Το πολιτικό αδιέξοδο της δικομματικής
«Η κυβέρνηση είναι ισχυρή, δεν θα χάσουμε την πλειοψηφία. Ακόμη κι αν υπάρχει διαρροή ενός βουλευτή, υπάρχει πάντοτε ένα ‘‘μαξιλάρι’’ καθώς υπάρχουν άλλοι έτοιμοι να βοηθήσουν».
Η δήλωση αυτή του Αντώνη Σαμαρά σε γερμανική εφημερίδα έδωσε αφορμή για ποικίλα σχόλια, καθώς ο σιβυλλικός της χαρακτήρας αφήνει το πεδίο ελεύθερο σε διάφορες και συχνά αντικρουόμενες εκδοχές.
Εκδοχή πρώτη, ο πρωθυπουργός έχει ήδη προχωρήσει σε συμφωνίες αποσκίρτησης βουλευτών από άλλα κόμματα. Ένα ενδεχόμενο που έχει και μια φαιδρή πλευρά, καθώς πριν από λίγες μέρες η κυβέρνηση κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι εξωθεί βουλευτές της συμπολίτευσης σε αποστασία.
Εκδοχή δεύτερη, υπάρχουν ανάμεσα στους ανεξάρτητους στελέχη διατεθειμένα, εάν παραστεί κίνδυνος ανατροπής της κυβέρνησης Σαμαρά, να συνδράμουν στη διατήρησή της στην εξουσία.
Εκδοχή τρίτη, ο κ. Σαμαράς προσδοκά κάποιου είδους στήριξη από βουλευτές της αριστερής ΔΗΜΑΡ, καθώς στην τελευταία έχουν σημειωθεί αντιδράσεις για την αποχώρηση από την κυβέρνηση και πολλοί δεν αποκλείουν ακόμα και διάσπαση του κόμματος του Φώτη Κουβέλη.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, ακόμα και αν καταφέρει, πράγμα καθόλου απίθανο, να ξεπεράσει τους σκοπέλους που βρίσκονται μπροστά του -προϋπολογισμός, νέα μέτρα, συμφωνία με την τρόικα, γερμανική καχυποψία- ο Σαμαράς φέρεται σοβαρά προβληματισμένος. Και αν κρίνει κανείς από τις δημόσιες εμφανίσεις του ακόμα και εκνευρισμένος, από τις αρνητικές για την προοπτική της κυβέρνησης εξελίξεις. Κι αυτό γιατί:
Πρώτον, οι δημοσκοπήσεις, όλο και πιο επίμονα, απεικονίζουν από τη μια τη στασιμότητα της ΝΔ και από την άλλη την κατάκτηση της πρώτης θέσης από το ΣΥΡΙΖΑ.
Δεύτερον και ακόμα σοβαρότερο, η κύρια κυβερνητική δύναμη, η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της πλήρους απομόνωσης. Κι αυτό γιατί ενώ το ΠΑΣΟΚ περναει δυσκολες μερες και η ΔΗΜΑΡ δεν φαίνεται διατεθειμένη να επανέλθει σε κυβερνητική σύμπραξη, η προοπτική μιας «σοβαρής» Χρυσής Αυγής έχει ολοσχερώς ακυρωθεί μετά το φόνο του Φύσσα. Και οι ελπίδες του πρωθυπουργικού επιτελείου ότι θα αντλήσει δυνάμεις από τους ψηφοφόρους του Μιχαλολιάκου αποδεικνύονται έωλες. Η Χρυσή Αυγή, παρά τη δικαστική της δίωξη και την αποκάλυψη της εγκληματικής δράσης της, όχι μόνο δεν φυλλοροεί προς όφελος της ΝΔ, αλλά αναπτύσσει έστω και οριακά τις δυνάμεις της εις βάρος της ΝΔ.
Με αυτά τα δεδομένα ο Σαμαράς αντιμετωπίζει το φάσμα της απομόνωσης η οποία θα ήταν μοιραία για το κόμμα και τον ίδιο. Πολύ περισσότερο που ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται τελευταία ανοιχτός σε συμπράξεις τόσο με τους ΑΝ-ΕΛ, όσο και με τη ΔΗΜΑΡ, αν και παραμένει στις κλασσικές διατυπώσεις για ευρύτατη δυνατή στήριξη μιας κυβέρνησης με κορμό τον ίδιο. Το δεδομένο μάλιστα ότι το ΚΚΕ, για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, ψήφισε μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ την πρόταση μομφής, εντείνει τις ανησυχίες του Μαξίμου για εξελίξεις στην αριστερά που θα καταστήσουν ακόμα δυσκολότερη τη θέση της ΝΔ.
Εν κατακλείδι και σύμφωνα με έμπειρα στελέχη της δημοσιογραφίας και της πολιτικής, ο Σαμαράς απομονώνεται όλο και περισσότερο και οι προοπτικές του γίνονται όλο και πιο ζοφερές. Αυτός, σύμφωνα με πολλούς, είναι και ο λόγος που το εγχείρημα της αντικατάστασής του στην πρωθυπουργία, «πριν είναι αργά», όχι μόνο δεν έχει ματαιωθεί, αλλά ίσα-ίσα είναι σε πλήρη εξέλιξη. Και μπορεί η γερμανική εφημερίδα που φιλοξενεί την τελευταία του συνέντευξη να έχει τίτλο «Ο ταλαντούχος κύριος Σαμαράς», αλλά όπως δηλώνει χαρακτηριστικά στέλεχος της συμπολίτευσης, «εμείς ξέρουμε αυτό που οι Γερμανοί αγνοούν. Στη σημερινή Ελλάδα οι ταλαντούχοι είναι αναλώσιμοι…».