Θα το εκλάβω σα ναι...
Οπότε θεωρείς ότι ένας άνθρωπος πρέπει να ζήσει οπωσδήποτε και αν επιχειρήσει την αυτοκτονία είναι αδύναμος (και ίσως και ανόητος). Η άποψη σου είναι ότι ένας άνθρωπος του οποίου η ζωή ήταν να απολαμβάνει τη ζωή και να χαίρεται κάθε στιγμή της όπως ο πρωταγωνιστής στη ταινία "Η θάλασσα μέσα μου" που αναφέρθηκε παραπάνω δε πρέπει να αυτοκτονήσει αν το χάσει αυτό. Το ίδιο και ένας άνθρωπος στη πραγματικότητα του οποίου η ίδια η ύπαρξη αποτελεί ένα καθημερινό μαρτύριο (ένας καρκινοπαθής στα τέλος της αρρώστιας).
Ουσιαστικά, αρνείσαι την ιδιαιτερότητα των καταστάσεων και υποστηρίζεις ότι είναι κατακριτέοι οι παραπάνω λόγοι όπως ας πούμε και το φλερτ της αυτοκτονίας της diotima το οποίο απλώς η ίδια έχει υπερεκτιμήσει κατα πάσα πιθανότητα (κοπέλα μου όλοι έχουμε τάσεις αυτοκτονίας δεν είσαι η μόνη και αν δεν έχεις κάποιο σοβαρό λόγο ξεκόλλα γιατί μέσα στη πλάκα μπορεί και να το κάνεις, μη το πολυσκέφτεσαι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο).
Από αυτά βλέπω ότι κυριαρχεί η ιδέα μέσα από διάφορα post αρκετών η έντονη απαξίωση στην αυτοκτονία γενικά χωρίς κατανόηση. Μου θυμίζει τη τιμωρία στο μεσαίωνα όπου αν μια αυτοκτονία αποτύγχανε τότε οι αρχές κρέμαγαν τον παρολίγο αυτόχειρα. Και βλέπω ότι περιγράφεται η ζωή σαν υποχρέωση. Ε δεν είναι! Ίσως να με θεωρείς ηδονιστή αλλά αν κάτι σε χαλάει υπερβολικά σε σημείο να υποφέρεις κόψτο.
Η ζωή είναι δικαίωμα...
Φιλικά και χωρίς διάθεση να προσβάλλω κάποιον