Μίλησα πουθενά για κάποιον ηγέτη; Μίλησα για το ότι ο εργάτης συνειδητοποιεί την αξία και δύναμή του. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αυτόματα σε έναν οποιονδήποτε άνθρωπο που δε γνωρίζει ούτε να διαβάζει αφού αναγκαστικά δουλεύει σε ένα εργοστάσιο από τα 8 του χρόνια.
Ας συγκεντρωθούμε λίγο. Σίγουρα έχεις μια ιδέα σχετικά με τις ανακαλύψεις στην ιατρική. Μιλώντας για την ανακάλυψη ότι το DNA είναι το γενετικό υλικό του ανθρώπου: Ξεκινώντας από το μηδέν, κάνοντας υποθέσεις, λάθος υποθέσεις τις περισσότερες φορές, οι επιστήμονες σχεδίασαν πειράματα που απέρριπταν μια θεωρία και άνοιγαν το δρόμο σε καινούριες υποθέσεις. Αντίστοιχα συμβαίνει και με την ιστορία. Δε συμβαίνει απότομα μια αλλαγή. Η ιδέα υπάρχει και ζυμώνεται για πολλά χρόνια πριν την έκρηξη. Λες για την καινοτομία του Ford που εισήγαγε το 40-hours per week το 1926. Πριν από αυτόν όμως δεν υπήρχε το χάος. Είχε ήδη εισηχθεί η ιδέα του 48-hours per week το
1919 από το νεοσύστατο Διεθνή Οργανισμό Εργασίας. Με άλλα λόγια, ήδη είχαν περιοριστεί από επίσημο διεθνή οργανισμό οι ώρες από εκεί που δεν υπήρχε κανένας περιορισμός. Αυτό ήταν το μεγάλο βήμα.
Και επειδή το ένα φέρνει το άλλο, πώς δημιουργήθηκε η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας; Η σύσταση της Διεθνούς Ένωσης για την Εργατική Νομοθεσία (International Association for Labour Legislation) το 1900 στο Παρίσι από ακαδημαϊκούς και πολιτικούς αξιωματούχους, η Δεύτερη Διεθνής και ο Ά Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες για τη διαμόρφωση της διεθνούς εργατικής πολιτικής, με αποτέλεσμα το 1919, η Κοινωνία των Εθνών να ιδρύσει τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (International Labour Organization: ILO). (Αντιγραφή από την εργασία μου, έχω 3 πηγές που αναφέρονται σε αυτό αλλά η αγαπημένη μου είναι
εδώ). Οι εταιρίες δεν είχαν ΚΑΝΕΝΑ απολύτως ρόλο.
Η βία είναι κάτι πολύ πολύ σχετικό. Βία μπορεί να θεωρεί ο κλέφτης την απέχθεια την κοινωνίας στο πρόσωπό του.
