Κοινώς μαλακίες να έχουμε να λέμε.
Αυτό που ίσως δεν έχουν καταλάβει οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ είναι ότι καλώς ή κακώς, η Ελλάδα δεν είναι μόνη της σε αυτόν το πλανήτη, και
δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την παγκόσμια αγορά. Ακόμα και
αν μπορεί, τότε θα πρέπει να γυρίσει σε συνθήκες ζωής επιπέδου 1950 και βγάλε. Γιατί, φυσικά, το ίδιο το ΚΚΕ έχει κυνηγήσει με αισχρό τρόπο κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία. Λέει ότι θέλει να κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής. Και ρωτώ εγώ: ποια μέσα παραγωγής? Εκτός από την γεωργία και τον τουρισμό (ο οποίος απαιτεί την παγκόσμια κοινωνία), τι άλλο παράγει η Ελλάδα?
Αφού λοιπόν δεχτούν μία ψυχρολουσία από την αποκάλυψη ότι η Ελλάδα
χρειάζεται τον υπόλοιπο κόσμο, οι αγαπητοί ψηφοφόροι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η συμβίωση με τα υπόλοιπα κράτη απαιτεί να τηρούνται κάποιες προϋποθέσεις. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, η μονομερής διαγραφή του χρέους είναι απλός παραλογισμός.
Για να το μεταφέρω στον Ελληνικό μας μικρόκοσμο: ένας μανάβης στην Κωλοπετινίτσα, ο Μάνος, αγοράζει μήλα από τον Γιωργάκη τον γεωργό. Κάποια μέρα, ο Μάνος δεν έχει να πληρώσει, και υπόσχεται στον Γιωργάκη ότι θα του δώσει τα χρήματά του αφού πουληθούν τα μήλα.
Όμως ο Μάνος αφού πουλάει τα μήλα, ρίχνει τα χρήματα στο κρεβάτι της Σούλας της Χορεύτριας, γνωστής ξελογιάστρας του χωριού. Μετά από μία νύχτα γεμάτη γλέντι και πολύ αλκοόλ, ο Γιωργάκης ζητάει τα χρήματά του από τον Μάνο. Ο τελευταίος απαντάει ότι δεν χρωστάει τίποτα, και ο Γιωργάκης απλά τα φαντάστηκε.
Αν δεν τον έδερνε τον Μάνο επιτόπου, θα του πουλούσε ξανά ο Γιωργάκης μήλα?