Παράδεισος Αμαρουσίου; Συνήθως όταν ακούω για παράδεισο φίλτατε μου έρχεται στο μυαλό η "χρυσή" περίοδος των Ολυμπιακών Αγώνων, λεφτά υπάρχουν, τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, η κυρά Ευλαμπία να παίζει μετοχές Φολί, η μέση Ελληνίδα να μαθαίνει για το πίλινγκ, ο Ελληνάρας άντρας να κάνει λεύκανση πρωκτού και φοράει γυαλί ρέυμπαν κλπ. Αυτή η βλαχομπαρόκ εικόνα ανθρώπων που ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό τους φαίνεσθαι τυγχάνει να αποτελούν και τώρα την ίδια χώρα. Η ΝΔ σε ποια λογική βάση θα κυβερνήσει; Με ποια στελέχη και ηθική και με τι ρίσκο ότι θα πετύχει κάτι από αυτά που υπόσχεται; Για ποιο λόγο θα πρέπει να πιστέψουμε με όλη την καλή διάθεση, ότι η τωρινή ΝΔ θα "μεταμορφώσει" την Ελλάδα σε ένα σοβαρό κράτος όταν η φτωχή Τσεχία έχει 300 δις ΑΕΠ και η Ελλάδα large έχει 150 κάτι δις ΑΕΠ; Για παράδειγμα, το Ίννσμπρουκ της Αυστρίας με πληθυσμό 90.000 κατοίκους δέχεται 20.000.000 τουρίστες το χρόνο και έχει τις υποδομές να τους εξυπηρετήσει! Το πρόβλημα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η πολιτική του ή μήπως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο ίδιος ο λαός του;
Προσωπικά θα πρότεινα δημοψήφισμα αλλαγής λαού από συγκεκριμένο έδαφος υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Σε βάθος ιστορικού χρόνου, θεωρώ ότι η εναλλαγή πολιτικών αλλά με λαό που εμμένει στις ίδιες παθογένειες, νοοτροπίες και κακοήθεια σε μεγάλο βαθμό (δεν θυμάμαι να γνωρίζω πολλούς καλόψυχους Έλληνες που να είναι να πρόθυμοι κάτι να αλλάξουν από τη ζωή τους), η πολιτική εναλλαγή είναι το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να μας απασχολεί..
Συνήθως όταν υπάρχουν προβλήματα σε ένα σπίτι κοιτάζουμε όλες τις πιθανές λύσεις διόρθωσης. Γιατί οι προτεινόμενες λύσεις πρέπει να είναι πάντα μια ξαναζεσταμένη φασολάδα με κομμένη σάλτσα ντομάτας;
Για να "σωθείς" από τον γυρολόγο Τατσόπουλο; Ή την κόρη της Παναγιωταρέα; Όσο θετικός είμαι ότι δίπλα σε έναν Κυμπουρόπουλο προβάλλεται ένας Άδωνης ή ένας θείος Μεϊμαράκης ή μια Μισέλ...δεν το θεωρώ σοβαρό κόμμα. Η μάχη από ότι έχω καταλάβει, γίνεται για τον "μη Αλέξη" και όχι για τη χώρα. Μου θυμίζει την εποχή Διληγιάννη - Τρικούπη που ο πρώτος ήταν γαμπρός του δεύτερου και έβγαζαν τα εσωοικογενειακά τους στην πολιτική με το "αντι-Τρικουπικό" μένος που οδηγούσε σε διχασμό και πόλωση.