
Τέλος, ο άρχισυμμορίτης και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε.
Δημήτρης Βλαντάς, εις την σελίδα 143 του βιβλίου του «Εμφύλιος πόλεμος 1945 - 1949», γράφει:
«Ο Ζαχαριάδης έδρασε σαν να ήταν δούλος της Ρωσσικής ηγεσίας». Και εις την σελίδα 119 του βιβλίου του «Η τραγωδία του Κ.Κ.Ε.», διευκρινίζει:
«Η δεύτερη βασική αιτία της ήττας μας ήταν η τότε ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης. Αύτη, από το Μάρτη του 1946, ενθάρρυνε την ηγεσία τον Κ.Κ.Ε. γι' ανταρτοπόλεμο με σκοπό να εξυπηρετήσει Ρωσσικά ιδιοτελή συμφέροντα... Θα ήταν ανόητο να φανταστεί κάνεις ότι, χωρίς την έγκριση της Σοβιετικής ηγεσίας, χωρίς υπόσχεση της για βοήθεια, θ' άρχιζε η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. ένοπλο αγώνα μετά τις 31 Μαρτίου 1946».
Με άλλα λόγια, ακόμη και τα ηγετικά στελέχη του «Δημοκρατικού Στρατού» και του Κ.Κ.Ε. παραδέχονται ότι έδρασαν ως μισθοφόροι του Σλαβισμού, διά την εξυπηρέτησιν των Σοβιετικών σχεδίων εις βάρος της Ελλάδος.
Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ
Επειδή ο κομμουνιστής δικτάτωρ της Αλβανίας, Εμβέρ Χότζα, κατηγόρησε, εις τον Στάλιν, τον Νίκον Ζαχαριάδην ως υπεύθυνον της ήττης των κομμουνιστοσυμμοριτών, λόγω της εφαρμοσθείσης υπ' αυτού λανθασμένης τακτικής εις την διεξαγωγήν του ανταρτοπόλεμου, ο Στάλιν, πέντε μόλις μήνας μετά την συντριβήν των κομμουνιστοσυμμοριτών, εκάλεσεν εις τήν Μόσχαν, τον Νίκον Ζαχαριάδην και τον Δημήτριον Παρτσαλίδην και παρέπεμψεν αυτούς εις «δίκην».
Εις την «δίκην» αυτήν, χρέη «δικαστού» ανέλαβεν ο ίδιος ο Στάλιν, παρουσία των Μολότωφ, Μαλένκωφ κλπ., ενώ χρέη «εισαγγελέως - κατηγόρου» ανέλαβεν ο Έμβέρ Χότζα, με βοηθόν του τον συνεργάτην του Μεχμέτ Σόχου.
Ο Στάλιν απεδέχθη όλας τας κατηγορίας εναντίον Ζαχαριάδη-Παρτσαλίδη και αυτοί ηναγκάσθησαν, απολογούμενοι, να παραδεχθούν τα «λάθη» των και να υποσχεθούν ότι θα προσπαθήσουν να τα επανορθώσουν.
Ακολούθως ο Στάλιν υπεχρέωσε τον Εμβέρ Χότζα και τον Νίκον Ζαχαριάδην να εναγκαλισθούν, εις εκδήλωσιν συμφιλιώσεως! Ούτω, εδόθη υπό του αύθέντου-εργοδότου Στάλιν συγχώρησις και άφεσις αμαρτιών προς τους έμμισθους πράκτορας της Μόσχας, Ζαχαριάδην και Παρτσαλίδην. διά την ήτταν των κομμουνιοτοσυμμοριτών εις το Βίτσι και εις τον Γράμμον.
Είναι και αυτό μία επί πλέον απόδειξις της απολύτου εξαρτήσεως και υποτέλειας του Κ.Κ.Ε. εκ της Μόσχας, ως επίσης και της Σλαβικής επιβουλής εναντίον της Ελλάδος, τη εγκρίσει της Σοβιετικής ηγεσίας.
ΥΓ1. Επειδή βαρέθηκα το τρολλάρισμα ανεγκέφαλων ιδεοληπτικών, να μασάνε την τσίχλα του "Φασίστας",αυτοί είναι οι εν δυνάμει Φασίστες, της Δικτατορίας τους προλεταριάτου, δλδ του Κόμματος (επομένως ολοκληρωτισμός=βαρβαρισμός).
ΥΓ2. Επειδή "κάποιοι" ποστάρισαν περί "Μελιγαλά" και επανάληψή του απο αυτούς εις βάρος των υπολοίπων Ελλήνων..
ΥΓ2. Επειδή πολλοί Στεκιώτες Κομμουνιστές και μή, δεν γνωρίζουν τις δύσκολες ώρες που πέρασε η Πατρίδα, παλιότερα, απο ιδεοληπτικούς που "ήθελαν", έναν καλύτερο κόσμο, αλλά όμως σκόρπισαν αίμα-καταστροφή-εξορία και διχασμό.
ΥΓ3. Επειδή ακόμη και σήμερα, κάποιοι είναι μετανόητοι για τόν Εμφύλιο και εγκλήματα που γίναν στην Ελλάδα εναντίον Ελλήνων, αλλά και της έννοιας Πατρίδα, με σκοπό μιά "ουτοπία" που απο δείχθηκε ιστορικά λάθος, αλλά και το πρόβλημα εδώ και 20+ χρόνια με τους Σκοπιανούς, βάζω αποσπάσματα απο την Ιστορία των ηγετών του ΚΚΕ και μελών ΚΚΣοβ.Ενωσης.... Για να μάθουν ιστορία όσοι δεν ξέρουν αφού δεν διαβάζουν αλλά και δεν ρωνάνε τους Παπούδες τους, αλλά και για να κάνουν αυτοκριτική όσοι παπαγαλίζουν κομματικές θέσεις ως Θέσφατα που δεν επιδέχονται κριτικής... αλλά μιλάνε και για υπακοή στο Κόμμα (...τους Νόμους του Κράτους τους έχουν γραμμένους, γιατί τότε ισχύει όπως λένε, το Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη).
Ας μην παραμυθιάζουν άσχετους κι ας μην ονειρεύονται Νέο Εμφύλιο..!!
- Ολοι οι τίτλοι που βάζω, έχουν λίνκς.
Ολα τα τα παραπάνω υπάρχουν και στην επίσημη σελίδα του Ριζοσπάστη,
στην ενότητα: ΚΚΕ,Η 5η Ολομέλεια και το Μακεδονικό και σε επιμέρους σελίδες πάρα πολλές,
Διαβάστε κι εδώ επίσης: Η ασυνέπεια του Κ.Κ.Ε. στο Μακεδονικό: https://iliden.blogspot.gr/2009/04/blog-post_21.html
Διαβάστε κι εδώ: https://www.politikokafeneio.com/dse/dse64.htm
Διαβάστε κι εδώ: Η Έλλη Παπά μιλάει για το "Σλαβομακεδονικό" και την 5η Ολομέλεια του KKE
Η Ελλη Παππά, γνωστή αγωνίστρια της αριστεράς, σύντροφος και μάνα του παιδιού του Νίκου Μπελογιάννη, καταθέτει τις μαρτυρίες της στο βιβλίο "ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ" (φωτο)
Στην ουσία όλο το βιβλίο είναι ένα αμείλικτο κατηγορώ, όχι για την αριστερά αλλά για την σταλινική ολιγαρχία που την καταδυνάστευσε και την οδήγησε μακριά απο τον λαό και την ψυχή του Ελληνα. Ενα Ζαχαριαδικό ΚΚΕ που εγκλώβισε, "υπνώτισε" και σακάτεψε ότι καλύτερο είχε να προσφέρει σε έμψυχο υλικό η γενιά εκείνη.
Αξίζει να δούμε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο που αναφέρεται στις εμπειρίες της απο την εφαρμογή στη πράξη της απόφασης της 5ης ολομέλειας του ΚΚΕ, περί αυτοδιάθεσης της "Μακεδονίας".
"...Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην απόφαση της 5ης Ολομέλειας. Την άκουσα στο σπίτι της Νίνας και του Λάκη. Βράδυ, με καλά κλεισμένα τα πορτοπαράθυρα, ακούγαμε το Σταθμό.
Μετέδινε τις 
αποφάσεις της Ολομέλειας, ήμασταν προσηλωμένοι στο άκουσμά τους και ξαφνικά ήρθαν και η απόφαση για το μακεδονικό και η θέση για τη σλαβομακεδονική μειονότητα και η υπόσχεση για την παροχή αυτονομίας. Κι εγώ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω την αντίδρασή μου. «Αυτή η απόφαση είναι καρμανιόλα για τον αγώνα και για τους αγωνιστές», είπα. Ο Λάκης και η Νίνα είχαν μείνει άφωνοι, προσπαθώνταςς να καταλάβουν τι ήτανε πάλι αυτό το καινούργιο και τι σήμαινε η δική μου αντίδραση.
Όταν συνάντησα τον Πλουμπίδη, του είπα την άποψή μου, ομολογώντας και την έκρηξή μου. «Το είπες μπροστά στη Νίνα και στον Λάκη;» με ρώτησε με το πιο αυστηρό του ύφος. «Ναι», ομολόγησα με την προσήκουσα συντριβή.
Σκέφτηκε λίγο και: «θα κάνεις την αυτοκριτική σου, όταν τους δεις. Θα τους πεις ότι αυτό δεν έπρεπε να το κάνεις». Πήγα και ξαναπήγα στο σπίτι του «ζεύγους», όπως τους έλεγε ο Πλουμπίδη, μα η αυτοκριτική δεν μου έβγαινε.
«Έκανες την αυτοκριτική σου;», με ρωτούσε κάθε φορά εκείνος, ανελλιπώς. Ομολογούσα πως δεν την έκανα κι αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές. Αλλά δεν άντεχα άλλο και την πίεσή του. Αποφάσισα να κάνω την «αυτοκριτική». «Ξέρετε, όταν ακούσαμε την απόφαση για το μακεδονικό, είπα πως είναι καρμανιόλα Αυτό δεν έπρεπε να το πω», τους είπα. Με κοιτάξανε περίεργα και δεν μιλήσανε. Όταν ξαναείδα τον Μπάρμπα, απάντησα καταφατικά στην ελεγκτική ερώτησή του. «Τι είπες;» Επανέλαβα επακριβώς ό,τι είχα πει και το θέμα έληξε.
Κι εγώ κατάλαβα πως ο Πλουμπίδης δεν είχε ενοχληθεί από την άποψή μου για την απόφαση, αλλά από την «αντικομματική» μου ενέργεια να εκφράσω έξω από τα κομματικά όργανα τη διαφωνία μου. Ποτέ δεν μου ζήτησε να «αποκηρύξω» την άποψή μου, ποτέ δεν έκρινε την ουσία ins διαφωνίας μου. Με άφησε να υποψιάζομαι ότι επί της ουσίας η άποψή του δεν διέφερε από τη δική μου.
Η ρήξη Τίτο-Στάλιν βρισκόταν στην κορύφωσή της, ο όρος «τιτικός» είχε μπει στη ζωή μας με τη σημασία του θανάσιμου εχθρού του Κόμματος και του κομμουνιστικού κινήματος γενικά. Παράδειγμα: Ο Πλουμπίδης, στο γράμμα με ημερομηνία 4.5.1952, που είχε αφήσει στον Κούλη για μένα, έγραφε για τον Βαβούδη: «Για τον ΚΟΥΦΟ έχω να σου πω ότι ήταν κακός, εμπαθής, σχιζοφρενής, έκανε μεγάλο κακό στο Κόμμα, ΑΘΕΛΑ του όμως. ΔΕΝ ήταν ούτε χαφιές ούτε τιτικός». Δηλαδή, οι δύο χαρακτηρισμοί «χαφιές» και «τιτικός» ήταν περίπου συνώνυμοι.
Δεν αποκλείεται, μέσα στις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο Δημοκρατικός Στρατός και με την έλλειψη εφεδρειών, που ήταν το μέγα πρόβλημα, το Κόμμα να θεώρησε ως καλή τακτική κίνηση την αναγνώριση σλαβομακεδονικής μειονότητας και τη νεκρανάσταση του συνθήματος της αυτονομίας.
Αυτά είναι υποθέσεις, αφού πειστική εξήγηση δεν δόθηκε ποτέ.
Ωστόσο, έχω λόγους να πιστεύω πως το θέμα είχε κάποια άλλη διάσταση, πολύ πιο αινιγματική - κι αυτό το οφείλω στο περιστατικό με τη Χρυσούλα Καλλιμάνη. Ήταν στις φυλακές Αβέρωφ, γύρω στο 1960. Η Χρυσούλα ήταν από ένα χωριό κοντά στην Καστοριά, νομίζω, και
ήταν «Σλαβομακεδόνισσα». «Σλαβομακεδόνισσες» λέγανε στη φυλακή όλες τις δίγλωσσες Μακεδόνισσες. Ήταν αρκετές, γιατί κατάγονταν από τις περιοχές όπου ήταν οι κυριότερες βάσεις του Δημοκρατικού Στρατού, οι περισσότερες ήταν αντάρτισσες που αιχμαλωτίσθηκαν ή γυναίκες που είχαν συγγενείς αντάρτες ή απλώς είχαν περιθάλψει αντάρτες.
Στην πλειοψηφία τους είχαν μπει στον αγώνα από την Κατοχή.
Όταν τις ρωτούσες για την εθνικότητά τους, απαντούσαν -πολλές θύμωναν για την ερώτηση- πως είναι Ελληνίδες, και το 
εννοούσαν. Είχαν πάρει μέρος στους αγώνες της Ελλάδας, είχαν δώσει σ' αυτούς τους αγώνες τα πάντα και το να τις ρωτάς τις έθιγε. Θεωρούσαν ότι οι άλλες, εκείνες που ρωτούσαν, ήθελαν να τις αποκόβουν από τον εθνικό κορμό, να μην τις αναγνωρίζουν για Ελληνίδες, να τις βάζουν, κατά κάποιο τρόπο, σε ένα εθνικό γκέτο.
Η Χρυσούλα Καλλιμάνη είχε βρεθεί στην Αθήνα χάρη στις περίεργες επιλογές «στελεχών» που στέλνονταν απ' έξω μετά την ήττα για παράνομη δουλειά. Η κοπέλα δεν ήξερε ως τότε παρά το χωριό της και το αντάρτικο, δηλαδή το βουνό. Το μόνο που μπορούσε να της συμβεί στην Αθήνα ήταν να συλληφθεί σε συντομότατο διάστημα. Τη μέρα του επεισοδίου είχε περάσει από δίκη. Όταν επέστρεψε φορτωμένη με την καταδίκη τns, οι υπεύθυνες της Ομάδας των Φυλακισμένων της έκαναν τις συνηθισμένες ερωτήσεις για τη στάση της, για τις απαντήσεις που έδωσε στο δικαστήριο. Δεν ξέρω ποιες έκαναν τον έλεγχο για τη στάση της Χρυσούλας, πάντως σε λίγο έτυχε ν' ανταμώσω τη Ρούλα Κουκούλου. Ήταν φουρτουνιασμένη.
«Η Χρυσούλα έκανε υποχώρηση στο δικαστήριο», μου είπε. Απόρησα, γιατί η κοπέλα δεν ήτανε διατεθειμένη ούτε δήλωση μετανοίας να κάνει ούτε να μιλήσει εναντίον του Κόμματος και του Δημοκρατικού Στρατού. «Τι υποχώρηση;», ρώτησα. «Είπε στο δικαστήριο πως είναι Ελληνίδα»! «Καλά, κι αυτό είναι υποχώρηση;» «Φυσικά! Αρνήθηκε εθνικότητά της!»
Η στιχομυθία αυτή χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουνα μπροστά στη γνήσια έκφραση ζαχαριαδικής αντίληψης περί εθνικότητας κι η Ρούλα ήταν ο αυθεντικότερος εκφραστής των αντιλήψεων εκείνης της ηγεσίας.
Όλα αυτά παρέπεμπαν στην παλιά ιστορία της Βαλκανικής Ομοσπονδίας της Γ' Διεθνούς, που πληρώθηκε ακριβά από το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, πληρώθηκε πανάκριβα, όταν βρυκολάκιασε με την 5η Ολομέλεια, και τώρα, αρχή ins δεκαετίας του '60, την έβρισκα μπροστά μου, και μάλιστα με το πρωτοφανές να μην αναγνωρίζεται σε έναν άνθρωπο το δικαίωμα να ανήκει στο έθνος στο οποίο αισθανόταν ότι ανήκει. Πώς και γιατί το Κόμμα υιοθέτησε αυτή την άποψη στη διάρκεια του εμφύλιου σηκώνει κάποιες εξηγήσεις, έστω και απαράδεκτες. Το πως τη διατηρούσε, και 
μάλιστα φανατικά, εως τη δεκαετία του '60 είναι, για μένα τουλάχιστον, αίνιγμα που δεν μπόρεσα να λύσω. Το ερώτημα είναι αν και πότε εγκατέλειψε αυτή την αντίληψη.
Κι όμως, η απόφαση εκείνης της Ολομέλειας έγινε αληθινή λαιμητόμος για αγωνιστές, αφού, είτε συμφωνούσαν είτε όχι μ' αυτήν, ήταν υποχρεωμένοι να την υπερασπίζονται στα στρατοδικεία κι ήταν πολλοί εκείνοι που καταδικάστηκαν σε θάνατο και πήγαν στο εκτελεστικό μόνο και μόνο γιατί δεν δέχτηκαν να καταδικάσουν την 5η Ολομέλεια. Και πως να την καταδικάσουν, όταν αυτό θα σήμαινε δήλωση μετανοίας;
Εγώ, θεμελιακά αντίθετη μ' εκείνη την απόφαση, στα στρατοδικεία την υπερασπίστηκα όσο καλύτερα μπορούσα, κάτι όχι εύκολο, από τη στιγμή που δεν πίστευα τα «επιχειρήματά» μου. Στις δύο δίκες πάντως το πρόβλημά μου ήταν μικρότερο. Ο Νίκος μπορούσε να σηκώσει καλύτερα από μένα το βάρος της 5ns Ολομέλειας, ενώ εγώ έριχνα το μεγαλύτερο βάρος στην αμερικανοκρατία (κάποτε ο Νίκος μου είπε: «Ωραία σε περιποιείται όμως ο Τύπος». Από όσα λες για τους Αμερικάνους δεν βάζουν ούτε το ένα τέταρτο»).
Πηγή https://skinious.blogspot.com
Καλά θα ήταν να σοβαρευτούν κάποτε οι ΚΚΕδες, μπάς και γίνει καμμιά συζήτηση της προκοπής εδώ στο Στέκι... κι ας μην βιαστούν να γράψουν, αναθέματα του τύπου: αντικομμουνιστής-παραληρεί-παραπληροφορεί και λοιπές μπούρδες. Αν έχουν αντίρηση στα ντοκουμένα, ας τοποθετηθούν στο Κόμμα, τα στοιχεία είναι απο την επίσημη ιστορία του ΚΚΕ, (οπόψιν ότι τότε όλη η Αριστερά ήταν στο ΚΚΕ) και αργότερα υπήρξε με διάσπαση "ΚΚΕ εσωτερικού" ο Κύρκος-Μπανιάς κλπ κλπ).
