Όταν ο Heidegger είπε ότι το πεπρωμένο της Δύσης βρίσκεται στο Είναι δεν εννοούσε άλλο από την επικείμενη οικοδόμηση ενός πολιτισμού που θα περιστρέφεται ολοένα και περισσότερο γύρω από ζητήματα αυτοτέλειας, καθαιρώντας βαθμιαία τις χρησιμοθηρικές του έξεις. Για κάποιους συντηρητικούς τούτη η φιλοσοφική πρόταση ακούγεται πολύ αφηρημένη και ανάξια ιδιαίτερης προσοχής, σαν μια κάποια ταυτολογία που δεν έχει ιδιαίτερο λειτουργικό νόημα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι με αυτήν την πρόταση η Δυτική Φιλοσοφία έφτασε στην τελευτή της, ανοίγοντας παράλληλα ανοιχτό το (αδιανόητο κάποτε) ενδεχόμενο του να αφήσει το έργο της ανθρώπινης αναστοχαστικότητας ολοκληρωτικά στον μυστικισμό.
Και δεν είναι να απορείς αν αναλογιστεί κανείς ότι η αναδίφηση του Είναι όντως προσιδιάζει σε μια παραλογιστική ενατένιση που αποδομεί κάθε ορθή λογική, κάθε άτεγκτο ρηματικό αντικείμενο. Η φιλοσοφική παραδοχή ότι το ερώτημα του Είναι θα εξουσιάζει στο εξής την δυτική σκέψη υπονοεί ότι κανένα ορθολογικό ή αντικειμενικό σχήμα δεν είναι δυνατόν να μακροημερεύσει καθώς ο οντικός αναστοχασμός διυλίζει κάθε πάγια μορφή του νου. Τουτέστιν επειδή ακριβώς το Είναι διακρίνεται διηνεκώς ως μια ασύλληπτη προϋπόθεση των φαινομένων, ως η ίδια η κενότητα που υποδέχεται το εκάστοτε ερέθισμα. Έτσι ούτως ώστε η σκέψη να γίνεται αυθυπερβατική και ακατάδεχτη της οποιασδήποτε παγίωσης που αξιώνει την ταύτισή της με το ύστατο θεμέλιο. Διότι αυτό είναι που μας αποκαλύπτει ο ρευστός αναστοχασμός επί του Είναι: ότι τέτοιο ύστατο θεμέλιο δεν υπάρχει παρά μόνο το ίδιο το Είναι, εντούτοις, ως μη-θεμέλιο.
Τώρα αν αναλογιστούμε αυτά τα λόγια θα διαπιστώσουμε ότι τελικά το Είναι, αυτή η υπέρτατη αοριστία, εκτός από την απόλυτη κενότητα, το άπειρον ή το μη-είναι (διότι αυτό καθεαυτό το Είναι ταυτίζεται με το μη-είναι....σκεφτείτε το!) θα μπορούσε να ειπωθεί ότι αποτελεί την ίδια την νοητική παρατήρηση, τον ίδιο τον γλωσσικό αγώνα κατάκτησής του. Με άλλα λόγια το Είναι (το μη-είναι!), ως ασύλληπτο υπόστρωμα των φαινομένων, αποτελεί την ίδια τη νοητική ουσία, το πρωτογενές συνειδέναι. Ως εκ τούτου, όταν η φιλοσοφία ξεκινάει το ελικοειδές της ταξίδι γύρω από το ερώτημα του ασύλληπτου Είναι, εξαιτίας του ότι θα παραμείνει για πάντα αναπάντητο, σημαίνει ότι θέτει ένα οριστικό τέλος στα συστήματα σκέψης και τον ορθολογικό τους αγώνα για την κατάκτηση ενός ύστατου φαλ-λογοκεντρικού ιδεώδους αλήθειας. Κι αντ' αυτών ξεκινάει το συναρπαστικό ταξίδι της ατέρμονης διερώτησης επί του ρευστού οντολογικο-αισθητικού γίγνεσθαι. Το οποίο διηνεκώς αναπλάθει τη συνείδηση και προωθεί την δυναμική αυθυπέρβαση του προσώπου.
Συμπερασματικά, το ερώτημα περί του Είναι αποτελεί το πρώτο κι έσχατο θρησκεύεσθαι του ανθρώπου. Το μόνο άξιο και πέραν κάθε δυσφημιστικής σημασίας. Εκείνο το θρησκέυεσαι που αποτελεί κορωνίδα της διαλογιστικής συνείδησης, η οποία δυστυχώς υπό την λογοκεντρική πατριαρχία έχει περιπέσει στο περιθώριο. Αλλά όμως τι ειρωνεία που η εν λόγω διαλογιστική προσοχή είναι η θεμιτή εστίαση της συνειδητότητας στο εκζητούμενο Σημείο που αποτελεί και το θεσπέσιο πεπρωμένο της ανθρωπότητας! Με ειρωνεία λοιπόν ανταπαντούμε στα σκιάχτρα της λογοκρατίας (αμφότερους μονοθεϊστές κι άθεους) κι εξυψώνουμε τον Εωσφόρο ως σκώμμα που απορρέει από την πιο βαθιά ενατένιση: το εμμενές ερέθισμα είναι το απειροστό υπερσημείο... δηλαδή το οποιοδήποτε σημείο, είτε αισθητηριακό είτε εννοιολογικό, εμπεριέχει το Άπειρον που διαρρηγνύει ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ την ολότητα. Κι άρα τελειώνουμε με την μεταφυσική και ξυπνάμε στο όνειρο για να χτίσουμε ξανά επιτέλους Πολιτισμό!
ΥΓ: Όποιος Supervisor έχει βγάλει την ταμπέλα "Fresh Ideas" από αυτό το thread μάλλον πάσχει από ναρκοληψία.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
