Βλέπω το παρατήσατε το θεματάκι... Καλό αυτό, σημαίνει οτι οι πισώπλατες μαχαιριές έχουν ελαττωθεί...
Εγώ μέχρι στιγμής είχα δύο πολύ άσχημες εμπειρίες που ελπίζω να μην ξαναζήσω ποτέ κάτι ανάλογο, καθότι είμαι και άνθρωπος που απογοητεύομαι εύκολα από τον περίγυρό μου...
Η πρώτη εμπειρία ήταν γύρω στα 3 χρόνια πίσω, όταν πήγαινα στη Β' Λυκείου, με την τότε κοπέλα μου. Επί ενα χρόνο ήμασταν μες τα μέλια και τις αγάπες, ήμουν κι εγώ σχεδόν πρωτάρης στις σχέσεις και είχα πέσει με τα μούτρα, ήμουν τελείως τρελός για εκείνη. Φτάνει το καλοκαίρι, φεύγω κι εγώ για διακοπές με τους δικούς μου, κι ένα απόγευμα μου στέλνει μήνυμα στο κινητό ότι θέλει να χωρίσουμε και οτι δε θέλει πια να έχει πάρε-δώσε μαζί μου γιατί και καλά εγώ έφταιγα για ο,τι συνέβη. Όπως καταλαβαίνετε μου ήρθε κεραμίδα, μιας και δεν είχε προηγηθεί τίποτα που να το προδίκαζε αυτό, μάλιστα το προηγούμενο βράδυ που είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο μου είχε πεί πως μ'αγαπούσε κι άλλα τέτοια "όμορφα"... Το καλοκαίρι και οι διακοπές μου τελικά καταστράφηκαν, αφού εγώ είχα βυθιστεί σε απέραντη θλίψη και ενοχές χωρίς να ξέρω που έφταιγα και τι είχα κάνει... Τελικά το λόγο που έγινε αυτό τον έμαθα μετά από λίγο καιρό, μέσω τρίτου, και μάλιστα από σπόντα... Η εν λόγω κοπελιά τα είχε μπλέξει μ'έναν τυπά που τη γυρόφερνε κανα δίμηνο και που αυτή μου ορκιζόταν πως "είναι ένας απλός φίλος"... Πιστεύω ότι ακόμα και τώρα που έχουν περάσει χρόνια από τότε, αν ποτέ την πετύχαινα μπροστά μου στο δρόμο δεν υπάρχει περίπτωση να μην της έριχνα ένα ωραιότατο μπινελίκι κατάμουτρα... Νομίζω το έχει κερδίσει με το σπαθί της...
Η δεύτερη περίπτωση ήταν πέρυσι, όταν και έγινα μπίλιες με τον έναν εκ των δύο κολλητών μου. Μιλάμε για άτομο που κάναμε παρέα 10 ολόκληρα χρόνια παρακαλώ, από το δημοτικό είχαμε κολλήσει... Και τελικά βγήκε το πιο σκάρτο άτομο που έχω γνωρίσει στη ζωή μου... Το συγκεκριμένο άτομο και τι δεν είχε κάνει... Πόσες και πόσες ευκαιρίες δεν του είχα δώσει, κι αυτός το μόνο που έκανε ήταν να εκμεταλλεύεται την καλή μου διάθεση και να πατάει πάνω στο ότι δεν ήθελα να χαλάσει η φιλία... Το παιδί αυτό από πολύ μικρό είχε τάσεις κόντρας, ισχυρού ανταγωνισμού. Ήθελε πάντα να φαίνεται πρώτος, να δείχνει καλύτερος. Και προκειμένου να το καταφέρει αυτό δε δίσταζε να πατήσει επί πτωμάτων. Ζήλευε αν κάποιος έπαιρνε ψηλότερο βαθμό στο σχολείο, ζήλευε οταν κάποιον τον γούσταρε μια κοπέλα, ζήλευε αν κάποιος ήταν καλύτερος από αυτόν π.χ. στο ποδόσφαιρο, στο μπιλιάρδο, ακόμη και στα επιτραπέζια... Εν πάσει περιπτώσει, εγώ είχα δεθεί με το άτομο αυτό, είχα φτάσει σε σημείο να του εμπιστεύομαι πολλά πράγματα, είχαμε γίνει και φίλοι οικογενειακώς, και έτσι πάντοτε ήμουν πολύ ελαστικός απέναντί του. Πάντα όταν έδειχνε σημάδια ζήλιας απέναντί μου τα προσπερνούσα δίχως να τα κάνω θέμα και έλεγα από μέσα μου οτι έτσι είναι ο χαρακτήρας του, δεν είναι και τόσο τρομερό. Το κακό άρχισε όταν το παιδί αυτό άρχισε να μεγαλώνει. Πάνω στη φάση που θα έλεγε κανείς ότι αυτό το "παιδικό" χαρακτηριστικό της ζήλιας θα ατονούσε καθώς θα ωρίμαζε, στη συγκεκριμένη περίπτωση έγινε ακριβώς το αντίθετο. Η απλή ζήλια και η τάση για ανταγωνισμό πήρε τη μορφή του κόμπλεξ κατωτερότητας, το οποίο βέβαια φρόντιζε να κρύβει καλά επειδή ήταν υπερβολικά υπερήφανο και αλαζονικό άτομο για να το αφήσει να φανεί. Μπροστά μου παρίστανε τον καλό, από πίσω μου όμως έσκαγε από ζήλια και έσκαβε το λάκκο μου με κάθε τρόπο. Έβαζε λόγια για μένα στον άλλο κολλητό μου (κοινός φίλος), έβαζε λόγια στην κοπέλα μου επειδή με ζήλευε που είχα σχέση και αυτός δεν είχε, διέδιδε σε κόσμο πράγματα αρρωστημένα και ανυπόστατα που αφορούσαν εμένα αλλά και την οικογένειά μου... Μάλιστα είχε φτάσει στο σημείο να πιάνει στο στόμα του τα επαγγελματικά του πατέρα μου και τα οικονομικά της οικογένειάς μου... Όταν σιγά σιγά αυτά τα πράγματα άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια και να τα αντιλαμβάνομαι, στην αρχή τα αντιμετώπισα πολύ ελαφρά, μπορώ να πώ ότι φάνηκα εντελώς βλάκας, κορόιδο. Ηταν ότι δεν ήθελα να πιστέψω ότι το άτομο που τόσα χρόνια θεωρούσα κολλητό μου μπορούσε να φτάσει σ'ένα τέτοιο σημείο. Παράλληλα αυτός έβλεπε οτι εγώ δεν αντιδρούσα και το πήρε πάνω του. Άρχισε να πιστεύει οτι δε θ'αντιδρούσα ποτέ, οτι πλέον ήταν δικαίωμά του να με διασύρει με τα λόγια του σε τρίτους. Ώσπου πέρυσι τέτοια εποχή περίπου, ξύπνησα από το λήθαργό μου και αποφάσισα να δώ κατάφατσα την αλήθεια. Τον κάλεσα λοιπόν ένα πρωι στο κινητό και του ζήτησα να συναντηθούμε για καφέ επειδή ήθελα να συζητήσουμε κάτι σοβαρό. Έτσι κι έγινε λοιπόν, το επόμενο πρωί κανονίσαμε μέρος και ώρα συνάντησης και εντέλει συναντηθήκαμε σε μια καφετέρια. Εγώ αν και ήμουν πάρα πολύ εκνευρισμένος αλλά και αγχωμένος, είχα πείσει τον εαυτό μου να φανεί ψύχραιμος, τουλάχιστον στην αρχή. Εξάλλου, έλεγα, αν κάποιος θα έπρεπε να είναι αγχωμένος αυτός θα έπρεπε να είναι ο κύριος που τα κατάφερε όπως τα κατάφερε... Ηρθε λοιπόν, τον υποδέχτηκα πολύ ψύχραιμα, καθόλου φιλικά βέβαια, αλλά ψύχραιμα και σοβαρά. Καθίσαμε κάτω και ξεκίνησα πρώτος την κουβέντα. Έβγαλα από μέσα μου απωθημένα χρόνων, πράγματα που ήθελα να του είχα πεί μήνες, χρόνια πρίν, αλλά η καλοσύνη και η αγαθότητά μου δε μου το είχαν επιτρέψει... Δεν είχα καμια τρελή απαίτηση εκ μέρους του. Το μόνο που ήθελα και ζητούσα απ'αυτόν ήταν απλή αναγνώριση των σφαλμάτων του και μια ειλικρινή προσπάθεια για καινούριο ξεκίνημα στη φιλία μας. Πίστευα οτι θα είχε έστω και λίγη μπέσα να κάνει αυτήν την κίνηση αν πραγματικά τον ενδιέφερε η φιλία μας. Τελικά όχι μόνο δεν την έκανε, αλλά το έπαιξε και κινέζος, και χρησιμοποιώντας γελοία επιχειρήματα προσπάθησε να μου τη βγεί κιόλας, πήγε να ζητήσει και τα ρέστα... Και μιλάμε για γεγονότα που δεν επιδέχονται καμια αμφισβήτηση, αυτά που είχε πεί και είχε κάνει τα είχα επιβεβαιώσει από πεντακόσιες μεριές... Για να μη σας τα πολυλογώ έγινα Τούρκος, με άκουσε όλη η καφετέρια, του έριξα ο,τι μπινελίκι δεν έχω ξαναρίξει ποτέ στη ζωή μου και πραγματικά στο τσάκ δεν πιαστήκαμε στα χέρια. Περιττό να σας αναφέρω ότι πλέον δεν ανταλάσσουμε ούτε καλημέρα, και πλέον μπορώ να πώ ότι χαίρομαι πολύ που απαλλάχθηκα από ένα άτομο που όπως αποδείχθηκε ήθελε μόνο το κακό μου. Από τέτοια φίδια μακριά κι αλάργα...
