Δεν το θυμάμαι.
Όμως υπάρχουν αποδεικτικά.
Μια φωτογραφία, που την έχει κοτσάρει η γιαγιά μου στο σαλόνι της.
Και έχω ακούσει αμέτρητες φορές την ιστορία σε οικογενειακά τραπέζια.
Καλοκαίρι του 1998.
Έρχεται το σόι για διακοπές στην Ελλάδα.
Όλοι μαζί στο εξωχικό.
Τρώω αμέριμνα το παγωτό μου πάνω στο ποδηλατάκι,
και δίπλα μου τρώει λαίμαργα ο ξάδερφος μου,
επίσης πάνω σε ποδηλατάκι.
"Δώσε ένα φιλάκι στο Μημήτρη Ζωίτσα άντε να σας βγάλω μια φωτογραφία"
λέει ο μπαμπάς μου.
Τον αρπάζω και εγώ από το λουράκι από τη φόρμα στον ώμο, και έγινε.
Ένα ρουφιχτό φίλι έπεσε στα χείλια του ξαδέρφου.
Όταν είπε ο μπαμπάς δώσε ένα φιλάκι, άλλο εννοούσε βέβαια.
Τι να πεις, από μικρό φαινόμουν
Η φωτογραφία όμως είναι θεική.
Σαν αυτές τις φτιαγμένες που φιλιούνται
κάτι σκατούλια.
Μοντέλα παιδί μου, μοντέλα!!!!!
Το "πρώτο" φιλί που θυμάμαι από την άλλη,
ήταν σε ένα πάρτυ, στην πέμπτη δημοτικού
-"θέλεις να τα φτιάξουμε;" (τι στο καλό εννοούσε;
)
-"εεεε ναι!" (μπράβο ζώο!)
...
Μέσα σε λίγα λεπτά είχα γεμίσει σάλια.
Πάω στα μπάνιο της φίλης, αρπάζω οδοντόκρεμα,
και πλένω δόντια με το δάχτυλο.
Μαρτύριο εκείνη η σχολική χρονιά,
όπου πήγαινα από πίσω κι αυτός,
συνέχεια αγκαλιές και φιλιά.
ΜΑ ΤΙ ΣΤΟ ΚΑΛΌ ΉΘΕΛΕ ΑΠΌ ΜΈΝΑ;
Ήταν και ασχημούλης με περιττά κιλά,
άστα να πάνε δράμα.
Πάλι καλά που άλλαξε σχολείο μετά.
Τον συνάντησα τυχαία μια μέρα πρόσφατα στο σουπερ μαρκετ,
ούτε που τον αναγνώρισα, άλλος άνθρωπος,
πάει η ασχήμια, πάνε τα κιλά.
Πάλι καλά που μου μίλησε αυτός, γιατί εγώ.....
ούτε κουιζ με διαφορές να έλυνα
