Εγώ ως Άραψ (του Άραβος αρχαιοελληνιστί) έχω να κάνω μια απλή ερώτηση:
Τα δικά μου τα παιδιά, γιατί δεν νιώθουν μειονεκτικά αλλά αντιθέτως το θεωρούν πολύ φυσιολογικό;
Μήπως γιατί στην Αραβία αυτό είναι κοινωνικώς αποδεκτό και θεωρείται φυσιολογικό απ' όλους;
Τούτο ακριβώς εννοώ. Ο κοινωνικός περίγυρος είναι αυτός που μας καταπιέζει με τη παντογνώστρια γνώμη του κι όταν εμείς τον έχουμε γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνη, αυτός κρατάει "ομήρους" τα παιδιά μας και μας απειλεί μέσω αυτών. Αν με δουν να πεινάω, δεν θα βάλουν το χέρι στην τσέπη να μου δώσουν ένα ευρώ να φάω. Ούτε κανείς θ' αγοράσει γάλα για τα παιδιά μου σε τέτοια περίπτωση. Αν είναι όμως ν' αναμιχθούν στην προσωπική μου ζωή, τρέχουν πρώτοι και καλύτεροι. Αν θέλουν να έχουν γνώμη για τις επιλογές μου, ας βάλουν και το χέρι στην τσέπη, στη δύσκολη στιγμή, για να δείξουν το ενδιαφέρον τους. Αλλιώς τους λέω κι εγώ "αλήτες" και ξεμπερδεύω τελικά.
Και κάτι ακόμη. Προβληματική είναι μια οικογένεια όταν δεν μπορεί να διαχειριστεί από μόνη της τα του οίκου της και υπόκειται στην παρέμβαση των τρίτων. Είναι κι αυτός ένας ορισμός.
Δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει το 10 του Καραγάτση. Εκεί υπάρχει μια περίπτωση, όπου δύο γυναίκες, για δικούς τους λόγους που δεν είναι της παρούσης, συμφώνησαν να έχουν τον ίδιο άντρα από κοινού, η μία μάλιστα είχε και παιδί μαζί του. Στο τέλος έγιναν και φιλενάδες και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς δυστυχώς χειρότερα, αφού είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε μια ζωή με μια γυναίκα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.