Αρχική Δημοσίευση από Idril:
Γιατί λοιπόν αφού είναι μια ψυχοσωματική εμπειρία να το υποβιβάζουμε στο επίπεδο με το οποίο το κάνουν τα ζώα? Γιατί όταν κάποιος αναγνωρίζει ότι μπορεί να γίνει πράξη κενή από συναίσθημα απλά και μόνο γιατί έτσι μας ήρθε ακριβώς αυτό δεν είναι? E, αυτό είναι που δε δέχομαι...
Όσον αφορά την κατανόηση των αναγκών τους συντρόφου είμαι απόλυτα σύμφωνη, το θέμα όμως που συζητάμε τώρα άλλος το βλέπει σαν βιολογική και άλλος σαν συναισθηματική ανάγκη. Σαν συναισθηματική το σέβομαι φυσικά, σαν αποκλειστικά και μόνο βιολογική δεν το δέχομαι γιατί δεν νομίζω ότι είναι.
Θα ήθελα να πω, ότι οι απόψεις που διατυπώνει η Idril μου φαίνονται ψύχραιμες και εποικοδομητικές, συνεπώς θα προτιμούσα προσωπικά να μην "σκάσει" σ' αυτό το θέμα που συζητάμε.
Τα δύο κομμάτια που έχω παραθέσει, χρήζουν ιδιαίτερου προβληματισμού, γι' αυτό δεν τα σχολίασα το μεσημέρι, λόγω έλλειψης χρόνου.
Η συνομιλήτρια μας λέει, ότι όταν κάποιος κάνει σεξ χωρίς να υπάρχει συναίσθημα, υποβιβάζει την πράξη στο επίπεδο του ζώου. Δεν θα διαφωνήσω κατ' αρχήν. Προσωπικά, όταν δοκίμασα να το κάνω, ανακάλυψα πως απλά δεν μ' έπαιρνε, που λέμε. Από την άλλη η Μισέλ μας εκμυστηρεύτηκε, ότι αν και με το σύντροφό της έχουν εδώ και καιρό κάνει τη συμφωνία για την οποία συζητάμε, δεν έτυχε να χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν την ελευθερία που απορρέει απ' αυτήν. Συνεπώς, θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο, ότι σίγουρα κανείς από εμάς δεν υπονοεί κάτι τέτοιο, αφού είναι προφανές, ότι αν ήταν απλά το ζωώδες ένστικτο που καθοδηγούσε τις πράξεις και τις ιδέες μας, αυτό θα είχε απελευθερωθεί λόγω των παραπάνω παραδοχών και θα εκφραζόταν συχνότερα.
Ταυτόχρονα, είναι γενικά παραδεκτό ότι η σεξουαλική έλξη, απεικονίζει και υλοποιεί, πολλές και διάφορες πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού. Συνεπώς κάποιος που βρίσκεται μέσα σε μια σχέση την οποία σε γενικές γραμμές τιμά, αλλά ξαφνικά του προκύπτει κάποια έλξη για ένα άλλο άτομο, η οποία είναι τόσο ισχυρή ώστε να τον βάλει σε πειρασμό, να τον κάνει να αμφιταλαντευτεί ή ακόμη και να ενδώσει, πιθανότατα άγεται από κάποια συναισθηματική κι όχι καθαρά σωματική ανάγκη, αφού σε τελική ανάλυση, αυτή καλύπτεται μέσα στη σχέση του. Εάν η σωματική ανάγκη δεν καλύπτεται από τη σχέση του, τότε μιλάμε για μια σχέση που πνέει τα λοίσθια και τότε η έλξη που νιώθει είναι απλά η ένδειξη της αρχής του τέλους. Το ίδιο ισχύει, αν οι συναισθηματικές ανάγκες που ωθούν κάποιον προς ένα άλλο άτομο, αμφισβητούν τον ίδιο τον πυρήνα της σχέσης, δηλαδή σηματοδοτούν το στέρεμα των συναισθημάτων προς το σύντροφό του.
Σε τέτοια περίπτωση, κατά τη γνώμη μου η σχέση έχει ήδη τελειώσει και η έγκαιρη συνειδητοποίηση αυτού του δεδομένου, έχει ως θετικό αποτέλεσμα την απελευθέρωση δύο ανθρώπων από μια σχέση που έτσι κι αλλιώς θα διαλυθεί, αργά ή γρήγορα. Καλύτερα λοιπόν γρήγορα. Έτσι και οι δύο θα μπορούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.
Ας δούμε όμως σε ποιες άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια ερωτική έλξη, που να καλύπτει συναισθηματικές και ψυχικές, αλλά όχι σωματικές ανάγκες, η οποία να δικαιολογεί ταυτόχρονα τη μη διάλυση της υφιστάμενης σχέσης.
Θα χρησιμοποιήσω το πρώτο ενικό πρόσωπο, με σκοπό να μην θίξω κανένα συνομιλητή, οπότε ας μην παρεξηγηθώ ότι προσωπικά έχω κάνει ή θα μπορούσα να κάνω όλα όσα θα αναφερθούν (Disclaimer).
Θαυμασμός της ομορφιάς ή αλλιώς φιλοκαλία. Μπορώ να γνωρίσω ένα άτομο, το οποίο είναι τόσο όμορφο, που να ξυπνήσει μέσα μου το συναίσθημα του θαυμασμού και τη λατρεία της εξωτερικής τελειότητας. Μπορεί αυτό το άτομο να μην είναι κατάλληλο για σύντροφός μου, μπορεί οι χαρακτήρες μας να μην ταιριάζουν, μπορεί να μην είμαστε κατάλληλοι για συμβίωση στο ίδιο σπίτι, μπορεί οι οικονομικές παράμετροι του "γάμου" (που κατά τη Μισέλ και κατά τη δική μου γνώμη δεν έχει σημασία αν έχει ευλογηθεί από την εκκλησία και το κράτος) να μην καλύπτονται από το άτομο αυτό, κλπ. Ωστόσο, ο πόθος για ν' αγγίξει κανείς την ομορφιά, έστω και για μια στιγμή, μπορεί να είναι πανίσχυρος. Όταν θα περάσουν τα χρόνια, στην ηλικία που αρχίζει ο άνθρωπος να καταλαβαίνει τη ματαιότητα των ηθικών επιταγών (πιστέψτε με για τους περισσότερους έρχεται αυτή η στιγμή, αλλά συνήθως είναι πια αργά. Ρωτήστε τι γίνεται στα ΚΑΠΗ), απλά θα μετανιώσει που δεν το έκανε, όταν μπορούσε.
Εξίσου σημαντικός, ως φιλοκαλία, είναι και
ο θαυμασμός της εσωτερικής ομορφιάς. Θα μπορούσα να θαυμάζω κάποιον για το αστείρευτο ταλέντο του, για το μυαλό του, για τις πρωτοποριακές ιδέες του και να του δοθώ, έστω και για μια φορά, επειδή η ψυχή μου γέμισε απ' το πνεύμα του. Μπορεί δε κατά τ' άλλα, να μην μου δίνει τη ζεστασιά, τη γλυκύτητα και την τρυφερότητα, την οικειότητα ή την αγάπη που νιώθω για το σύντροφό μου κι όμως όλη μου η ψυχή να λέει: "Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό". Είναι φανερό, πως στις δύο παραπάνω περιπτώσεις, πρόκειται για ανώτερη εκδήλωση του ανθρώπινου νου και όχι για ζωώδες ένστικτο.
Η επικοινωνία. Μερικές φορές, άτομα διαφορετικών φύλων, φτάνουν σε τέτοιο επίπεδο πνευματικής και ψυχικής επαφής, που η σεξουαλική πράξη, η οποία στον άνθρωπο αποτελεί ανώτατη έκφραση της επικοινωνίας, έρχεται φυσιολογικά και ανενδοίαστα. Αυτό δεν σημαίνει ταυτόχρονα πως έπαψα να επικοινωνώ με τον σύντροφό μου, ή ότι θα προτιμούσα να ζήσω τη ζωή μου μαζί με το φίλο μου. Όμως μια στιγμή ομορφιάς, εκεί όπου συνομιλούν τα κορμιά μαζί με τα πνεύματα, είναι δυνατόν να δημιουργήσει ψυχική ανάταση και ευφορία. Συνεπώς και πάλι, πρόκειται για πνευματική και ψυχική και όχι για καθαρά σωματική ανάγκη αυτή που ικανοποιείται.
Η ακολασία. Ξέρω ότι δεν είναι αποδεκτή από τους περισσότερους από εσάς, αγαπητοί μου συνομιλητές, όμως σίγουρα αποτελεί εκδήλωση του ανθρώπινου πνεύματος, εκεί όπου η αισθητική ξεπερνά τις φυσικές αναγκαιότητες, παρά εκδήλωση κτηνωδών ενστίκτων. Ας μην αναφερθώ και πάλι στους συγγραφείς και τους φιλοσόφους που την έχουν εκθειάσει, άλλωστε δεν είμαι ειδικός επί του θέματος.
Η ανάγκη επιβεβαίωσης. Δεν θα το σχολιάσω ιδιαίτερα, αλλά όλοι ξέρουμε ότι συμβαίνει σχεδόν σε όλους, σε κάποια φάση της ζωής μας και πρόκειται για καθαρά ψυχολογική και όχι για σωματική ανάγκη, άσχετα αν δεν φτάνει στα ύψη των περιπτώσεων που προαναφέραμε.
Υφέρπουσες ομοφυλοφιλικές τάσεις. Πολλοί άνθρωποι έχουν υποβόσκουσες ομοφυλοφιλικές τάσεις, τις οποίες συνήθως καταπνίγουν, με αποτέλεσμα να καταπιέζονται ψυχικά. Μιλάω για περιπτώσεις στις οποίες μου αρέσουν μεν τα άτομα του διαφορετικού φύλου, όμως μια μειοψηφική πλευρά μου νιώθει έλξη για το όμοιο φύλο. Μπορεί να μην έχει βρεθεί ίσως το κατάλληλο άτομο του ίδιου φύλου που να ξεπερνά τις αναστολές μου. Μπορεί όμως ταυτόχρονα η ανάγκη έκφρασης αυτής της πλευράς του χαρακτήρα μου να είναι τόσο έντονη που να με πνίγει. Το να εκφράσω αυτές τις τάσεις μου, είναι λοιπόν ψυχική και όχι σωματική ανάγκη. Αν μιλούσα σ' έναν ψυχολόγο και του εξέθετα το πώς νιώθω, σίγουρα θα μου έλεγε να το κάνω για να ησυχάσω (έχω διαβάσει σχετικά, κάποια βιβλία ψυχολόγων που αναφέρονται στις δύο παραπάνω περιπτώσεις, όπου πράγματι η συμβουλή τους ήταν ακριβώς αυτή).
Ο ανθρώπινος ψυχισμός είναι τόσο περίπλοκος, που δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι δυνατόν να περικλείεται σε τόσο απλές συνταγές και ορισμούς, όσο προκύπτει από την καθεστηκυία διαπαιδαγώγηση ή απ' όσο θα ήθελε η ταξική κοινωνία να επιβάλει, για λόγους ελέγχου της ανθρώπινης συνειδητότητας. Ελπίζω να μην εισάγω και πάλι καινά δαιμόνια και να μην ταράζω τα λιμνάζοντα νερά, με άκομψο τρόπο. Οι παραπάνω θέσεις, επαναλαμβάνω πως δεν αφορούν εμένα προσωπικά, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που ίσως να προκύπτει από τη συνολική ανάγνωση του κειμένου.
