Η ΚΡΗΤΗ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ
Ψάχνω αυτές τις μέρες στα παράθυρα των τηλεοράσεων την Κρήτη που αγαπάμε, αλλά δεν τη βρίσκω. Αναζητώ τους ανθρώπους που μας κάνουν περήφανους, μα εκείνοι, άφαντοι. Κοιτώ να δω που πήγε η φιλελεύθερη δημοκρατική παράδοση του νησιού αλλά μάταιος ο κόπος. Στους δέκτες μας παρακολουθούμε την ντροπή της δημοκρατίας των καλάσνικωφ. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες που αγαπούν αυτή την Κρήτη. Την Κρήτη που πυροβολεί νέα παιδιά, δικά της παιδιά και μετά τρέχει να κρυφτεί, γεμάτη δειλία, σε σπήλαια και βουνά. Την Κρήτη που ζει μέσα στην παρανομία και τα βρώμικα ευρώ. Αυτή την Κρήτη ούτε την αγαπάμε ούτε την γνωρίζουμε.
Η Μεγαλόνησος έχει παράδοση στην ελευθερία. Όχι στην κατάχρησή της. Έβγαλε ατίθασα μυαλά, ανυπότακτες σκέψεις, ελεύθερους ανθρώπους.
Η Κρήτη που αγαπάμε έχει παράδοση στα γράμματα, στις τέχνες, στον πολιτισμό. Το παρελθόν της μας κληροδότησε την Ασκητική και τον Ζορμπά του Καζαντζάκη, τα έργα του Γκρέκο, τις μουσικές του Μίκη και του Μαρκόπουλου, τα τραγούδια του Ξυλούρη. Το παρόν της είναι πανεπιστημιακοί σαν τον Γρυσπολάκη, τον Παλλήκαρη που πάνε μπροστά την επιστήμη, αψηφούν τις δικτατορίες των μετρίων και κάνουν όλο το νησί να είναι περήφανο για το πανεπιστήμιό του. Είναι συγγραφείς σαν την Γαλανάκη. Είναι καλλιτέχνες σαν τον Λουδοβίκο των Ανωγείων, τον Ψαραντώνη, τους Χαίνηδες, τον Ιρλανδοκρητικό Ρος Ντέιλι. Σκηνοθέτες σαν τον Σμαραγδή και τον Σγουράκη. Είναι άνδρες και γυναίκες επιχειρηματίες των οποίων η φήμη ξεπέρασε κατά πολύ τα ελληνικά σύνορα, καθώς βοηθούσαν την πατρίδα να πάει ψηλότερα.
Η Κρήτη που αγαπάμε έχει παράδοση στην πολιτική. Τη φιλελεύθερη παράδοση που την κληροδότησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, παράδοση στην οποία ακόμα ΄΄πατούν΄΄ οι ηγέτες των καιρών μας.
Πάνω απ` όλα όμως, αυτό το νησί έχει έναν ακατάλυτο κώδικα: τις αρχές του. Ο κώδικας αρχών του περιλαμβάνει τα πάντα. Τιμή, μπέσα, φιλία, αλληλεγγύη (ακόμα και σε δύσκολες περιπτώσεις), πάθος, ακόμη και κουζουλάδες.
Ο συγκρητισμός είναι large και τα χωράει όλα εκτός από ένα: να γίνεις άλλος. Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι σχέση έχουν με την Κρήτη που αγαπάμε αυτοί οι λίγοι μαυροπουκαμισάδες που κρύβονται στις σπηλιές, μην τυχόν και τους πιάσει η ΕΛ.ΑΣ. Η απάντηση είναι ΄΄καμιά΄΄. Επειδή όμως δυσφημούν το νησί με τα κατορθώματά τους πρέπει να αναλάβουν δράση οι τοπικές κοινωνίες και να τους απομονώσουν για πάντα. Το νησί χρειάζεται να κρατήσει την ιδιαίτερη ταυτότητά του και όχι να την αλλοιώσει.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.