Θεωρω σεξιστικο καταλοιπο την παλαιοτερη υποχρεωση της γυναικα να παιρνει το ονομα του συζυγου της. Ηταν σαν ξαφνικα να δηλωνε, ημουν του πατερα και της μητερας μου-που στεκει ειτε γονιδιακως ειτε επειδη αυτοι οι δυο ανθρωποι επελεξαν να ειναι γονεις της, κατι που δηλωνε το επιθετο και το γενος της στα επισημα αρχικα χαρτια της-και τωρα ειμαι του αντρα μου, χωρις την κοινωνικη υποχρεωση του αντρα της να δηλωσει κατι αντιστοιχο.
Καλως κατ'εμε η τακτικη αλλαξε.
Στο ζητημα των παιδιων ομως, πιστευω πως υπαρχει ενα ζητημα που εθιξε εμμεσα καποια χρηστρια παραπανω χρησιμοποιωντας την εκφραση αγνωστου πατρος.
Στην συζυγο η κτητικοτητα που δηλωνοταν με την αλλαγη επιθετου ειναι κατα τη γνωμη μου μια απο τις εκφρασεις αυστηρων πατριαρχικων προτυπων.
Στα παιδια, υπαρχει πιστευω μια αρχεγονη ανασφαλεια. Δεν ειναι κατα βαση η επιθυμια να δηλωσει καποιος οτι το παιδι ειναι αποκλειστικα δικο του, και το μεγα γενος του ταδε αντρα.-Ανεφερομαι σε υγιεις περιπτωσεις, και οχι ματαιοδοξες-. Αλλα βασικα και πρωταρχικα να δηλωσει οτι ειναι ο πατερας. Για τη μανα μας, το ποια μας γεννησε, το ποια ειναι, δεν υπηρχαν αμφιβολλιες. Ο πατερας ομως? Κατι οπως με τον εβραικο νομο, που επιτρεπει σε καποιον να δηλωσει εβραιος εφοσον ειναι η μητερα του, γιατι για τον πατερα δεν ειναι απαραιτητα σιγουρο οτι ειναι οντως πατερας του.
Θεωρω δικαιο να δινονται και τα δυο, και με την ενηλικιωση να επιλεγει το παιδι ποιο θα χρησιμοποιησει, που σε τελικη μπορει να ειναι το οποιοδηποτε, ακομη και ασχετο με των γονεων.
Ανεφερα τις παραπανω σκεψεις ως αιτιολογηση μιας επικρατουσας τακτικης, που κατα τη γνωμη μου δεν προσπαθει να καπελωσει, οσο να δηλωσει πως ειμαι κι εγω εδω.
Τωρα, αναλογως τον ανθρωπο, και τον τροπο που εχει μεγαλωσει και το περιβαλλον του, η παραδοση μπορει να λειτουργησει ως μεσο επιβολης η ως συνεχιση μιας πρακτικης που δεν θεωρει οτι βλαπτει καποιον, εφοσον αυτος ο καποιος συμφωνει με την ιδια αποψη.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
