Διαχωρίζω τα παρορμητική vs συγκρατημένη
Ρίσκα παίρνει ενα άτομο ακόμα κι αν είναι εκ χαρακτήρος προσγειωμένο και συγκρατημένο.
Επειδή είναι πολύ γενικό το θέμα, θ'απαντήσω κι εγώ γενικά.
Αν δε ρισκάρεις, δε θα μάθεις. Ούτε θα πάθεις. Κι αν δεν πάθεις, σίγουρα δε θα μάθεις.
Ο φόβος είναι χείριστος σύμβουλος. Η δειλία δεν ωφελεί και ο χειρότερος κίνδυνος στη ζωή είναι το να μη ρισκάρεις να ζήσεις, να πέσεις ή ν'ανέβεις. Αν δε ρισκάρεις, δε θα το μάθεις. Ακόμα κι αν πέσεις, έχεις πάρει μαθήματα που θα σε διδάξουν για το επόμενο βήμα. Το επόμενο βήμα....
είναι ρίσκο!
Η μεγάλυτερη ελευθερία είναι σε φάση αμφιταλάντευσης να πιάνεις μια τυχαία κάρτα. Προγεγραμμένη αποτυχία όποιος δεν την τραβήξει και οπισθοχωρήσει. Κάθε τράβηγμα έχει το τίμημά της. Σε κάθε περίπτωση, το μέτρο είναι χρήσιμο κι έξυπνο εργαλείο.
Υπάρχουν οι τύποι που νομίζουν πως ρισκάρουν, αυτοί είναι κάτι χειρότερο απο δειλοί, ανήκουν στα ημίμετρα. Η το παίρνεις το ρίσκο ή όχι. Δεν υπάρχει μέση. Αφού το πάρεις, αν δεν είσαι ανόητος θα ξέρεις πού θα σταματήσεις, ποιά είναι τα όρια σου. Εδώ βλέπε αυτοέλεγχος, αυτογνωσία.
Κορώνα-Γράμματα η ζωή άλλωστε..
απο μόνη της...