Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, ερχόμαστε σε έναν κόσμο γεμάτο γραπτούς και άγραφους κανόνες. Στην αρχή οι κανόνες είναι απλοί και αυστηροί, <<Μη βάζεις το χέρι στις πρίζες>>, <<Πιες όλο σου το γάλα>>. Εμείς ως μωρά αισθανόμενοι τελείως αδύναμοι μπροστά στους νομοθέτες γονείς μας, υπακούμε, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο πιστά.
Η πρώτη επαφή μας με τους οργανωμένους κανόνες της κοινωνίας γίνετε αναμφισβήτητα την πρώτη μέρα που θα πάμε στο σχολείο. Εκεί πρέπει να ακούμε και να κάνουμε ότι μας λέει η δασκάλα και να διαβάζουμε τα μαθήματά μας επιμελώς. Φυσικά ποτέ κανείς δεν μας εξηγεί για πιο λόγο πρέπει να τα κάνουμε όλα αυτά. Όταν μικρός είχα κάνει και εγώ την ίδια ερώτηση στη μητέρα μου, που τυχαίνει να είναι και εκπαιδευτικός, πήρα μια τυπική απάντηση << Γιατί αυτή είναι η δουλειά σου, για να μάθεις γράμματα και για να γίνεις άνθρωπος της προκοπής>>. Ομολογώ πως αυτή η απάντηση δημιούργησε πολύ περισσότερες απορίες στο μυαλό μου, όπως <<Τι είναι ένας άνθρωπος της προκοπής>>, όμως η μητέρα μου είχε να μαγειρέψει και μετά να φύγει για το σχολείο, οπότε οι ερωτήσεις μου έμειναν να βράζουν στην παιδική τους αφέλεια.
Η επόμενη στάση στη ζωή του ανθρώπου είναι πανελλαδικές. Μια χρονιά τρομακτική η οποία δεν επιδέχεται αποτυχία, καθώς "καθορίζει" όλο σου το μέλλον. Μια φράση που άκουσα τόσες φορές γεμίζοντάς με άγχος και αμφιβολίες για το εάν οι αποφάσεις που παίρνω είναι οι σωστές και που ακούω ακόμη και σήμερα γελώντας όμως πλέον. Οι μαθητές αφού δώσουν καλούνται να επιλέξουν σχολές. Πολλοί πηγαίνουν σε σχολές που δεν τους ενδιαφέρουν καν, είτε γιατί δεν έβγαλαν αρκετά μόρια, είτε γιατί αυτές οι σχολές έχουν επαγγελματική αποκατάσταση, είτε γιατί είναι μουράτες, είτε γιατί έτσι τους είπαν οι γονείς τους.
Στα 18 λοιπόν μπαίνεις στην σχολή σου και στα 22 πρέπει να έχεις τελειώσει, άντε βαριά 23, μερικές ατασθαλίες επιτρέπονται. Μετά πρέπει να κάνεις και ένα μεταπτυχιακό, γιατί που πας σήμερα δίχως ένα μάστερ, πουθενά. Στα 25 σου λοιπόν βγαίνεις ορεξάτος στην αγορά εργασίας. Τώρα υπάρχει καινούργιος στόχος. Πρέπει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα να ξεκινήσεις την καριέρα σου. Γιατί τι είναι ένας άντρας δίχως δουλειά αν όχι τεμπέλης και βάρος στην κοινωνία. Ξεκινάς λοιπόν κι εσύ
να δουλεύεις, όσο περισσότερο μπορείς, για να εξασφαλίσεις ένα καλό μισθό και να στήσεις σταδιακά την επαγγελματική σου πορεία. Παράλληλα είναι πλέον κοινωνικά απαραίτητο να αρχίσεις να εξασφαλίζεις και μια γυναίκα, καθώς τι είναι ένας άντρας δίχως γυναίκα αν όχι μαγκούφης και γεροντοπαλίκαρο?
Έφτασες λοιπόν 30 και πλέον πρέπει να έχεις μια σχέση που οδεύει στον γάμο. Εαν όχι καλύτερα να αρχίσεις να ανησυχείς διότι τα χρόνια περνάνε και πίσω δε γυρνάνε. Τις περισσότερες φορές λόγου του φόβου που σου έχει δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια θα επιλέξεις τη λάθος γυναίκα, θα ανέβεις τα σκαλιά της εκκλησίας και μετά από λίγες ώρες θα πας και στο δημαρχείο για να υπογράψεις επίσημα την θανατική σου καταδίκη. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Στην κόλαση του Δάντη υπήρχε μια επιγραφή στην πόρτα του Άδη που έγραφε "Όσοι περνάτε αφήστε κάθε ελπίδα". Νομίζω θα ταίριαζε απόλυτα μπροστά στην είσοδο της εκκλησιάς τη μέρα του γάμου.
Τώρα όμως που παντρεύτηκες δεν έχει πισωγυρίσματα. Τώρα είσαι οικογενειάρχης. Και το πλάνο περνάει σε άλλη φάση.
Πρώτη προτεραιότητα τα παιδιά. Μέχρι τα 32 να έχεις τουλάχιστο ένα κουτσούβελο. Αν δεν θες ή δεν μπορείς να κάνεις παιδιά,
θα κάνεις. Υπάρχουν και οι εξωσωματικές, οι ομοιοπαθητικές ένα κάρο λύσεις. Λεφτά να έχεις να πληρώνεις. Τώρα βέβαια ως
οικογενειάρχης πρέπει να αυξήσεις και τα έσοδά σου. Πλέον έχεις υποχρεώσεις. Πάρε ένα στεγαστικό, που θα μείνει η οικογένειά σου, στο νοίκι?
Έκανες λοιπόν δυο τρία παιδιά, και τα πράγματα ζορίζουν. Τα έξοδα πολλά, άρα πρέπει να δουλέψεις περισσότερο, θυμάσαι εκείνο το ταξίδι στην Αμερική που πάντα ονειρευόσουν να κάνεις? Άστο δεν έχουμε λεφτά για τέτοια, προέχουν τα πάμπερς. Είσαι λοιπόν 40 και έχεις αρχίσει ήδη να μισείς τη ζωή σου. Κάθε μέρα είσαι στη δουλειά και υπομένεις το μαλάκα προϊστάμενο και τον ηλίθιο συνάδελφο, η γυναίκα σου με τις γέννες έχει αρχίσει να μοιάζει με νταλίκα και τα χρέη συνεχώς τρέχουν. Είσαι μονίμως μέσα στο άγχος και το τρέξιμο και πλέον όνειρα κάνεις μόνο στον ύπνο σου, αυτές τις 6 ώρες που κοιμάσαι.
Στα 50 σου πλέον έχεις αλλάξει. Ήρθε η ώρα να πρήξεις και να αγχώσεις τα δικά σου παιδιά με τις πανελλήνιες. Πρέπει άλλωστε και αυτά να περάσουν σε μια καλή σχολή, για να έχουν μια καλή καριέρα, μια καλή οικογένεια και να γίνουν σαν και σένα. Σταματάς λίγο να σκεφτείς και τότε σε πιάνει η κρίσή της μέσης ηλικίας. Θέλεις απεγνωσμένα να ξεφύγεις, από το γάμο, τα χρέη, τις υποχρεώσεις, τα πάντα. Θέλεις να πας εκείνο το ταξίδι στην Αμερική, να ξαναγίνεις αμέριμνος φοιτητής. Όμως είσαι εγκλωβισμένος. Τα 20 χρόνια σκλαβιάς σε έχουν κάνει πλέον δειλό, οπότε αρκείσαι σε μια παράλληλη σχέση με μια μικρούλα, ώστε να ξαναθυμηθείς λίγο τα νιάτα σου.
Τα χρόνια περνάνε και μπήκες πλέον στα 65. Τη ωραία ηλικία! Επιτέλους θα συνταξιοδοτηθείς, τα παιδιά σου ταχτοποιήθηκαν, βρήκαν δουλειά, παντρεύτηκαν, καιρός πλέον να σταματήσεις να δουλεύεις και να απολαύσεις τη ζωή σου! Και τότε παθαίνεις έμφραγμα. Βλέπεις όλα αυτά τα χρόνια μέσα στο άγχος, τη καθιστική ζωή και την έλλειψη ύπνου, έχουν κυρώσεις. Πλέον είσαι καρδιοπαθής. Δεν κάνει να πίνεις, να καπνίζεις να τρως τηγανιτά και δεν γενικώς δεν κάνει. Παίρνεις 10 χάπια τη μέρα και έχει να σου σηκωθεί εδώ και 5 χρόνια. Οπότε τι να κάνεις? Το πρωί πας στο καφενείο να παίξεις ξερή, το μεσημέρι γυρνάς να φας ένα πιάτο φαΐ, το απόγευμα τηλεόραση, ύπνο και φτου και απ'την αρχή. Περιμένοντας στωικά τη μέρα που δεν θα ξαναξυπνήσεις.
Κάπου κάπου, στο πίσω μέρος του μυαλού σου, σκέφτεσαι τι θα είχε γίνει, αν τότε παλιά που ήσουν νέος είχες πει όχι. Όχι στα κοινωνικά πρέπει, όχι στην εξασφάλιση, όχι στο γάμο. Αν είχες τολμήσει να φύγεις. Να αρπάξεις τη ζωή σου από τα κέρατα, να κάνεις τρέλες και να μη σε νοιάζει το μετά. Αλλά μετά σκέφτεσαι, τι ανοησίες. Τι θα ήμουν τότε αν όχι ένας επιπόλαιος, ένας ανώριμος, ένα κατακάθι της κοινωνίας. Και αλλάζεις κανάλι στην tv.
