Δεν υπάρχουν "αστικά κράτη". Υπάρχουν κράτη.
Διαστρεβλώνεις κάθε λέξη και έννοια.
Την αντίσταση στην κομουνσιτική τρέλα (η οποία btw είναι δικαιολογημένη αν αναλογιστής το πόσες φορές έχει πέσει κομουνιστικό καθεστώς) την ονομάζεις "αντεπανάσταση".
Το δημοκρατικό κράτος, το ονομάζεις "αστικό κράτος". Μακροβούτι στο έρεβος της κομουνιστικής προπαγάνδας ο Αλέξανδρος
Κάνεις λάθος. Οι όροι αστικό κράτος-αστική δημοκρατία είναι 100% ακριβείς,επιστημονικοί και χρησιμοποιούνται και από δεξιούς πολιτικούς. Το ίδιο επιστημονικός ειναι και ο όρος αντεπανάσταση. Ετυμολογικά σημαίνει πάλη για την ανατροπή μιας επανάστασης. Δεν είναι φορτισμένος όρος. Εκφράζει κάτι απόλυτα συγκεκριμένο. Ήσουν θεωρητική κατεύθυνηση; Γιατί διακρίνω μια σύγχυση πάνω σε αυτά τα ζητήματα.
Funny.
Εγώ μίλησα για πολλούς ελεύθερους στοχαστές, όπως ο Αισταιν, οι οποίοι επέλεξαν την Αμερική ως τόπο απόδρασης του από την Ευρώπη. Δεν με αφορούν καθόλου οι προσωπικές εκτιμήσεις του Αινσταιν για τον καπιταλισμό:
1)επειδή ήταν φυσικός και όχι οικονομολόγος (αυτό άλλωστε φαίνεται από το άρθρο του το οποίο είναι τίγκα στο συναίσθημα αντί στην λογική).
2) και δύο, γιατί ακόμα και οικονομολόγως να ήταν, το γεγονός ότι μπορεί να κάνει κριτική στην "κακή' καπιταλιστική Αμερική κα όχι στην "καλή" κομουνιστική ρωσία, λέει πολλά. Για φαντάσου να είχε πάει στην Ρωσία αντί στην Αμερική. θα τον άφηναν να κάνει καπιταλιστική προπαγανδα αν το επιθυμούσε; Όχι. Στην Αμερική τον άφησαν, του έδωσαν μέχρι και βάθρο για να μιλήσει ενάντια στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα! Όπως βλέπεις, όταν οι φιλελεύθεροι μιλάνε για ελευθερία του λόγου, δεν κάνουν αστεία...
Funny, οι εκδότες του Monthly Review συνελήφθησαν στις αρχές της δεκαετίας του '50. Την περίοδο του "great red scare" του Μακάρθυ(
https://tvxs.gr/news/σαν-σήμερα/η-αρχή-του-μακαρθισμού-και-το-ψυχροπολεμικό-«κυνήγι-μαγισσών»-0) , υπήρχαν χιλιάδες δίκες/εκτελέσεις αριστερών/προοδευτικών/κομμουνιστών και όχι μόνο στην Αμερική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εκτέλεση του Μπελογιάννη που έγινε κατεντολή των Αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών. Γενικώς οι αστοί γνωρίζουν πολύ καλά πόσο, που και πότε να παραχωρούν δόσεις δικαιωμάτων όπως η ελευθερία λόγου στο κράτος τους.
Αλλά έστω. Υπήρξε υποστηρικτής του σοσιαλισμού. Δύο πράγματα θέλω να τονίσω εδώ.
1) Στα αγγλικά, η λέξη "socialism" (σοσιαλισμός) δεν έχει την έννοια που έχει και στα ελληνικά. Η έννοια του σοσιαλισμού στα αγγλικά είναι αυτή του "κομουνισμού" στα ελληνικά.
2) Στο άρθρο το οποίο εσύ ο ίδιος μου έστειλες γράφει:
In his final words, Einstein cautioned that "a planned economy is not yet socialism", since it may also be accompanied by an "all-powerful" bureaucracy that leads to the "complete enslavement of the individual". It is critically important, therefore, to ensure that a system is in place to protect the rights of the individual.
Meaning, ο Αινσταιν, όταν έλεγε "σοσιαλισμό" είχε στο μυαλό του μια αναρχοσοσιαλιστική κοινωνία που πλησιάζει περισσότερο την Resource Based Economy (έχω ανοίξει νήμα για αυτό) παρά τον κομουνισμό της Ρωσίας που τόσο λατρεύεις και αγαπάς
Τουλάχιστον διάβαζε τα άρθρα που στέλνεις.
Ο Αινσταιν ήταν φυσικός ενώ είχε και φιλοσοφικές αναζητήσεις, όπως οφείλει να έχει ένας άνθρωπος τέτοιου επιπέδου. Γιαυτό και γνώριζε την Λογική (ως επιστήμη) και την Μεταφυσική (ως επιστήμη). Ως εκ τούτου, έχοντας υπ'όψη μας και το άρθρο, ήταν υποστηρικτής των ατομικών δικαιωμάτων και υπέρμαχος της ελευθερίας του ανθρώπου.
Δεν είχε καμία σχέση με το γραφειοκρατικό, φασιστικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης καθώς, όπως είπε, "οδηγεί στην σκλαβιά του ανθρώπου".
1)Ο σοσιαλισμός έχει σε όλες τις γλώσσες του κόσμου την ίδια επιστημονική σημασία. Την σημασία της κοινωνικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και της συναιτεριστικής διαχείρισης της οικονομίας(κατά τους μαρξιστές η πρώτη φάση της ακρατικής/αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας, κατά άλλους αριστερούς διανοητές όχι). Στην καθομιλουμένη επίσης σε όλες τις χώρες του κόσμου μπορεί να χρησιμοποιείται για πολλά και διάφορα, που λίγο αφορούν την οικονομία της συζήτησής μας.
2)Δεν λέει τίποτα που να τον κατατάσσει απαραίτητα σε κανέναν αυστηρά συγκεκριμένο πολιτικό χώρο(μαρξιστή, αναρχοσυνδικαλιστή ή άλλο). Ήταν απλά ένας αριστερός, προοδευτικός, ειρηνιστής επιστήμονας και διανοούμενος. Στο συγκεκριμένο χωρίο δεν λέει τίποτα παρά τον ορισμό. Προφανώς για τον σοσιαλισμό δεν αρκεί ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας, αλλά απαιτείται και ο εργατικός/κοινωνικός έλεγχος της παραγωγής και της εξουσίας. Άποψη για το τι ακριβώς γινόταν στην Σοβιετική Ένωση ούτε είχε, ούτε θα μπορούσε να έχει το 1949. Πάντως είχε σε μεγάλη εκτίμηση τον Λένιν και είχε πει χαρακτηρηστικά: "I honor Lenin as a man who completely sacrificed himself and devoted all his energy to the realization of social justice. I do not consider his methods practical(θα το αναπτύξω στη συνέχεια αυτό), but one thing is certain: men of his type are the guardians and restorers of humanity." Σήμερα μπορούμε ψύχραιμα και με βάση τα αντικειμενικά δεδομένα να ασκήσουμε κριτική στη φύση και τον χαρακτήρα των καθεστώτων του "υπαρκτού σοσιαλισμού". Αυτή η κριτική φυσικά δε μπορεί να γίνει στην ανιστόρητη, αντιεπιστημονική, ψυχροπολεμική βάση που θέτεις(φασιστικά, αιματηρά, δολοφονικά κλπ). Αυτή η προσπάθεια γίνεται συστηματικά από τα γεγονότα της κατάρρευσης και ο μαρξιστικός χώρος έχει βγάλει σημαντικά συμπεράσματα που εξηγούν αδυναμίες και προβλήματα, τι έφταιξε και χαλάρωσε ο εργατικός έλεγχος, τι έφταιξε και εκφυλίστηκε η εργατική δημοκρατία, τι έφταιξε και αντι για προοδευτική είχαμε αντίστροφη πορεία, τι έφταιξε και παρά τις πρωτόγνωρες κατακτήσεις για την ανθρωπότητα και τις τιτάνιες προσπάθειες που κατέβαλλαν οι λαοί δεν κατάφεραν να οικοδομήσουν τελικά τον σοσιαλισμό. Συμπεράσματα πολύτιμα για μία σύγχρονη πολιτική κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και κομμουνιστικής απελευθέρωσης.
Όσο για την Resource Based Economy είναι λογικό τέτοιες ιδέες(πράγματι πάνω στη βάση μίας σύγχρονης κοινωνικής οικονομίας) να ασκούν έλξη σε προοδευτικούς επιστήμονες(όπως ο Άινσταιν και ο Χώκιγνκ) που δεν έχουν σχέση με την πολιτική και να κρίνουν εκ του ασφαλούς τις μεθόδους επαναστατών πολιτικών ως impractical. Το ζήτημα είναι ποιος θα επιβάλλει αυτήν την πολιτική; Με ποια τάξη στην εξουσία; Ποιες συγκρούσεις συμφερόντων θα υπάρξουν; Τι γίνεται με το ζήτημα του δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου; Το ότι βλέπεις τη φύση μίας τέτοιας οικονομίας θετικά, σε αντίθεση με τους φίλους σου εδώ μέσα είναι θετικό.
Δεν με αφορά πόσο φρικτούς θεωρείς τους ανθρώπους που οπλοφορούν, πάντως αυτό θα ήθελα να το πεις στους επαναστατημένους Αμερικάνους, τους Γάλλους, τους Έλληνες (19ο αι) κ.ο.κ.
Η οπλοκατοχή είναι εργαλείο του λαού με το οποίο προστατεύεται από φασιστικά καθεστώτα.
Συμφωνώ ότι οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σκοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε σύμφωνα και με το ρητό(ας το πάρουμε μεταφορικά εδώ για να μην μου θυμώσεις
). Αν όμως ο δρόμος προς την ουτοπία έτσι όπως τον αντιλαμβάνεσαι, είναι μία ακρατική κοινωνία που θα τρέμεις μήπως φας καμία αδέσποτη σφαίρα από τον συνάθρωπο σου που του τη βίδωσε, είναι μάλλον θέμα αισθητικής,λογικης( ; ), ή δεν ξέρω τι άλλο.
