Ρε Ψαραδέλλη, χέσε με.
Θα με κάνεις να γράψω ολόκληρο κείμενο τώρα, με ξεσήκωσες.
Λοιπόν λατρεύω να ξυπνάω πάρα πολύ νωρίς, 4-5 το πρωί και αυτό γιατί θέλω να ετοιμαστώ,να φάω, να χέσω, να χουζουρέψω με την ησυχία μου.
Κατά τις 6 πέρνω τελείως μπρος και είμαι σαν να έχω πυραυλάκατο στο κώλο, μπορώ να διαβάσω με τεράστια ευκολία, να πάω ευχάριστα στη δουλειά ή βγω για εξωτερικές δουλειές.
Γενικά μου αρέσει να σηκώνομαι πολύ νωρίς αλλιώς νιώθω ότι "έχασα" τη μέρα μου.
Μισώ αφάνταστα το μεσημέρι, εκεί μου βγαίνει όλη η κούραση και αρνούμαι να κοιμηθώ γιατί αν κοιμηθώ θα σηκωθώ 8-9 το βράδυ και θα βρικολακιάσω. Ιδιαίτερα τα μεσημέρια της Κυριακή τα σιχαίνομαι, με κουράζουν, με κάνουν να βαριέμαι και με πιάνει μια εκνευριστική σπαρίλα.
Το απογευματάκι μου αρέσει, γιατί συνήθως είναι ώρα που ασχολούμαι καθαρά μόνο με εμένα. Θα κάνω το μπάνιο μου, θα σημαζευτώ, θα ετοιμαστώ για να βγω, θα ασχοληθώ με το χόμπυ μου, θα δω καμιά ταινία κτλ. Κοινώς είναι η ώρα που περνάω ευχάριστα με οποιοδήποτε μέσω.
Το βράδυ πάλι αν δε μπορέσω να κοιμηθώ νωρίς (δεν είμαι και πολύ για ξενύχτια) με πιάνει κατάθλιψη, μπορεί να είμαι μια χαρά και μόλις ξαπλώσω στο κρεβάτι να πατήσω τα κλάμματα για μαλακίες, με πιάνει ψυχοπλάκωμα μισώ τους πάντες και τα πάντα και πιο πολύ εμένα. Τέλος πάντων κάνω θάρρεις και ζω τη πιο σκατά ζωή από όλους, με μισώ και με συχαίνομαι. Το πρωί βέβαια ξυπνάω και είμαι οκ, και κάθομαι και γελάω με τις μαλακίες που έλεγα το βράδυ που πέρασε.
Είμαι για τα άσπρα ρουχάκια με τα χέρια πίσω, το ξέρω.
Αι πες και τα δικά σου τώρα.
