Επειδή συμβαίνει στη συντριπτική πλειοψηφία, δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να ονειρεύομαι κάτι διαφορετικό για τον εαυτό μου.
Συν ότι πιστεύω πως σε τοπικό επίπεδο πάντα παραμένει ένας "μύθος" γύρω από κάθε όνομα. Αν όχι για κάθε άτομο ξεχωριστά, τουλάχιστον για κάθε οικογένεια (για κάθε επώνυμο).
Καταρχάς, η συζήτηση για τον θάνατο δεν αναιρεί την όρεξη για ζωή. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Ίσα ίσα που σε πολλούς πολιτισμούς, η πίστη στη μεταθανάτια ζωή κάνει τους ανθρώπους να πειθαρχούν τη συμπεριφορά τους και να ιεραρχούν (και τηρούν) τις αρχές και αξίες τους. Ακόμη κι εδώ μέσα, μπορεί να υπάρχει κάποιος που πιστεύει στον παράδεισο και την κόλαση. Ακόμη και ένας άθεος (όπως εγώ πχ) αντλεί δύναμη και κίνητρο για ζωή απ' τη σκέψη ότι κάποια μέρα θα πεθάνει. Οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί σε ενοχλεί αυτή η συζήτηση.
Α, και κάτι πολύ σημαντικό: Επειδή εσένα δε σε εκφράζει κάποια άποψη, κάποιος προβληματισμός, οτιδήποτε, δε σημαίνει ότι είναι "βλακεία". Για κάποιους είναι σοβαρό και καλό είναι να το σέβεσαι, ακόμη κι αν δε σ' αρέσει.