Επίσης οι κουμπαράδες τύπου 401κ δεν κάθονται αλλά τοκίζονται καθώς επενδύονται. Οπότε δεν τον πίνεις σε περιπτώσεις πληθωρισμού.
Χαίρομαι που το διευκρινίσαμε γιατί κουμπαράς που ανοιγοκλείνει δεν είναι κουμπαράς, technically. Οι επενδύσεις σε funds μπορούν και πέφτουν έξω σε περιόδους ύφεσης. Επίσης συκγεκριμένα σε plans όπως το 401κ υπάρχει πάντα αντίστοιχα ο αστάθμητος παράγοντας φορολογία. Καμία επένδυση οποιασδήποτε φύσης δεν είναι εγγυημένη σε βάθος χρόνου είτε για πολιτικούς είτε για οικονομικούς λόγους.
Αυθαίρετο με την έννοια πως επιλέγεται από κάποιον γραφειοκράτη. Προφανώς κάποιος τύπος υπάρχει που βγαίνει.
Βγαίνει από έναν τύπο που χρησιμοποιεί τις αποδοχές του εργαζόμενου, τα χρόνια ασφάλισης, το κόστος διαβίωσης και άλλες παραμέτρους με σκοπό να ισοσκελίσει ένα σύστημα πληρωμών. Αυθαίρετο δεν το λες, by definition, όσο unreasonable κι αν μπορεί να ακούγεται στο δικό σου αυτί.
Η διαφορά με την ασφάλιση είναι πως ο επικίνδυνος πληρώνει μεγαλύτερα ασφάλιστρα σε σχέση με τον ακίνδυνο, ασχέτως αν αυτά εν τέλει συμψηφίζονται. Αυτό δίνει στον επικίνδυνο κίνητρο να μην είναι επικίνδυνος.
Οι συντάξεις είναι καθαρά αναδιανεμητικές χωρίς τέτοια κίνητρα και όσο πιο χαμηλά είσαι τόσο μεγαλύτερη η αναδιανομή. Η λογική σου με τα σκαμπανεβάσματα δεν επιτυγχάνεται καθόλου. Απλά σε περίπτωση ύφεσης πληρώνει την νύφη για σένα άλλος, δηλαδή ο εργαζόμενος στην ύφεση, ο οποίος συνήθως έχει μεγαλύτερες ανάγκες από ένα γέρο που το μόνο που κάνει είναι να κάθεται σπίτι και να χαπακώνεται, πράγμα που κάνει την ύφεση χειρότερη.
Όχι, αυτό είναι δικό σου συμπέρασμα. Γενικά μια ασφαλιστική το μόνο που θέλει είναι να μειώσει τη χασούρα, χέστηκε τι αντικίνητρα θα αντλήσεις εσύ ως αποτέλεσμα (hint: you wont) ειδικά από τη στιγμή που μπορεί κάλλιστα όπως περιγράφεις κι εσύ να σου κοπανήσει ένα αντίστοιχο ασφάλιστρο ώστε το κόστος του ρίσκου να το επωμιστεί ο πελάτης κι όχι η εταιρεία.
Αυτό είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίσεις την ασφάλιση, δεν είναι ο μοναδικός. Η ασφάλιση σαν έννοια δεν είναι τίποτε παραπάνω από risk management. Αν έχεις σαν κράτος στόχο να προσφέρεις ένα σταθερό επίπεδο διαβίωσης σε έναν μέλλοντα συνταξιούχο και έχεις τα μέσα να διευρύνεις τη βάση εσόδων σε σημείο που να μπορείς να σχεδιάσεις το σύστημά σου κεντρικά και να μην αντιμετωπίζεις τον καθένα σαν μια ατομική επένδυση με το δικό της παράγοντα ρίσκου, τότε έχεις κι άλλες επιλογές. Εσύ μπορεί να θεωρείς πως είναι άδικο, δεν το εξετάζω αυτό, άλλωστε το πώς ορίζει ο καθένας την κοινωνική δικαιοσύνη ποικίλει, δεν γίνεται όμως ούτε στην τύχη ούτε είναι αποτέλεσμα διαφθοράς.
Απλά να αναφέρω το εξής μόνο σαν παρένθεση. Οι γέροι που χαπακώνονται συνήθως έχουν πίσω τους και οικογένειες που έχουν τα δικά τους προβλήματα. Ένας ηλικιωμένος που είναι σε θέση να συντηρεί τον εαυτό του, να παίρνει τα φάρμακά του να είναι υγιής και ιδανικά να μπορεί να πληρώσει και κάποιον να τον βοηθά πέρα απο δείκτης αξιοπρέπειας είναι και παράγοντας σταθερότητας. Μια οικογένεια με συγγενείς ηλικιωμένουςπου αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα δε θα τους αφήσουν να πεθάνουν ούτε να ζουν στην εξαθλίωση, θα επωμιστούν εκείνοι τα βάρη όπως και γίνεται σήμερα. Αυτό με τη σειρά του δεν είναι υγιές για καμιά οικογένεια και κατά συνέπεια καμία οικονομία όπως αντίστοιχα δεν είναι υγιές ένας νέος να εξαρτάται από τους δικούς του. Δεν ανάγονται όλα σε μηχανές που παράγουν χρήμα και κουραδομηχανές.
Και ας μην υπολογίσουμε καν το πόσο πρόσφορο είναι ένα τέτοιο σύστημα σε πάσης φύσεως διεφθαρμένους πολιτικούς.
Η διαφθορά πηγάζει από την πολυπλοκότητα και την αδιαφάνεια. Διαφθορά και σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα μπορείς να έχεις αν αυτό δεν εποπτεύεται από την ίδια του τη βάση. Γιατί ποιος σου λέει εσένα πως όταν o άλλος σου βγάζει ένα plan μέσω ενός target date fund σου λέει όλη την αλήθεια και δνε δρα ως μεσάζοντας για την πάρτη του ή ακόμη χειρότερα δε χρησιμοποιεί τα δικά σου χρήματα για να επενδύσει εκεί που γουστάρει εκείνος
Γιατι ο σκοπος και η λογικη υπαρξης ειναι πιο σημαντικα απο τις συνεπειες που υπαρχουν εκτος αυτων?
Δεν είναι. Όπως ακριβώς ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Απλώς κάπου βάζουμε κάποιες πρωτεραιότητες. Το οποιοδήποτε σύστημα που θα πηγάζει από ένα συλλογικό σχήμα αποφάσεων είναι επιρρεπές σε ψηφοθηρικές τακτικές. Το ένα όμως δεν αναιρεί το άλλο.
