Έρχομαι καθημερινά αντιμέτωπος με τέτοιες συμπεριφορές τύπου «
έλα πίσω να λουστείς κι εσύ τα σκατά» ή «
δεν έχεις κανένα δικαίωμα στην χώρα σου» και με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Συνήθως προέρχονται από μικρομεσαία άτομα που:
- ζουν παγιδευμένα στην καθημερινότητά τους
- νομίζουν ότι με το να αποδράσουν από την Ελλάδα θα λυθούν διά μαγείας όλα τους τα προβλήματα
- ωστόσο δεν κάνουν τίποτα για να φτιάξουν την ζωή τους
Έτσι λοιπόν, συνήθως εκφράζεται αυτός ο εκμηδενισμός με αστικούς μύθους τύπου:
- «μόνο στην Ελλάδα είναι τα σκατά»
- «στο εξωτερικό ζεις στην γη της επαγγελίας»
- «αν φύγεις απ' την Ελλάδα έχεις διαγράψει για πάντα την χώρα σου»
Έχω γνωρίσει Έλληνες ομογενείς πιο αδύναμους, που έχουν αφήσει τον εαυτό τους να
τραμπουκιστούν από τέτοιες ιδέες που εκφράστηκαν παραπάνω. Έλληνες που νιώθουν ότι δεν ανήκουν πλέον σε καμία χώρα: αυτοί που ζουν στην Ελλάδα τους θεωρούν ότι «το έσκασαν», ενώ οι ντόπιοι στην αλλοδαπή τούς βλέπουν σαν «ξένους».
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική απ' αυτή. Το να ξενιτεύεσαι στο εξωτερικό για να βρεις τις ευκαιρίες που σου στέρησε η Ελλάδα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Ένας μικροαστός που δεν έχει ζήσει την εμπειρία αυτή πανεύκολα μπορεί να εκμηδενίσει αυτήν την διαδικασία. Δεν είναι σαν να φεύγεις σε άλλη πόλη. Στην εσωτερική μετανάστευση έχεις από κάπου να «πιαστείς», αν θες: στην γλώσσα, στο φιλότιμο, στο κοινό μας παρελθόν. Όταν φεύγεις στο εξωτερικό ξεκινάς κυριολεκτικά απ' το μηδέν. Όταν συνεπώς εκφέρονται τέτοιες απόψεις, απλώς δεν δίνω σημασία: γνωρίζω ότι δεν ξέρουν.
Ένα άλλο κοινό misconception είναι ότι ένας Έλληνας του εξωτερικού έχει ξεχάσει για πάντα την χώρα του, δεν ενδιαφέρεται, άρα δεν έχει δικαίωμα ψήφου. Δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να κάνει στην ζωή του. Άλλοι στέλνουν λεφτά στις οικογένειές τους. Άλλοι προωθούν τον Ελληνικό πολιτισμό ενεργά διδάσκοντας την γλώσσα ή οργανώνοντας χοροεσπερίδες με παραδοσιακούς χορούς. Δεν θα μπω στο τρυπάκι να αναλύσω σε προσωπικό επίπεδο γιατί έχω δικαίωμα να ψηφίζω: εγώ γνωρίζω πως
έχω δικαίωμα να ψηφίζω στην χώρα όπου έχω υπηκοότητα και διαβατήριο, μου αρκεί και δεν θα απολογηθώ γιατί το πιστεύω.
Εν κατακλείδει, έχω να πω στους ομογενείς που σκέφτονται να ξενιτευτούν ή είναι ήδη έξω να μην δίνουν σημασία σε τέτοιες ακραίες, ρατσιστικές απόψεις. Προέρχονται συνήθως από αποτυχημένα άτομα που δεν έχουν κάνει τίποτα στην ζωή τους, κι επειδή δεν είχαν την δύναμη να διαλέξουν αυτοί την ζωή τους, θέλουν να συμπαρασύρουν και τους άλλους. Όλα τα παραπάνω, θυμίζω, είναι κριτική στις ιδέες. Θέλω να πιστεύω, Πουπουλίνα, ότι δεν εκφράστηκαν πραγματικά τέτοιες ιδέες από εσένα κι ότι δεν είσαι φυσικά ένα τέτοιο άτομο. Ήταν απλώς μία ατυχής σύμπτωση, μία κακή στιγμή.