Κανείς δεν σε αναγκάζει να θεωρείς απαραίτητη μια συσκευή. Ο κάθε άνθρωπος γουστάρει κάποια πράγματα, και ανάλογα με τις προτιμήσεις του και τις ανάγκες του ξοδεύει τα λεφτά του. Αυτό ονομάζεται οικιακή οικονομία, και δυστυχώς δεν διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία.
Αν θες να λες στη μάνα σου ότι ζεις, τότε υπάρχουν τηλέφωνα με 20 ευρώ. Τέτοιο είχα και εγώ, επειδή πολύ απλά δεν με ενδιαφέρει να βλέπω memes στο κινητό μου. Καμία κοινωνία δεν με ανάγκασε να πάρω smartphone. Κάνεις τις αγορές σου αναλόγως τις ανάγκες σου, όχι την κοινωνία.
Πραγματικά, έχω βαρεθεί να βλέπω ανθρώπους να κατηγορούν την «κοινωνία» για δικά τους προβλήματα. Ξέρετε πόσο ακριβό και δύσκολο είναι να φτιάξεις ένα κινητό που λειτουργεί 24/7, συνδέεται στο ιντερνετ και δεν κολλάει; Τα 70 ευρώ σας φαίνονται πολλά;
Για ποιον πόνο ματαιότητας κάνεις λόγο λοιπόν; Έχεις ένα Χ ποσό χρημάτων ως έσοδα. Μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία. Ξοδεύεις μερικά για τις απαραίτητες ανάγκες σου, και ότι περισσέψει το ξοδεύεις σε πολυτέλειες ή το αποταμιεύεις. Η... κακή κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με όλη αυτή τη διαδικασία.
Αν «ταξίδια, βιβλία και συναυλίες» > «memes», τότε επιλέγεις τα ταξίδια και τα βιβλία. Πιο απλό δεν γίνεται.
Πως ξέρεις ότι δεν το πράττουν αυτό; Μπορεί κάποιος που αγόρασε αη φον, να δωρίζει χρήματα σε οργανώσεις. Πρέπει ντε και καλά όλοι να δωρίζουν λεφτά; Χάνεται η έννοια της «δωρεάς» με αυτό τον τρόπο. Δεν είναι δωρεά πλέον, είναι ένας καταναγκαστικός φόρος.