Ξεχασμένος εγραψε:
Spoiler
Προφανώς κι εσύ έχεις πιο πολλές εμπειρίες ζωής από εμένα και εμπειρικά δεδομένα, ιδιαίτερα αφού έχεις δουλέψει σε 20 χώρες κι εγώ μόνο σε μία, και μάλιστα θα έλεγα πως η διαφορά των εμπειριών μας είναι επίσης χαοτική, επειδή δεν είσαι ο κλασσικός Έλληνας πενηντάρης που πέρασε τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής του πίσω από μια καρέκλα. Απλά εδώ και αρκετό καιρό σταμάτησα να παίρνω της μετρητής όσα μου λένε οι πενηντάρηδες γιατί συνεχώς κατέληγα να ακούω αρλούμπες (χωρίς να υπονοώ πως λες τέτοιες). Πλέον αν και θα δώσω περισσότερο βάση στα λεγόμενα ενός πενηντάρη απ 'ότι ενός δεκαοχτάρη δεν πρόκειται να ασπαστώ ή να πιστέψω κάτι αν δεν περνά τα τεστ της λογικής ορθότητας, απλά επειδή αυτός που το λέει είναι πιο έμπειρος.
Η ιδεολογία μου δεν είναι πανάκεια φυσικά, απλά είναι το αντίδοτο για τα προβλήματα που προκαλεί το κράτος, που δυστυχώς σήμερα είναι τόσα πολλά που την κάνουν να φαίνεται σαν γενική πανάκεια. Είσαι ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα αριστερούς εδώ μέσα που αναγνωρίζει τη σημασία του IQ στην ζωή του ανθρώπου και δεν κρύβεται πίσω από την γνωστή καραμέλα του "είμαστε όλοι ίσοι". In fact λες κι εσύ πως ο κόσμος είναι γεμάτος ζωντόβολα. Και εδώ είναι που σκαλώνω με την λογική σου. Μου έλεγες τις προάλλες πως η ελεύθερη αγορά θα ήταν μία δικτατορία του υψηλού IQ και δεν θα το ήθελες αυτό, όμως σου αρέσει το κράτος, το οποίο είναι η απόλυτη δικτατορία του χαμηλού IQ.
Σε μια δημοκρατία όπου οι 8 στους 10 είναι εντελώς ηλίθιοι (Ειδικά στην Ελλάδα με τον IQ του 92) και η ψήφος τους έχει την ίδια βαρύτητα με την ψήφο των άλλων δύο, πως είναι δυνατόν ένας έξυπνος άνθρωπος να είναι ελεύθερος και ευτυχισμένος όταν συνεχώς υφίσταται τις επιπτώσεις των επιλογών των άλλων 8 ηλιθίων? Η μόνη του επιλογή είναι να γίνει λαμόγιο και να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει το IQ του για να χειραγωγήσει τους ηλίθιους και να ανέβει τα σκαλοπάτια της κρατικής εξουσίας. Το να είναι τίμιος και να έχει αρχές σημαίνει αυτόματα πως είναι καταδικασμένος σε μια εφ όρου ζωής μάχη τόσο με την ηλιθιότητα αλλά και με τα έξυπνα λαμόγια του κράτους. Τουλάχιστο σε μια ακρατική κοινωνία θα επικρατούσε η ψήφος του δολαρίου και οι ηλίθιοι δεν θα είχαν μεγάλη δύναμη λόγω των ελάχιστων δολαρίων τους.
Αν ήταν να επιλέξω να ζήσω σε μια δικτατορία του IQ δηλαδή (πράγμα το οποίο δεν είναι η ελεύθερη αγορά και οι ακρατικές κοινωνίες) θα επέλεγα την δικτατορία του υψηλού ΙQ. Εσύ γιατί επιλέγεις την δεύτερη? Και γενικώς πως καταφέρνεις να είσαι ευτυχισμένος, όταν πλαισιώνεσαι από τέτοια ηλιθιότητα, με την οποία είσαι αναγκασμένος πολλές φορές να συναναστραφείς? Σε αυτό το τελευταίο ερώτημα θα ήθελα κυρίως τις πιο έμπειρες συμβολές σου.
Η ηλικια δεν ειναι επιχειρημα, αλλά αφου την εχεις ηδη χρησιμοποιησει καπου (και δεν εκανες κι ασχημα), την χρησιμοποιω κι εγω για να εχουμε ιδια μετρα και σταθμα. Με την παροδο της ηλικιας, εχεις εμπειριες, αλλα το κατα ποσον θα επωφεληθεις απο αυτες ειναι θεμα νοημοσυνης. Προφανως ο νοημων κοσμος εξελισσεται στη συλλογιστικη του.
Ερχεται λοιπον μια φαση οπου παρατηρωντας τους ανθρωπους αντιλαμβανεσαι οτι υπαρχει μια διαφορα αναμεσα στο πραγματοποιησιμο (δυνατοτητα να πραγματοποιηθει) και το ρεαλιστικο (σχεση με την πραγματικοτητα, πιθανοτητα να πραγματοποιηθει). Το μοντελο σου (για το οποιο ανοιξες και νημα) το θεωρω πραγματοποιησιμο (παρεχει λυσεις, βγαινουν τα νουμερα, μπορει να λειτουργησει αν υπαρξει θεληση), αλλά οχι ρεαλιστικο, δηλαδη με ποιους θα στηθει; Με τους 8 στους 10 που αποκαλεις ηλιθιους; Το IQ92 δεν το λες ηλιθιοτητα, για αυτο εγω χρησιμοποιω τον ορο ζωντοβολα με την εννοια της αποβλακωσης απο την συνεχη πλυση εγκεφαλου στην οποια πεφτουν θυματα.
Δεν θεωρω τον κρατισμο το καλυτερο μοντελο, το θεωρω απλα ρεαλιστικο. Δεν ειναι οτι μου αρεσει, ειναι μια δυσαρεστη αλλα αναγκαια επιλογη. Το κρατος απο τη δικη μου πλευρα ειναι χρησιμο για πολλους λογους:
-για τους λογους που οι στρατιωτικοι φορανε στολες, οι σεκιουριταδες μαυρα κοστουμια και οι δικαστικοι (σε πολλες χωρες) μαυρες κελεμπιες δηλαδη για να ψαρωνει αυτους που αδυνατουν να καταλαβουν με τη λογικη. Ο φοβος φυλαει τα ερμα. Ετσι εχω το κεφαλι μου ησυχο οτι αναπτυσσομαι σε ενα περιβαλλον οπου δεν θα με κανιβαλισουν κατα τον αλφα ή βητα τροπο. Διοτι η ανθρωπινη μλκια για την οποια μιλησα πιο πανω εκδηλωνεται με ζηλοφθονια εναντιον εκεινων που κατορθωνουν και ξεφευγουν απο τη μαζα.
-Για φιλανθρωπικους λογους. Δεν θεωρω οτι επειδη καποιος συμπεριφερεται ως ζωντοβολο του αξιζει να πεθανει. Τοσα καταλαβαινει τοσα κανει. Ας πληρωσω λιγο παραπανω σε φορους να βοηθηθουν μεσω κρατικης προνοιας και καποιοι που χρειαζονται μια χειρα βοηθειας. Δεν μπορω να αισθανθω ευτυχισμενος με δυστυχισμενους ανθρωπους γυρω μου. Αλλωστε αμα ειναι χορτατοι κινδυνευω λιγοτερο.
-Το κρατος ειναι προτιμοτερο πεδιο αγωνα απο τη δικτατορια του IQ. Στην δικτατορια του IQ εχεις εξυπνα τσακαλια που αγωνιζονται να κρατησουν ολη την πιτα για δικη τους και θα πρεπει να εισαι συνεχεια σε εγρηγορση. Με το κρατος θα πρεπει να μπουν σε εφαρμογη οι αποφασεις της πλειοψηφιας, δηλαδη σε μεγαλο ποσοστο αποφασεις ζωντοβολων, αλλά το ιδιο το κρατος καταλαβαινει οτι πρεπει να παρει κι εξισορροπιστικα μετρα προς την αλλη κατευθυνση και τα παιρνει ιδιως οταν πιεζεται. Για αυτο οι νομοι εχουν τοσες παραγραφους, οι φορολογιες τοσες ελαφρυνσεις κλπ. Το κρατος φοβαται τους εξυπνους οταν οργανωνονται και πιεζουν και παντα τους κανει παραχωρησεις.
-Οι κοινωνιες, τουλαχιστον ως σημερα, οργανωνονται στη βαση ενος λαου με κοινη πορεια και συνειδηση που προχωρα με καποιους επικεφαλης που του παρεχουν προστασια. Αυτο ειναι τοσο ριζωμενο μεσα του που τελικα καθισταται προτιμοτερο να βελτιωνεις το ισχυον συστημα παρα να το αναποδογυριζεις αφηνοντας τα ζωντοβολα χωρις σημεια αναφορας με ανυπολογιστο ρισκο απο την συμπεριφορα τους.
Αγωνιζομαστε παντα για κατι καλυτερο, αλλα μεσα στα ορια που μας παιρνει.
Αφου με ρωτας πώς τα καταφερνω, η απαντηση ειναι οτι προσπαθω οσο μπορω να εφαρμοζω καποια διπλωματια με τα ζωντοβολα, ενω ταυτοχρονα χρησιμοποιω τις δυνατοτητες που μου δινει το κρατος σε επιπεδο νομων (τα εξισσοροπιστικα μετρα που ελεγα πιο πανω). Τουλαχιστον μεχρι στιγμης αυτο δουλευει για μενα.