Τώρα ρεζιλίκι δεν ξέρω αν θεωρείται, αλλά είναι από εκείνες τις παιδικές στιγμές ντροπής που με στοιχειώνουν ακόμη και σήμερα κάτι φορές πριν με πάρει ο ύπνος...
Κάπου στα 8-9 μου έτυχε να πάμε οικογενειακώς στην εξωτική Αμαλιάδα για κάτι δουλειές. Σε κάποια φάση εγώ έχω φύγει κι έχω πάει σε κάτι άθλιες κούνιες, που το μόνο που έλεγε κάπως ήταν η τσουλήθρα. Έλα μου όμως που μπροστά ήταν μπαστακωμένο ένα νήπιο και για να σ αφήσει να κάνεις τσουλήθρα φώναζε "ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΟΟ", περιμένοντας να του δώσεις ένα χαλίκι από κάτω!
Δίνω την πρώτη φορά χαλίκι, δίνω τη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη... Ε μεγάλο παιδί εγώ τώρα, σε κάποια στιγμή που η υπομονή μου εξαντλήθηκε γυρνάω και του λέω "ε αι παράτα μας" και του ρίχνω μια double μούντζα, περιποιημένη. Όντως μ'αφηνει, περνάω, κάνω τσουλήθρα με ύφος *I'm the boss here*, ώσπου βλέπω μια ξανθιά σαραντάρα να τινάζεται σαν ελατήριο από το παγκάκι και να τρέχει προς το μέρος μας... Κι εκεί αρχίζει το πανηγύρι...
Εκείνη να ωρύεται: "Δεν ντρέπεσαι λιγάκι να κάνεις χειρονομίες σ'ένα παιδάκι που δεν γνωρίζεις και βλέπεις ότι είναι και μικρότερο από εσένα;! Ντροπή σου!!"
Εγώ να ψελλιζω κάτι του τύπου "πλάκα έκανα, συγγνώμη" και να συνεχίζει αυτή: "Αυτές τις πλάκες να τις κάνεις στην οικογένειά σου και όπου αλλού σε παίρνει, όχι στον γιο μου, κατάλαβες;"
Έχει γυρίσει ένα ολόκληρο πάρκο και μας κοιτάει. Θέαμα, όχι αστεία. Μαζεύω, λοιπόν, κάθε ίχνος χαμένης μου αξιοπρέπειας και γυρίζω στους γονείς μου αθόρυβα.
ΥΓ1: Έκτοτε δεν ξαναπάτησα το πόδι μου ούτε στην Αμαλιάδα, ούτε στον νομό Ηλείας γενικότερα.
ΥΓ2: Μετά, κορίτσια, αναρωτιόμαστε γιατί έχουν γίνει όλοι μαμάκηδες. Αι σιχτήρ.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
