Έστω όμως ότι η πλειοψηφία των μαθητών που υποστηρίζει την κατάληψη το κάνει για την χάρη του αγώνα (εδώ είναι που γελάνε και οι πέτρες

).
Γιατί, δεν επιτρέπεται να
διαφωνούμε με τις απόψεις των συμμαθητών μας? Αν αυτοί θέλουν να χάσουν μάθημα για τον Ρομανό, τον Γρηγορόπουλο και τον κάθε Γρηγορόπουλο (μάλλον για τα μικρογεύματα Γρηγόρης, όπου και θα καταλήξουν μετά από καμία ώρα τάβλι...) δικαίωμά τους, γιαυτό υπάρχουν απουσίες. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι καθόλου δεν τιμάται η μνήμη ενός παιδιού με το να βάζει κανείς
παράνομα λουκέτο σε
δημόσια κτήρια και να πηγαίνει απέναντι στα Μικέλ για καφέ.
Όπως οι αγαπητοί συμμαθητές (και συμφοιτητές, το πανεπιστήμιο είναι ένα μεγάλο Λύκειο) θέλουν να αγωνιστούν για την απελευθέρωση ενός τρομοκράτη (γιατί η ένοπλη ληστεία αμφιβάλω ότι μετράει ως 'αγώνας'), εγώ θέλω να αγωνιστώ με τα βιβλία. Οι ελευθερίες των αγωνιστών τελειώνουν όπου αρχίζουν αυτές των υπόλοιπων.
Στην τελική, ας κάτσουν καλύτερα τα παιδιά στο σχολείο μπας και μάθουν τίποτα πέρα από την καλύτερη αναλογία ζάχαρης-γάλατος στον Cappuchino. Καλό θα τους κάνει.