Το θέμα μου είναι πολύ γενικό, ωστόσο πολλοί από εμάς θα ταυτιστούμε με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.
Αναφέρομαι φυσικά στην αρχαία κοινωνική οντότητα που ονομάζουμε φιλία. Όλοι μας λίγο-πολύ είχαμε φίλους στην παιδική μας ηλικία, όσο μεγαλώναμε οι φίλοι λιγόστευαν, σίγουρα όσοι είστε μεγαλύτεροι από εμένα ίσως έχετε να προσθέσετε κάτι επιπλέον ως προς την εξέλιξη της φιλίας στην ενήλικη ζωή. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος... Όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε βρεθεί στην δύσκολη θέση να αναρωτηθούμε αν κάποιος που θεωρούσαμε ως φίλο, είναι όντως φίλος μας. Κάποια στιγμή έγινε κάτι μεταξύ μας που μας έβαλε σε δυσταγμό, ξέρετε για τι μιλάω... δεν αναφέρομαι στους καυγάδες με υβριστικό περιεχόμενο που όταν εξασθενεί ο εγωισμός η φιλία νικά, μιλάω για εκείνα τα μασημένα λόγια, για εκείνο το υπονοούμενο που έκρυβε πίσω του ζήλεια, μιλάω για τις εκθέσεις μόχθου, φθόνου, εκεί που κάπως φαίνεται στη ζωή να είσαι σε λίγο πιο ευνοϊκή θέση σε σύγκριση με τον "φίλο" σου και αυτός αντί να εκδηλώσει φιλικά, ευχάριστα συναισθήματα, εμείς καταλαβαίνουμε, ακόμα κι αν το κρύβει, ότι δεν χαίρεται με τη χαρά μας. Μην με παρεξηγείτε, δεν με πλήγωσε κάποιος φίλος, και ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο δεν είναι για να μοιραστούμε τις κακές αναμνήσεις που μας έδωσαν πρώην φίλοι. Ίσως κάποιος να αναρωτηθεί πώς περιέγραψα τόσο συναισθηματικά την ψυχοσύνθεση του "κακού" φίλου,
θα σας απαντήσω πως...εγώ είμαι ο "κακός" φίλος, εγώ ένιωσα τα όσα περιέγραψα, εγώ δεν χάρηκα με τη χαρά του φίλου μου και γράφω για να μοιραστώ τον προβληματισμό μου.
Γιατί φτιάχνουμε φίλους λοιπόν ; Βασικό ερώτημα, διαχρονικό. Τι μας ωθεί στην κοινωνικοποίηση ; Είναι το ζωώδες ένστικτο της επιβίωσης που μας λέει να συνάπτουμε "συμμαχίες" για να επιτύχουμε την επιβίωση ; Ή είναι η αγάπη μας για ανθρώπους που μας θυμίζουν εμάς...
Προσωπικά, χωρίς να είμαι κανένας σπουδαίος άνθρωπος ή επιστήμονας, απλά συμπεράσματα βάσει της λογικής μου βγάζω, πιστεύω πως βαθιά στο υποσυνείδητο μας κρύβεται εκείνο το "ζώο", που έχει ως μοναδικό σκοπό του την επιβίωση η οποία επιτυγχάνεται με την εκμετάλλευση των όσων βρίσκονται γύρω μας, από την άλλη όμως δε μπορώ να το δεχτώ, δε μπορώ να δεχτώ πως το ζώο μέσα μου κάνει κουμάντο στα συναισθήματα μου. Σίγουρα η ζήλεια, ο φθόνος, ο μόχθος, ο δόλος, είναι συναισθήματα που χαρακτηρίζουν έναν κακό άνθρωπο, έτσι ; Μμμμ ίσως και όχι, πιστεύω πως πολλοί άνθρωποι εκεί έξω όπως κι εγώ παλεύουν καθημερινά με αυτά τα αισθήματα, θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που παλεύουν την ζήλεια και προσπαθούν να χαίρονται με την χαρά του άλλου. Νιώθω ζήλεια, για τους φίλους μου, την κοπέλα μου, τον αδερφό μου, τον ξάδερφό μου, πολλές φορές φθονώ και κοιτώ με μισό μάτι αυτόν που έχει αυτό που θα ήθελα εγώ, όμως σας διαβεβαιώ, παλεύω, παλεύω για να μην επικρατήσει μέσα μου η ζήλεια, για να μην λαμβάνω αποφάσεις βάσει της ζήλειας μου, παλεύω για να επικρατεί ο φίλος του φίλου μου και όχι ο εχθρός του.
Για να καταλήξω, δε θα ρωτήσω πως βρίσκουμε τον λύκο μες τα πρόβατα και πως ξεχωρίζεις τον "φίλο" από τον "εχθρό", θα ρωτήσω κάτι άλλο, εσείς, είστε ο φίλος του φίλου σας ; Ή κυριαρχεί μέσα σας η ζήλεια και ο φθόνος ; Είμαστε εμείς σωστοί προς τους άλλους ; Ή περιμένουμε μόνο να είναι οι άλλοι σωστοί απέναντι μας ;
