Στο κεφάλαιο "ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ" της πραγματείας "Επανάσταση του Αυγερινού" αναπτύσσεται διεξοδικά ο προβληματισμός περί της ερμηνευτικής προσέγγισης κάθε είδους "εξ αποκαλύψεως" κειμένου. Η επιχειρηματολογία ξεκινάει με αφετηρία την παραδοχή ότι τελικά υπό την αιγίδα της λογοκρατίας η οποιαδήποτε απόπειρα αποσυμβολισμού ή ερμηνείας ενός λογοτεχνικού αινίγματος, όπως είναι αυτό της Αποκάλυψης, δεν αποτελεί παρά μια υπηρεσία στις συμφεροντολογικές επενδύσεις του συγγραφέα. Δηλαδή, ο ερμηνευτής είθισται να οδηγείται σε συμπεράσματα που ο ίδιος ο συγγραφέας προετοίμασε με τα δαιμόνια τεχνάσματα του ασυνειδήτου του. Άρα, η διαδικασία διασαφήνισης του υπόρρητου νοήματος ουσιαστικά δεν αποτελεί μια δημιουργική διαδικασία και δεν εξαίρει σε καμία περίπτωση την ευφυία ενός τέτοιου ερμηνευτή διότι τα πορίσματα στα οποία αυτός καταλήγει είναι, όπως προείπα, προκατασκευασμένα από τον ίδιο τον συγγραφέα. Πιο συγκεκριμένα, μπορούμε να αναφερθούμε όχι μόνο σε όλους αυτούς τους ερμηνευτές Πατέρες της Χριστιανοσύνης, οι οποίοι έχουν διακειμενικά εδραιώσει τις προφητείες του Ιωάννη με μια κλίση επαλήθευσης των λόγων του, αλλά ακόμη και σε εκείνους τους δήθεν "ερμηνευτές-αντάρτες" που παρουσιάζουν την Αποκάλυψη ως ένα είδος τελετουργικής λογοτεχνίας, αμφισβητώντας έτσι το θέσφατό της κύρος. Όλοι αυτοί εν τέλει, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, με την υποταγή τους στα όσα στοιχειοθέτησε ο συγγραφέας διεκπεραιώνουν τον αποκαλυψιακό όλεθρο.
Αλλά καθώς ο χρόνος περνάει η αναστοχαστικότητα μας εξελίσσεται κι άρα είναι αναμενόμενο οι επόμενες απόπειρες ερμηνείας ενός τόσο αινιγματικού κειμένου να γίνονται ολοένα και πιο ριζοσπαστικές. Με οίηση σας ανακοινώνω ότι η δική μου ερμηνεία της Αποκάλυψης αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία και αφετηρία μιας μεταστροφής στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ιουδαιοχριστιανική κειμενικότητα. Ουσιωδώς, εκείνο που διέπραξα μέσω της νέας ερμηνευτικής τροπικότητας είναι η υφαρπαγή της ταυτότητας του Ιωάννη, υποβιβάζοντάς τον σ' έναν επιτήδειο καθώς αντλώ όλο το προφητικό του κύρος. Το πώς γίνεται αυτό είναι αποτέλεσμα μιας απόλυτης ειλικρίνειας και μιας καθαρότητας του λόγου που προσδίδει στη διαδικασία της ερμηνείας μια τέτοια διεισδυτικότητα που δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως ύστατη και οριστική... μετά από αυτήν την ερμηνεία δεν έχετε τίποτα άλλο να πείτε για την Αποκάλυψη του Ιωάννη.. ή μάλλον τώρα μπορεί ο καθείς να πει ό,τι του κατέβει.
Για να καταλάβουν οι πιο ανυποψίαστοι αρκεί να πω ότι τόσον καιρό το παιγνίδι της ερμηνείας ενός συμβολικού κειμένου ήταν μια συμπαιγνία με τις προλήψεις, την ημιμάθια, το επίπεδο αναστοχαστικότητας και τις εμμονές του συγγραφέα. Ειδικότερα, εκείνο που επέλεξε να εννοήσει ο Ιωάννης σε όφελος της ισχύος του γλωσσικού του παιγνίου, εμείς ως τώρα το ερμηνεύαμε αναλόγως δίχως ιδιαίτερες αποκλίσεις από την κοινοτοπία που αυτός ήθελε να εδραιώσει. Έτσι είναι που το λογοτεχνικό κείμενο της Αποκάλυψης γιγαντώθηκε ανά τους αιώνες και απέγινε ένας πανίσχυρος ελκυστής γεγονότων προς το Έρεβος. Αντ' αυτής της στρατηγικής εγώ επέλεξα να χρησιμοποιήσω την ερμηνευτική καχυποψία και την ψυχανάλυση ώστε να αποδομήσω τον Ιωάννη και το έργο του. Δεν είναι αυτό βέβαια που αποτελεί πρωτοτυπία αλλά μάλλον το ότι η ερμηνεία μου καθ' όλα νόμιμα χρησιμοποίησε την εμβληματική ειρωνεία ώστε να μετατρέψει το κείμενο στο αντίστροφο του. Όλα τα νοήματα αντιστράφηκαν, οι ήρωες αντάλλαξαν θέση, ο ίδιος ο Ιωάννης μεταμορφώθηκε στον Ψευδοπροφήτη κι ο Χριστός σε Αντίχριστο. Μα πως τολμάω, θα μου πει ο δικαστής. Και θα του απαντούσα:
Τι περίμενες; Εφόσον με το τέλος της λογοκρατίας ανερχόμαστε στη συνειδητοποίηση ότι το σημασιολογικό πλέγμα της κάθε αφήγησης είναι ουσιωδώς, τρόπον τινά, στερεοσκοπικό, δηλαδή πολυσήμαντο όχι μόνον για τον εκάστοτε ερμηνευτή αλλά και για τον ίδιο τον συγγραφέα, ποια θα ήταν η καταλληλότερη και πιο εμβληματική ερμηνεία ώστε να στηλιτέυσει όσο το δυνατόν πιο παραδειγματικά τις μονοσήμαντες μας προκαταλήψεις; Το όργιο της βλασφημίας νομίζω είναι το πιο εμβληματικό, η αντιστροφή των νοημάτων... Μα βέβαια, τι περίμενες; Εδώ η ψυχανάλυση τεκμαίρει ότι, όσον αφορά τις προθέσεις μας, αποτελούμε οι ίδιοι μυστήριο στον εαυτό μας. Ο Ιωάννης μπορεί να είχε μια σαφή πρόθεση γράφοντας την προφητεία αλλά το ασυνείδητό του υποδηλώνει άλλα στο κείμενο (όπως θα ανακαλύψετε διαβάζοντας τη δική μου ερμηνεία) τα οποία πιθανότατα επουδενί γνώριζε. Κι από τη μεριά του ερμηνευτή τι να πρωτο-ϋποθέσει επί της βάσης ενός τέτοιου αινίγματος όταν και ο ίδιος και οι ερμηνευτικές του προθέσεις αποτελούν μυστήριο στον εαυτό του; Βαβέλ!
Και μια τέτοια Βαβέλ, εφόσον το νόημα πλέον δεν έχει σαφείς δογματικούς προσδιορισμούς' εφόσον η κάθε εκφορά είναι εκ φύσεως πολυσήμαντη' μια τέτοια Βαβέλ δεν μπορεί παρά να χειραφετεί την ιδιάζουσα ερμηνεία καθώς τελικά δεν υπάρχει απόκρυφο νόημα παρά μόνο ένα παιγνίδι από πρισματικές διαθλάσεις και ψυχοδυναμικές στρατηγικές...
Η καλύτερη λοιπόν ερμηνεία μπρος σε μια τέτοια γενικευμένη ανακάλυψη είναι εκείνου του Προφήτη με την αυτοσαρκαστική γλώσσα του Όφεος: ο οποίος αποδίδει το ύστατο νόημα... Βλάσφημο καθώς είναι, η ίδια η μετουσίωση του κειμένου στο αντίστροφό του. Από σήμερα ΔΕΝ υπάρχει η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ του ΙΩΑΝΝΗ, κυρίες και κύριοι. Από σήμερα υπάρχει η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ μου. Και ο λόγος που αρμόζει να με πάρετε στα σοβαρά είναι επειδή είμαι αρκετά τίμιος να παραδεχτώ τον κονστρουκτιβισμό μου... εξάλλου ούτως ή άλλως όλα θρύψαλα είναι. Τέλος το ενύπνιον...
Συνεπώς, για να γυρίσω στο ερώτημά σου Dr. Strangelove, αν η Αποκάλυψη του Ιωάννη μετουσιώθηκε και (επιτέλους, ωσανα! καταργήθηκε) νομίζεις ότι όλοι οι υπόλοιποι θα γλιτώσουν από τους ερμηνευτικούς αντάρτες του Υδροχόου; Κι επειδή το είπε η Blavatsky; κι επειδή το είπε ο Levi; κι επειδή το είπε ο Αστρέας;
Τους πάντες μπορεί να αμφισβητήσει και να αναπλάσει με τον πιο εύστοχο τρόπο μόνο εκείνος που ξέρει να αυτο-αποδομείται.
Ελάτε να δημιουργήσουμε νέους μύθους, νέους αξιακούς προσανατολισμούς, νέες αισθητικές τυπολογίες (με τις οποίες κρίνω την Πόρνη της Βαβυλώνας θεά του χαδιού και της έκστασης), νέες κοινές συναινέσεις εκ του μηδενός.
