Έχω πιει καμιά δύο (μπορεί και τρεις τέσσερεις) μπύρες παραπάνω και με έχουν πιάσει τα φιλοσοφικά:
Είναι ο άνθρωπος ον φιλάνθρωπο? Ενδιαφερέται, δηλαδή, εντελώς ανιδιοτελώς για το συνάνθρωπό του? Και όταν λέω εντελώς ανιδιοτελώς, εννοώ χωρίς κανένα υλικό ή πνευματικό αντάλλαγμα...
Αν είναι ον φιλάνθρωπο, το να του επιβάλλεις μέσω ενός κρατικού μηχανισμού να κάνει φιλανθρωπική δράση (τουτ' έστιν, μέσω της φορολογίας του να συντηρεί τους απόρους) είναι μάλλον άσκοπο. Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι σε αυτήν την περίπτωση ο θεσμός του κράτους, με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα τουλάχιστον, είναι αχρείαστος, καθώς καλείται να επιτελέσει ένα σκοπό αυτοπληρούμενο από την ίδια την κοινωνία.
Το πρόβλημα πιστεύω προκύπτει από το γεγονός ότι οι περισσότεροι δεν πιστεύετε ότι ο άνθρωπος είναι ον φιλάνθρωπο. Ή μάλλον, οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι δεν είναι φιλάνθρωπος ο άνθρωπος, αλλά μάλλον εγωιστής. Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Αφού ο άνθρωπος είναι από τη φύση του εγωιστής, γιατί πασχίζετε τόσο πολύ να τον μετατρέψετε σε φιλάνθρωπο?
Μήπως, λέω μήπως, δεν είναι η αλτρουιστική σας φύση που σας παρακινεί να πασχίζετε τόσο πολύ για "δωρεάν" δημόσια παιδεία/υγεία/ασφάλιση, αλλά η εξασφάλιση που αυτή σας προσφέρει. Δηλαδή, το κίνητρο δεν είναι "αχ, κρίμα ο άστεγος που κοιμάται στο δρόμο, ας κάνουμε όλοι κάτι να τον σώσουμε", αλλά μάλλον περισσότερο "δες τον άστεγο πώς κοιμάται στο δρόμο, θα ήταν κρίμα αν ήμουν εγώ στη θέση του και θα ήθελα κάποιος να με περιμαζέψει". Το κίνητρο δηλαδή δεν είναι ανιδιοτελές και από εμάς προς το συνάνθρωπο, αλλά εντελώς ιδιοτελές και αποτελεί μια δίκλειδα ασφαλείας, σε περίπτωση που περιέλθουμε εμείς σε κακουχία, να ξέρουμε ότι υπάρχει κάτι να στηριχτούμε.