ισως τελικά να μην υπάρχει χρόνος.Να είναι δημιούργημα του ανθρώπου ανάλογα με τις ανάγκες της καθημερινότητάς του.
Όσο για το αν είναι ένα παιδί, δεν ξέρω. Αν όντως υπάρχει και επομένως είχε μία αρχή, ίσως να είναι παιδί και μάλλον μεγαλώνει πάρα πολύ αργά. και ας ελπίσουμε να μη μεγαλώσει ποτέ.
Το σίγουρο είναι ότι κάθε στιγμή της ζωής μας είναι πολύτιμη.και αυτή σίγουρα μετριέται αφού έχει αρχή και τέλος. Πρέπει λοιπόν ότι μας έρχεται να το ζούμε με όλη μας την ψυχή. Σε αυτές τις περιπτώσεις ας μην κάνουμε παζάρια.
"
Αιών παις εστι παίζων πεσσεύων", δίδασκε ο Ηράκλειτος ( ο Σκοτεινός). Ο χρόνος λοιπόν είναι παιδί που παίζει, ρίχνοντας ζάρια: αυτού του παιδιού είναι η βασιλεία. Η ολότητα του
είναι βρίσκεται σε κίνηση κι αυτή η κίνηση είναι ο χρόνος. Ο χρόνος αποτελεί το
γίγνεσθαι της ολότητας, κι όταν η σκέψη τον συλλαμβάνει, μοιάζει με το παιχνίδι που παίζει ένα παιδί.
Οι απορίες των παιδιών, οδηγούν στη σοφία των γηρατειών. Παιδιά και σοφοί ζουν μία ζωή μεταφυσική και οιστρηλατημένη: τους χαρακτηρίζει μία ακοινώνητη κοινωνικότητα.
Οι στιγμές του χρόνου έχουν δύο αντιτεθέμενα πρόσωπα. Αφενός είναι επιτακτικές(βασιλικές) κι αφετέρου, παιδικές(οιστρηλατημένες). Αν λοιπόν είναι παιδί που παίζει ο χρόνος, τότε η διαλεκτική του σοφού είναι η διαλεκτική ενός παιδιού που έχει καταλάβει το Παιχνίδι.
Ο χρόνος είναι ειρωνικός επειδή ξεπερνάει τ' ανθρώπινα πλάσματα και τα σχέδιά τους. Ακόμη και η σπάνια αίσθηση της προσωρινότητας στον άνθρωπο, εμπεριέχει ρίσκο, για το νόημα της σιωπηλής του ειρωνίας. Θλιβόμαστε εμείς οι άνθρωποι, γιατί δεν είμαστε παρά μία στιγμή του. Ο χρόνος είναι το θεμέλιο της ύπαρξης και της διαλεκτικής που συλλαμβάνεται απ' την αφυπνισμένη σκέψη. Μόλις γεννιέται η απορία, στρέφουμε το βλέμμα μας προς τις στιγμές του χρόνου, κι ενώ τις ζούμε, ανοίγουμε μ' αυτές διάλογο. Η απορία πρέπει να οδηγεί στο πάθος της αταραξίας, για να μπορέσει να γεννηθεί η σκέψη.
Ο χρόνος είναι αιώνιος και η αιωνιότητα φανερώνεται με το χρόνο. Δεν μπορούμε ν' ανατρέξουμε πέρα από τον Χρόνο: αυτή είναι η θεμελιακή ανακάλυψη της διαλεκτικής. Χρόνος και σκέψη δεν είναι χωρισμένα. Η σκέψη είναι, μία σκέψη πάνω στο χρόνο, γιατί ο χρόνος είναι παρών από την πρώτη κιόλας στιγμή: κι από τότε είναι, και χρόνος βιωμένος και χρόνος που η σκέψη μας τον σκέφτεται. Η σκέψη είναι αυτό πέρα από το οποίο δεν μπορούμε να πάμε και το φανέρωμα της γίνεται μέσα στο χρόνο
-------------------------------------------------
Δεν μπορείς να έχεις περισσότερα από ένα μυστικά. Γιατί τότε, το ένα θα προδώσει τ' άλλο...
