Προσωπικά συμφωνώ με τον Θουκυδίδη που λέει ότι η Ιστορία είναι φιλοσοφία με παραδείγματα. Πράγματι, η Ιστορία μπορεί να σε εμπνεύσει, να σε διδάξει, να σε συγκινήσει, να σε αηδιάσει, να σε παραδειγματίσει και πολλά άλλα. Γι' αυτό άλλωστε, οι εκάστοτε νικητές και επιβληθέντες προσπάθησαν να τη διαστρεβλώσουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και την ιδεολογία τους, όμως δεν δέχτηκε ποτέ τόσες παρεμβάσεις όσες δέχτηκε από τον 20ο αιώνα κι έπειτα. Στις μέρες μας, το κρυφό σχολείο - και όχι μόνο - δεν είναι σύμφωνο με την καθεστηκυία τάξη των πραγμάτων.
Οι έχοντες αξιώματα στην Εκκλησία - όχι η ίδια η Εκκλησία και η Παράδοσή της, διότι αυτές είναι κτήμα όλων των πιστών και κυρίως του Ιησού Χριστού - έχουν διαφθαρεί, αυτό δεν αναιρεί τίποτα ιστορικό όμως. Ούτε μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε ως πρόσχημα για να καταδείξουμε τον σκοταδιστικό ρόλο της Εκκλησίας. Διεφθαρμένοι άνθρωποι την κατέχουν, όπως και την πολιτική την ίδια.