Αυτοί είναι οι λόγοι που μέσα σε λίγες μέρες από εθισμένος χρήστης κατέληξα να μην έχω καν λογαριασμό στο Facebook.
Όταν πρωτοδημιούργησα λογαριασμό στο Facebook το 2009, απλά επειδή όλοι οι φίλοι μου ήταν ενθουσιασμένοι με αυτό, λίγα ήξερα για το πόσο μεγάλη επιρροή θα είχε στη ζωή μου, θετική και αρνητική.
Τότε, πολλοί φίλοι μου μού είπαν ότι ήταν ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ και είχαν δίκιο. Ξαφνικά είχα αυτό το ισχυρό εργαλείο μέσω του οποίου μπορούσα να ενημερώνομαι για τις ζωές όλων των φίλων μου χωρίς να χρειάζεται να υπομένω τις εξουθενωτικές συζητήσεις της πραγματικής ζωής. Μπορούσα να λέω στα καυτά κορίτσια πώς ένιωθα γι’ αυτά προσπαθώντας να είμαι ο πρώτος που θα έκανε like ή θα σχολίαζε τις φωτογραφίες τους που τόσο ευλαβικά ανέβαζαν σε καθημερινή βάση.
Ασχολιόμουν σχολαστικά με το λογαριασμό μου για να τον κάνω να φαίνεται “cool” σε όποιον τυχαία τον «παρακολουθούσε». Αργά αλλά σταθερά εθίστηκα κι εγώ στο Facebook όπως και πολλοί συνομήλικοι μου.
Αλλά τότε τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν τον λάθος δρόμο. Το ίδιο το Facebook που με έκανε να νιώθω πως είμαι κοντά με όλους τους φίλους μου, με έκανε να νιώθω μόνος καθώς ξόδευα πολύ περισσότερο χρόνο με το να ασχολούμαι με το Facebook. Άρχισα να νιώθω αυτήν την επιθυμία για συνεχή αναγνώριση όλων των πράξεών μου. Άρχισα να νιώθω κενός μέσα μου. Και λίγες μέρες πριν, τα πράγματα έφτασαν στο σημείο καμπής!
Αυτό συνέβη ενώ παρακολουθούσα την ταινία ‘The Social Network’ που παρουσιάζει την ιστορία για την ίδρυση του Facebook.Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, όλα ξεκαθαρίστηκαν για μένα όταν ο Mark Zuckerberg άρθρωσε αυτές τις λέξεις στον φίλο του Eduardo Saverin,«Αυτό που λέω είναι να πάρουμε όλη την κοινωνική εμπειρία του κολεγίου και να τη βάλουμε στο διαδίκτυο». Κι αυτό που ενστικτωδώς είπα στον εαυτό μου είναι πως «Κατάφεραν να κάνουν αρκετά καλή δουλειά, έτσι δεν είναι»;Τότε ήρθε η στιγμή «εύρηκα»! Εκεί έγκειται το πρόβλημα. Κατάφεραν τόσο εξαιρετικά να αναπαράγουν την εμπειρία του κολεγίου που εγώ την έκανα υποκατάστατο της αληθινής ζωής.
Το να μοιράζεσαι την κατάσταση σου, μία φωτογραφία σου ή ένα γεγονός στο Facebook δεν μπορεί ποτέ να σε κάνει να νιώσεις το ίδιο όπως το να τα μοιράζεσαι όλα αυτά στην πραγματική ζωή. Το χειρότερο από όλα είναι ότι ξεκίνησα να εύχομαι στους ανθρώπους στα γενέθλιά τους στο Facebook αντί να κάνω τη συνηθισμένη μεταμεσονύκτια επίσκεψη ή να τους παίρνω τηλέφωνο. Ξέμενα από συζητήσεις στην πραγματική ζωή διότι κυριολεκτικά τα έλεγα όλα στο Facebook.
Έτσι άρχισα να ψάχνω στο ίντερνετ και συνάντησα αυτές τις «έρευνες που λένε ότι το Facebook κάνει τους ανθρώπους θλιμμένους και ζηλιάρηδες», κάτι που πάντα υποψιαζόμουν.
Το πρόβλημα νιώθω πως έγκειται στην ουσία του Facebook, τις φωτογραφίες που ανεβαίνουν και μοιράζονται. Λένε πως «Μια φωτογραφία αξίζει χίλιες λέξεις». Αλλά αυτό που ξεχνούν να προσθέσουν είναι ότι «Επιπλέον κρύβει εκατομμύρια λέξεις».
Οι χρήστες τείνουν να ανεβάζουν και να μοιράζονται μόνο τις ευχάριστες στιγμές τους στο Facebook κι έτσι λανθασμένα νομίζουμε ότι είναι πιο χαρούμενοι από όσο είναι στην πραγματικότητα. Αυτό μας δημιουργεί μη ρεαλιστικά πρότυπα ευτυχίας και ικανοποίησης πράγμα που, σχεδόν πάντα, μας κάνει να νιώθουμε ΘΛΙΜΜΕΝΟΙ.
Έτσι αποφάσισα να ορθώσω το ανάστημά μου, να ρισκάρω να γίνω «απόκληρος» της κοινωνίας και με τυφλή εμπιστοσύνη να διαγράψω τον λογαριασμό μου στο Facebook.
Υ.Γ.: Νομίζω αυτή είναι μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ στη ζωή μου. Νιώθω πως όλο αυτό το πλασματικό βάρος της κοινωνικής πίεσης έφυγε από τους ώμους μου και ποτέ δεν έχω νιώσει πιο χαρούμενος
