Έλα απ' τις Μούσες να αρχίσουμε
που τον πατέρα Δία υμνώντας
τέρπουν το μέγα νου μέσα στον
Όλυμπο λαλώντας τα τωρινά, τα
μέλλοντα και τα περασμένα,
με τη φωνή ταράζοντάς τα, κι
αυτών ακούραστη κυλάει η φωνή
γλυκιά απ' τα στόματά τους και
γελούν τα δώματα του πατέρα
βραχύχτυπου Δία στη λουλουδένια
φωνή των θεισσών καθώς απλώνεται
κι αντηχεί η κορυφή του χιονισμένου Ολύμπου
και τα δώματα των αθανάτων.
Κι αυτές αφήνοντας την
αθάνατη φωνή τους ψάλλουν των
θεών το σεβαστόν γένος πρώτο στο
τραγούδι απ' την αρχή, αυτούς που
η Γαία κι ο πλατύς Ουραννός
γέννησε και τους θεούς που γεννήθηκαν
απ' αυτούς, δότες των καλών.
Κι έπειτα δεύτερο το Δία, τον
πατέρα των θεών και των ανθρώπων,
υμνούν στην αρχή του τραγουδιού
και στο τέλος, πόσο είναι πρώτος
στους θεούς και στην ισχύ ο πιο
μεγάλος.
Κι έπειτα των ανθρώπων το γένος και των ισχυρών γιγάντων
υμνώντας τέρπουν το νου του Δία
μέσα στον Όλυμπο οι Ολυμπιάδες
Μούσες, οι κόρες του αιγιδοκράτη Δία.
Αληθινά πρώτα πρώτα έγινε το Χάος,
αλλά μετά η πλατύστηθη Γαία,
όλων στέρεη βάση πάντα των αθανάτων
που έχουν την κεφαλή του χιονοσκέπαστου Ολύμπου
και τα ομοχλώδη Τάρταρα στο βάθος
της πλατύδρομης Γης, κι ο έρωτας,
που είναι ο πιο ωραίος μέσα στους
αθάνατους θεούς, ο λυσομελής,
κι όλων των θεών κι όλων των ανθρώπων
δαμάζει μεσ' τα στήθη τους
τη γνώση και τη φρόνιμη βουλή.
Κι απ' το χάος ο Έρεβος κι η μαύρη νύχτα έγιναν.
Κι απ' τη νύχτα ο Αιθέρας κι η Ημέρα γεννήθηκαν,
που τα έκανε αφού συνέλαβε
σμίγοντας με το Έρεβος στην αγάπη.
https://www.youtube.com/watch?v=xuwuCahRwKE