Γάμος αν και εφόσον έρθει παιδί ή όχι;

[Engineer]

Δύο οι απόψεις.
Σύμφωνα με την πρώτη, ο γάμος έχει νόημα μόνο αν υπάρχουν παιδιά. Αν υπάρχει οικογένεια. Γιατί δύο άνθρωποι να παντρευτούν, αν δεν έχουν παιδιά. Μένουν μαζί, οι γονείς έχουν γνωριστεί, πλέον είναι κοινωνικά αποδεκτό και αν προκύψει κάποιο νομικό ή διαδικαστικό πρόβλημα, κάνουν ένα συμβόλαιο συμβίωσης ή έναν πολιτικό (τελείως τυπικά – ένα πρωί στο δημαρχείο πας και υπογράφεις). Τι είναι δηλαδή αυτό που θα αλλάξει; Πρέπει η αγάπη ενός ανθρώπου για έναν άλλο, να δηλωθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να ισχύει; Και αν ναι, τι είναι πιο σημαντικό και ουσιώδες, το να πεις “θες να με παντρευτείς;” ή το να πεις “θες να κάνεις ένα παιδί μαζί μου;” Αν προκύψει παιδί παντρευόμαστε. Διότι το παιδί είναι πολύ μεγαλύτερη δέσμευση, από οτιδήποτε άλλο.
Η δεύτερη άποψη, λέει πως εμένα δε με ενδιαφέρει τίποτα, είμαι διατεθειμένος / η να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου μαζί σου με ή χωρίς παιδιά και θέλω να παντρευτώ.
Αν και η πρώτη άποψη φαίνεται να έχει τα περισσότερα κενά, τα τελευταία δύο χρόνια έχω πάει σε περίπου δεκαπέντε γάμους, από τους οποίους, μόνο τέσσερις προηγήθηκαν της εγκυμοσύνης. Έχει πρακτικό νόημα δύο άνθρωποι να παντρευτούν αν δεν έχουν παιδιά; Πόσο καθοριστικός παράγοντας πρέπει να είναι το παιδί, στην απόφαση γάμου;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Dias]

Τι νόημα έχει ο "γάμος" ? Άσχετα με το αν υπάρχουν ή όχι παιδιά, ποια σημασία μπορεί να έχουν οι ευχές του παπά ή του δήμαρχου? Σήμερα υπάρχει το σύμφωνο συμβίωσης του ζευγαριού που δίνει τα ίδια δικαιώματα (π.χ. φοροαπαλαγές) με το "γάμο".

​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Himela]

Γιατί δύο άνθρωποι να παντρευτούν, αν δεν έχουν παιδιά;

Γιατί πριν παντρευτείς όλοι σε βλέπουν σαν την γκόμενα. Για να αποκτήσεις "κύρος" μέσα στους συγγενείς πρέπει να γίνεις επίσημη αγαπημένη (όχι Παναγιά, γυναίκα, σύζυγος).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[timonierhs]

Ε να μη ριξεις εναν τσαμικο μπροστα στους συγγενεις σου; Ενας απο τους λογους που θα παντρευομουν ειναι να δειχνω μετα απο πολλα χρονια στα παιδια μου το λεβεντικο χορο που εριξε στο γαμο του ο πατερας τους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Γιώργος]

Γιατί πριν παντρευτείς όλοι σε βλέπουν σαν την γκόμενα. Για να αποκτήσεις "κύρος" μέσα στους συγγενείς πρέπει να γίνεις επίσημη αγαπημένη (όχι Παναγιά, γυναίκα, σύζυγος).

Πότε με το καλό λοιπόν περνάς την κουλούρα, εφόσον σε ενδιαφέρει η γνώμη των συγγενών; Όχι τίποτ' άλλο, κρίση έχουμε, να κάνει κάποιος και κάνα τζάμπα τραπέζι...

Για το θέμα: I don't give a damn frak. Ο μόνος λόγος θα ήταν φοροαπαλλαγές, εύκολο στεγαστικό, κάτι χειροπιαστό τέλος πάντων.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Engineer]

Γιατί πριν παντρευτείς όλοι σε βλέπουν σαν την γκόμενα. Για να αποκτήσεις "κύρος" μέσα στους συγγενείς πρέπει να γίνεις επίσημη αγαπημένη (όχι Παναγιά, γυναίκα, σύζυγος).

Δεν περίμενα να γράψεις εσύ κάτι τέτοιο. Σε νοιάζει;

Ε να μη ριξεις εναν τσαμικο μπροστα στους συγγενεις σου; Ενας απο τους λογους που θα παντρευομουν ειναι να δειχνω μετα απο πολλα χρονια στα παιδια μου το λεβεντικο χορο που εριξε στο γαμο του ο πατερας τους.

Σωστός!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Guest 712911]

Ψηφίζω ΌΧΙ στον γάμο! ​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[elepan]

Ψηφίζω ΌΧΙ στον γάμο! ​

Έλα ρε συ Ναταλία και με τρόμαξες.

κοινωνικά αποδεκτό

Τι είναι αυτό;
Μου είναι αδιάφορο.
Δεν θέλω να το ξέρω.

Τι είναι δηλαδή αυτό που θα αλλάξει; Πρέπει η αγάπη ενός ανθρώπου για έναν άλλο, να δηλωθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να ισχύει;

Όχι βέβαια.
Μπορείς να αγαπάς χωρίς υπογραφές.

τα τελευταία δύο χρόνια έχω πάει σε περίπου δεκαπέντε γάμους, από τους οποίους, μόνο τέσσερις προηγήθηκαν της εγκυμοσύνης.

Λογικό, αν σκεφτείς πως οι άνθρωποι (άντρες-γυναίκες) ολοκληρώνουν σπουδές αργά.
Βρίσκουν εργασία αργά. Καταφέρνουν να αποκτήσουν στέγη αργά.
Οπότε μια γυναίκα μετά τα 30 αρχίζει να έχει τις πρώτες ανησυχίες για την μητρότητα. Θα προλάβω, δεν θα προλάβω; Κάπως έτσι τα κάνουν όλα μαζί, γάμους και παιδιά.

Έχει πρακτικό νόημα δύο άνθρωποι να παντρευτούν αν δεν έχουν παιδιά;

Προσωπικά για μένα ο γάμος δεν έχει κανένα πρακτικό νόημα. Υπάρχουν δεν υπάρχουν παιδιά.
Τα παιδιά ένας άντρας τα αναγνωρίζει και εκτός γάμου.

Πόσο καθοριστικός παράγοντας πρέπει να είναι το παιδί, στην απόφαση γάμου;

Καθόλου καθοριστικός. Αδιάφορος. Μπορείς να αποκτήσεις παιδί όποτε το θελήσεις.

…………………
Ποτέ δεν κατάλαβα το ιδιοκτησιακό καθεστώς στις σχέσεις των ανθρώπων. Τους ακούω να λένε η γυναίκα μου, το παιδί μου, η γάτα μου. Τίποτα δεν σου ανήκει. Η γυναίκα σου φεύγει όποτε θελήσει, το ίδιο και το παιδί σου και η γάτα σου. Οι συμφωνίες και οι υπογραφές είναι για να δέσει ο πιο αδύναμος τον γάιδαρό του. Έχω φίλο που έβλεπε τον γάμο με μια συγκεκριμένη γυναίκα σαν έπαθλο. Την πήρα εγώ, δεν την έχει κανείς άλλος. Τόνωνε τον εγωισμό του μια ωραία και έξυπνη γυναίκα, παρ’ότι ήταν δυστυχισμένη μαζί του.


Δεν θέλω άτομα δεμένα με αλυσίδες, θέλω άτομα ελεύθερα. Να μπορεί όταν θα με βαρεθεί ή όταν δεν θα της αξίζω πια, να φύγει. Δεν θέλω δέσμιους ανθρώπους μαζί μου. Όσο για τα παιδιά και τα δικαιώματά τους εξυπακούεται πως θα φρόντιζα, χωρίς να με αναγκάσει κανείς νόμος. Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν. Όσοι έφτιαξαν τους νόμους και τα πρέπει, γνωρίζω πως το έκαναν για να προστατευτούν, μα την ίδια στιγμή έγιναν δέσμιοι των ίδιων κανόνων. Τι θλιβερό!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Himela]

Δεν περίμενα να γράψεις εσύ κάτι τέτοιο. Σε νοιάζει;

Καλώς δεν το περίμενες, πάει να πει οτι με έχεις καταλάβει. Ουδόλως δε με νοιάζει, δυστυχώς νοιάζει το έτερον ήμισυ.

Προσωπικά αν επέλεγα δε θα παντρευόμουν καν. Τα δαχτυλίδια ίσως θα περνούσα για τη δική μου ευχαρίστηση, άντε και δυο υπογραφές στο δημαρχείο για τα νομικά και έξω από την πόρτα. Ας όψεται η κοινωνία μας που ζητάει να ακολουθούμε τις επιταγές της. Στο τέλος όμως, όταν είμαστε στο κρεβάτι του πόνου, καμια κοινωνία δε θα βοηθήσει ούτε θα νοιαστεί... (τι ευχάριστα λέω πρωί πρωί )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.