Χμμμ....το πρώτο μου ήταν β' γυμνασίου.Τα είχα (και καλά) με έναν συμμαθητή μου.
Είχαμε πάει ημερήσια εκείνη την ημέρα. Κατά την επιστροφή μας πίσω ,όσο ήμασταν στο λεωφορείο, οι φίλες μου με μπρίζωναν.
"Να τον φιλήσεις και μη φύγετε έτσι χωρίς να μιλήσετε" και τα σχετικά.
"Fuck, fuck, fuck"
Κόμπος στο λαιμό.
ΔΕ ΘΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΛΩ!
Κρύος ιδρώτας σε όλη τη διαδρομή. Γαμώτο. Πώς έμπλεξα έτσι;
Πρέπει και να φιληθούμε;
Φτάσαμε.
Το λεωφορείο μας άφησε μπροστά στο σχολείο. Τα παιδιά άρχισαν να κατεβαίνουν.
Αυτός κατέβηκε από την μπροστά είσοδο του λεωφορείου. Εγώ από την πίσω (καθόμασταν γαλαρία χε, χε, χε).
Περιμέναμε να φύγει λίγο ο πολύς ο κόσμος. Οι φίλες μου σχεδόν με κρατούσαν για να μη φύγω κι εγώ.
Είχα μια ελπίδα ότι θα με είχε ξεχάσει και θα έφευγε χωρίς να με χαιρετήσει.
Σκατά.
Τον είδα που με περίμενε λίγο πιο κάτω.
Τα είχανε όλα κανονίσει πίσω από την πλάτη μου.
Τέσπα...λέω στις φίλες μου να την "κάνουν" και αυτές. Σιγά μην καθόντουσαν να μας έπαιρναν και μάτι κιόλας.
Φεύγουν και αυτές.
Μένουμε μόνοι. Εγώ και αυτός.
Άντε να τον φιλήσω να τελειώνουμε (σκεφτόμουν).
Πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον. Δε λέγαμε τίποτα.
Κοιταζόμασταν και χαμογελούσαμε από αμηχανία μόνο (άντε ποιος θα κάνει την αρχή...στάνταρ αυτό σκεφτόμασταν και οι δυο).
Ξαφνικά χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα να ακουμπάω τα χείλια του.
WOW!
Μετά κάτι του 'πα...κάτι μου 'πε και αυτός, δε θυμάμαι ακριβώς,και σηκώθηκα και έφυγα γρήγορα.
Τα είχαμε για κανά διήμερο ακόμα μετά από αυτό και μετά του 'πα να χωρίσουμε.
Ή μάλλον το είπα στις φίλες μου να του το πουν...κάτι τέτοιο.
Τον είχα συναντήσει κάπου τυχαία μια φορά.
Ήταν αρντάν. Είχε μπλεχθεί με ναρκωτικά και βλακείες.
Ούτε με γνώρισε.
Τον κατέστρεψα!!!
