Κάνει την δουλειά μου πιο εύκολη, φυσικά.
Οι χαμαιλέοντες παραμένουν χαμαιλέοντες, ακόμα κι αν εξολοθρευτούν όλοι οι αετοί που τους απειλούν. Δε θα βγάλουν φτερά οι χαμαιλέοντες αν πεθάνουν όλοι οι αετοί. Σκοπός είναι κανείς να βγάζει φτερά από μόνος του για τη βελτίωση της συμπεριφοράς και του χαρακτήρα του, κι όχι να ελπίζει να καούν τα φτερά των άλλων και να πέσουν στη Γη. Τώρα, αν η βελτίωση
συμπέσει με κάψιμο αλλότριων φτερών, είναι επιθυμητό, αλλά κανείς δεν πρέπει να περιορίζεται στα στραβά των άλλων αλλά να βελτιώνεται ταυτόχρονα και ο ίδιος απεμπολώντας πρώτα τα δικά του στραβά τα οποία συνήθως είναι και τα πιό δυσδιάκριτα.
"Ανθρώπων έκαστος πήρας δύο φέρει/ την μεν έμπροσθεν/ την δε όπισθεν/ γέμει δε κακών εκατέρα…αλλά η έμπροσθεν αλλοτρίων γέμει, η δε όπισθεν τα αυτού του φέροντος/ δια τούτο οι άνθρωποι/ τα μεν εαυτών κακά ουχ ορόσι/ τα δε αλλότρια/ πάνυ ακριβώς θεώνται…."
Παρόλαυτά, θα πρέπει να σου δώσω εύσημα για ένα και μοναδικό σωστό πράγμα που είπες σε όλο το θρεντ. Την έκφραση "έκανε κάτι που δεν ήθελε". Όλοι έχουμε κάνει λάθη στη ζωή μας, σε πολλούς τομείς, όχι μόνο στον ερωτικό. Μπορεί να είναι στα οικογενειακά, μπορεί στα επαγγελματικά ή και στα φιλικά. Να κάναμε πράγματα που δε θέλαμε, πιστεύοντας ότι θα εξευμενίσουμε τη μητέρα μας, τον πατέρα μας, ότι θα ανέβουμε θέση στην εταιρεία μας ή ότι θα μας πουν μάγκες οι φίλοι μας.
Η συνειδητοποίηση της υπερβολής και
η αποφυγή της για "να τα χουμε καλά με τη μαμά/τον φίλο/την κοπέλα" είναι το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνεται. Από το "κάνω κάτι υπερβολικά ακόμα κι όταν οι άλλοι δεν το αξίζουν", ως το "δεν το κάνω ακόμα κι αν το θέλω για να μη με πούν κακό παιδί" υπάρχει πολύς δρόμος. Η δημιουργία μιας στάσης ζωής είναι επιβεβλημένη. Για παράδειγμα θα ήθελα να μοιραστώ τη δική μου στάση ζωής η οποία έπειτα από πολλές αναμορφώσεις, έχει πλέον καταλήξει στο εξής απλό:
"Κάνε τα δώρα που γουστάρεις, στη στιγμή που το νιώθεις, όχι στη στιγμή που "πρέπει"". η οποία είναι υποσύνολο της στάσης
"Ζήσε για σένα, γι αυτά που θες εσύ κι όχι γι αυτά που θέλουν οι άλλοι για σένα. Η ζωή είναι μια και είναι μικρή".
Αγίου Βαλεντίνου πχ ποτέ δεν κάνω δώρα. Θέμα αρχής. Η αγάπη δε γιορτάζεται τη μέρα που της ορίσανε και προφανώς όχι για χάρη ενός ...άγιου!
Στα γενέθλια πάντα μα πάντα το θεωρω έκφραση αισθήματος να τιμήσω κάποιον για την ύπαρξή του σ' αυτό τον κόσμο, εφόσον η ύπαρξή του είναι θετική για την ζωή μου.
Στη γιορτή δεν καίγομαι να πάρω δώρο και απλά περιορίζομαι σε μια ευγενική χειρονομία.
Στην καθημερινότητα, νομίζω κάθε λογικός άνθρωπος που βασίζεται στον μη-υλισμό θα μπορούσε να εκτιμήσει την καλή συμπεριφορά των δικών του ανθρώπων, δίχως να απαιτήσει δώρα.
Έτσι λοιπόν κάνω δώρα. Σπάνια μεν, αλλά όταν το κάνω δε θέλω να με κρίνει κανείς. Είναι η έκφραση του πως νιώθω. Μέχρι εκεί.
Να είμαστε τρελοί στην έκφραση της αγάπης, μα ζουρλομανδύες (δηλ. μετρημένοι) στα δώρα. Μόνο τότε
δεν θα είμαστε πραγματικά ασθενικοί στην ομορφότερη πτυχή της ζωής μας. Τον έρωτα και τη συντροφικότητα.
Η άποψή μου, η οπτική μου, η στάση ζωής μου.
