Ήταν να μην πάει ο Τσίπρας ταξίδι στην Αμερική. Τώρα και το Αμερικανικο Σύνταγμα θα παραθέτουμε και για τα πλεονεκτήματα του Αμερικάνικου welfare και των entitlements θα μιλήσουμε και όλα της Αμερικής θα πάμε και θα τα κάνουμε.
Γενικώς, την επίκληση στην αυθεντία τη θεωρώ ως την πλέον λαϊκιστική και δημαγωγική μέθοδο πειθούς και το γεγονός ότι το κείμενο βρίθει από τέτοια μόνο καλό δεν είναι. Ο Μητσοτάκης είπε ένα πολύ σωστό πράγμα: "Οι ανάγκες του καθενός διαφέρουν από τις ανάγκες του άλλου". Δεν μπορείς να βάλεις ένα πλαφόν και να πεις "Ο άνθρωπος χρειάζεται 1,5 κιλό τροφή την ημέρα, το οποίο θα συνιστάται από 40% πρωτείνη, 50% υδατάνθρακες και 10% λίπη. Επίσης θα πίνει 2 λίτρα νερό, θα κάνει μπάνιο 1 φορά την εβδομάδα, θα έχει στην κατοχή 50 τμ κατοικίας, με ένα μπαλκόνι 1Χ2, ένα αυτοκίνητο 1.400cc, μια γυναίκα ύψους 1.80, ξανθιά με γαλανά μάτια".
Ο γενικός ισοσκελισμός προς τα κάτω οδηγεί στην τελμάτωση. Όταν εγώ ξέρω ότι ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ όλα τα παραπάνω, το κράτος ΟΦΕΙΛΕΙ να μου τα προσφέρει και δεν ΔΥΝΑΜΑΙ να έχω τίποτα παραπάνω, θα αράζω την πέτσα μου στο κρεβάτι και θα κοιτάω το ταβάνι ΌΛΗ μέρα. ΌΛΗ μέρα όμως... Και μετά, ποιος θα παράξει όλα αυτά που ΕΓΩ δικαιούμαι? Εσύ?