Όταν καταφεύγεις σε βελονισμούς, αντισυλληπτικά και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς γιατί "δεν βρίσκεις σωτηρία", μπορώ να σου περιγράψω εν μέρει την κατάσταση: Δεν έχεις κουράγιο όχι για μασάζ, αλλά να μιλήσεις ή να σηκώσεις το ποτήρι με το νερό για να πιεις το χάπι. Δεν ανέχεσαι στην κοιλιά σου όχι τα πόδια σου, αλλά ούτε το εσώρουχό σου. Κι όχι μόνο στην κοιλιά σου, αλλά ούτε στη μέση ή στα πλευρά σου. Αυτό για εμένα πρακτικά σημαίνει πως 3 μέρες, όσο κοιμάμαι, κοιμάμαι καθιστή

Τάσεις λιποθυμίας, εμετούς, δυσφορία, ζαλάδα, ίδρωμα-ξεΐδρωμα.... Κι όλα αυτά τα χαρούμενα....

Αναρωτιέμαι με τέτοιον πόνο, η γέννα πόσο σκατά μπορεί να είναι;