Χμ, εγώ να πω κατ' αρχήν ότι σίγουρα θα πω τη γνώμη μου. Το πόσο θα επιμείνω όμως, ή θα θέλω να ληφθεί υπ' όψιν, εξαρτάται από το ποιοι είναι οι άλλοι. Έτσι, έχω διαχωρίσει τους άλλους. Υπάρχουν για μένα:
1. Αυτοί που βλέπω ότι δε θα ακούσουν όντως τη γνώμη μου, και δε με νοιάζει κιόλας.
Πχ Αν μου λέει ο αλκοολικός 60άρης πρώην προπονητής μου ότι είναι πιστός στη γυναίκα του, αλλά οι παλιοί έρωτες είναι τόσο βαθιά χαραγμένοι μέσα του, που δεν μπορεί να μετρήσει σαςν απιστία το ότι "συναντάει" την πρώην σύζυγο στο xxx ξενοδοχείο... κάνω νεύμα και φεύγω χαμογελαστή.
2. Αυτοί που λογικά έτσι θα μείνουν, ότι και να πω, αλλά για τους οποίους πιστεύω ότι δε βλάπτει να έχουν μία τριβή και με άλλες γνώμες, από τη δική τους.
Πχ σε γόνους νεόπλουτων οικογενειών, με δώρο αποφοίτησης μία slk, θα μιλήσω για ανακύκλωση, υβριδικά αμάξια και το πόσο ηλίθιο είναι να δίνεις 500άρια ευρώ στα μπουζούκια για να 'σαι στριμωγμένος μες στην κάπνα... αλλά δε θα επιμείνω. Απλά δε θα ακολουθήσω στις διασκεδάσεις τους.
3. Άτομα που εκτιμώ, και από τους οποίους θέλω να γίνομαι αποδεκτή.
Φίλοι, παρέες, φίλοι φίλων, καθηγητές, κλπ. Εκεί προτιμώ να σφάζω με το βαμβάκι. Δηλαδή πατάω πόδι, πάντα με επιχειρήματα, αλλά αν πάμε να χαλάσουμε τις καρδιές μας γιατί διαφωνούμε, απλά δεν επιμένω.
4. Άτομα που απλά συμπαθώ.
Εδώ μέσα, πχ, ή σε ευρύτερες παρέες... Πάλι μόνο με επιχειρήματα, χωρίς να το κουράζουμε βέβαια... Αν ο άλλος δεν είναι πρόθυμος να ακούσει ή να αναθεωρήσει, δεν επιμένω, έχω κι άλλα πράγματα να κάνω. Ωστόσο θα γράψω μία σύνοψη του πώς το βλέπω εγώ, έτσι για να μείνει γραμμένο και να το βλέπει όποιος θέλει. Ποτέ δεν ξέρεις.
Για μένα είναι σημαντικό να υπάρχει πάντα καλή διάθεση, να ακούνε και οι δύο πλευρές και να είναι έτοιμοι να αναθεωρήσουν. Ελπίζω να είμαι κι εγώ, πιστεύω δηλαδή πως είμαι...
Και όσο σημαντικό είναι το να επιχειρηματολογείς σωστά, επίμονα και πλήρως, τόσο σημαντικό είναι το να αναγνωρίζεις πότε πρέπει να τραβήξεις τη γραμμή και να αποχωρήσεις.
Κοινώς δε θα σκάσω για το πού θα πάμε για καφέ, αλλά θα δείξω ότι οι δικοί μου άνθρωποι πρέπει να θυμούνται ότι δε θέλω καπνό ή ότι αποφεύγω τα καφέ-αλυσίδες.
Αποκλείεται να στριμωχτώ σε ακριβά μπουζούκια. Αλλά πρόθυμα αφήνομαι να με παρασύρει κάποιος σε ρεμπέτικο, σε παραστάσεις χορού, σε ψαγμένο σινεμά... πράγματα που δεν αποκλείω, και που τελικά μόνο καλό μου κάνει να μάθω αν όντως μου αρέσουν.
Επίσης για θέματα στάσης ζωής και πεποιθήσεων, μιλάω ανοιχτά, αλλά πάντα αναλόγως του ποιος είναι ο άλλος. Η λογική μπουλντόζας δε βοηθάει και σίγουρα δε θα μιλήσω σε έναν κινέζο για το πόσο εγκληματίας ήταν ο Μάο, ή σε ελβετό για τους λογαριασμούς των Ναζί στις τράπεζες της χώρας. Όχι αμέσως, τουλάχιστον.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
