Εδω έχεις πάρει καταρχάς πολλά πράγματα ως δεδομένα και διστάζω να ανοίξω το στόμα μου σε πλήρη έκταση διότι αποτελούμε δημόσιο φόρουμ, Θα μου επιτρέψεις κάποιες σκέψεις να τις κρατήσω για εκτός φόρουμ.
Καλλιεργείς μυστήριο γύρω από την προσωπικότητά σου, επίτηδες!
Αρχικά υποθέτεις ότι οι πολίτες εκλέγουν τους εκπροσώπους, άρα συνεχίζοντας ότι το επηρρεάζουν. (1η υπόθεση). Θα διαφωνήσω. Το μάρκετινγκ και η διαφήμιση εκλέγει, και άλλα πράγματα που θα αποφύγω να αναφέρω. Το δε πολιτικό σύστημα επηρρεάζεται από το τι θα πουν οι μεγάλοι, ειδικά όταν είσαι μικρή χώρα και κινδυνεύεις είτε από εξωτερικούς είτε απο εσωτερικούς εχθρούς και σφάλματα. Δεν μπορεί το 2015 να βαρας νταούλια και ζουρνάδες μετά το ΟΧΙ του κατα τ άλλα "κυρίαρχου λαού" και μετά να το κάνεις κωλοτούμπα και να το γυρίζεις στο ΝΑΙ.
Ξαναλέω, ότι ο συλλογισμός μου βασίζεται σε ένα γενικό πλαίσιο και δεν έκανα κάποιες παραδοχές για μικρή χώρα, ή νόθευση του συστήματος με τον τρόπο που εσύ παρουσιάζεις εδώ. Καταλαβαίνω τι θες να πεις, και φυσικά μετράνε η διαφήμιση και το μάρκετινγκ, αλλά το να πεις ότι αυτά εκλέγουν εξ' ολοκλήρου είναι άτοπο. Επηρεάζουν πολύ, μία καλή καμπάνια μπορεί να ενισχύσει έναν υποψήφιο ενώ μία κακή να τον δυσκολέψει σημαντικά. Στο τέλος της ημέρας, ο ψηφοφόρος είναι αυτός που αποφασίζει, όσο επιτυχημένη και αν είναι μία πολιτική καμπάνια. Εκτός αν θέλεις να μου πεις, ότι αν ξαφνικά άλλαζε μάρκετινγκ και ύφος το ΚΚΕ, θα την έριχνες εκεί...
Η μόνη επηρρεαστική δύναμη που πιθανολογώ ότι υπάρχει στο ελληνικό σύστημα είναι "Κάντε αυτό που σας λέμε γιατί λεφτά δε θα δείτε, θα πεινάσουν οι μάζες και θα σας αφήσουμε να σας φάνε τα όρνια"
Πιθανολογώ, δεν είμαι σίγουρος και δε μιλάω για κανέναν και τίποτα συγκεκριμένα.
Αν το δεις, μικροοικονομικά, στέκει και έχει νόημα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό το κίνητρο για ψήφο. Μία τέτοια συμπεριφορά είναι μυωπική και δεν χαρακτηρίζει όλους τους ανθρώπους. Πάρε ως παράδειγμα την Χρυσή Αυγή. Οι ψηφοφόροι της θέτουν υψηλότερα το εθνικό sic φρόνημα και για αυτό ρίχνουν εκεί.
Δεύτερη υπόθεση, ότι όσο πιο μεγάλο το μορφωτικό επίπεδο, τόσο πιο ορθή (δεν επέλεξες αυτή τη λέξη αλλά το ψύχραιμη, ξέρω) η κρίση. (2η υπόθεση) και εδω θα σου απαντήσω πιο ευθέως.
Πως ορίζεις το ψύχραιμο; Δεξιά; Αριστερά; Δημοκρατικά; Αυταρχικά; (1η ερώτηση)
Με το ψύχραιμο ήθελα να δώσω την έννοια του λογικού, δεν έδωσα ιδεολογικό ή πολιτικό χρώμα σε αυτό που έλεγα, ούτε μίλησα για ορθότητα. Δεδομένων των θέσεων του ψηφοφόρου σε συγκεκριμένα θέματα και την βαρύτητα που έχει κάθε ένα από αυτά, αξιολογεί και επιλέγει τον υποψήφιο που είναι πιο κοντά. Είναι σαν μεγιστοποίηση υπό περιορισμούς.
Και γιατί πρέπει να απομονώνεται το αίσθημα από τη λογική στην ψήφο; (2η ερώτηση)
Όταν κάποιος ψηφίζει λογικά, ψηφίζει ανάλογα του τι πιστεύει, επομένως το σώμα που προκύπτει είναι καλύτερος εκφραστής των ιδεών των ψηφοφόρων. Και στην τελική, δεν είπα να μην ψηφίζει κάποιος βάσει αισθήματος, αλλά ακόμη κι αυτό να το αξιολογεί κατάλληλα χρησιμοποιώντας την λογική του. Κοιτώντας τις εκλογές (όλες) του 2015 που έφερες και παράδειγμα, τι θεωρείς ότι είναι πιο φρόνιμο; Να ψηφίζει κάποιος λογικά ή να ρίχνει με βάσει το αίσθημα;
Τι είναι η ψυχολογία του ψηφοφόρου αν όχι ένα μείγμα ατομικού συμφέροντος, συλλογικού αλτρουισμού ως αντιστάθμισμα στο πρώτο για να μη τον πουν συμφεροντολόγο, αλλά και συναισθημάτων τα οποία επροκλήθησαν από επιλογές του πολιτικού συστήματος οι οποίες έβλαψαν ή ωφέλησαν αυτόν τον πολίτη; (3η ερώτηση)
Τα δύο πρώτα είναι αντιφατικά, ξεκινάμε από εκεί. Το τρίτο είναι μία συνιστώσα, που μπορείς να την αξιολογήσεις λογικά. Έκανες το Όχι, Ναι κύριε Τσίπρα μου; Είσαι αφερέγγυος, άρα, δεν θα σε ψηφίσω.
Ενας μορφωμένος engaged ακροδεξιός ή ακροαριστερός -I don't take sides, πάρε όποιο παράδειγμα θες- είναι πιο χρήσιμος από έναν αποστασιοποιημένο από τις πολιτικές διεργασίες και ζυμώσεις, αμόρφωτο σοσιαλιστή ή φιλελεύθερο;
Αυτό είναι ερώτηση βασικά, και ξεφεύγει αρκετά από την αρχική μου θέση. Καταλαβαίνω τι πας να κάνεις, αλλά για εμένα ναι, σε μία δημοκρατία ο πιο επικίνδυνος είναι ο απαθής, ανεξάρτητα από το αν καταλήγει να ψηφίσει το ίδιο με εμένα. Ακόμη, την μόρφωση την ανέφερα, γιατί ειδικά στον κόσμο σήμερα, ορισμένα από τα θέματα που προκύπτουν στην κοινωνία και για τα οποία παίρνουν θέση πολιτική οι αιρετοί απαιτούν και κάποιες ειδικές γνώσεις. Αν τις έχεις αυτές, τότε άγεσαι δυσκολότερα και η ψήφος σου είναι προϊόν δικής σου σκέψης/γνώσης/ιδεολογίας.
Γιατί οι εκφραστικότεροι των τελάληδων, άλλοτε δαιμονοποιούν τον απλό αμόρφωτο λαό όταν ψηφίζει αυτό που "δεν πρέπει" αλλά όταν του γυρίσει το μυαλό ξαφνικά τα κανάλια τον περιγράφουν ως "σοφό", "κυρίαρχο", "τιμωρό των κακών" ή "δίκαιο";
Μήπως το πολιτικό σύστημα σε θέλει ανεκπαίδευτο για να μπορεί να σε ελέγχει και να σε κατευθύνει και όποτε πάει κάτι στραβά να σε μετατρέπει σε αποδιοπομπαίο τράγο ώστε να μην κοιτάζεις τι πραγματικά φταίει;
Μήπως έρχεσαι ακριβώς στο λόγια μου, αυτά στα οποία δεν ήθελες πριν να απαντήσεις στο δημόσιο φόρουμ; Εγώ συμφωνώ ότι αυτό γίνεται σε μεγάλο βαθμό και πως ένα corrupt πολιτικό σύστημα έχει κίνητρο να κατευθύνει καταστάσεις και να μην εκπαιδεύσει τους πολίτες του. Προφανώς και φέρει ευθύνη για αυτό. Εσύ, θεωρώντας ότι αυτό είναι μία πραγματικότητα και είναι κάτι άσχημο, το χρεώνεις σε όλους τους πολίτες, χωρίς να εχεις υποστηρίξει γιατί το σύστημα δεν φέρει ευθύνες, ή γιατί συλλογικά φέρουν.
Εγω γιατί ψυχανεμίζομαι ότι ο Dreamweaver απεχθάνεται -ως φιλελεύθερος- αυτό για το οποίο τον υποψιάζεσαι κι ότι απλά είναι μιας μορφής λαικός δεξιός (το μιας μορφής ακριβώς γιατί δεν ταιριάζει με το φιλελεύθερος) που πιστεύει στις δημοκρατικές διαδικασίες οι οποίες έχουν ακριβώς διαβρωθεί από το δηλητήριο του αυταρχισμού της συλλογικότητας;
Δεν τον υποψιάζομαι για κάτι, προσπάθησα να φέρω κάποια παραδείγματα που σχετίζονται με το collective responsibility, χωρίς να πιάσω τα πολύ ακραία κιόλας γιατί θα μπει ο ναζισμός στη συζήτηση και θα πάει αρκετά αλλού. Εδώ είναι να σημειώσει κάτι, αν θέλει =)
Και κάτι άλλο και συγγνώμη εαν το διάβασα πολύ διαγώνια και το έχεις εξηγήσει, αλλά γιατί ντε και καλά πρέπει να αναιρεί η συλλογική ευθύνη την ατομική αν η συλλογικότητα με το που διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη θα βρούμε στο τέλος εσένα κι εμένα, ακόμα και την αδράνειά μας;
Ο πρωταρχικός λόγος (για εμένα) είναι το σφάλμα της σύνθεσης =). Από την άλλη, αν η "συλλογικότητα" διαλύεται στα μέλη της στην αναζήτηση της ευθύνης, τότε δεν αναλαμβάνεται η ευθύνη από καμία συλλογικότητα, αφού αποδίδεται ατομικά. Ακόμη, για να ισχύει η ευθύνη απέναντι σε ένα σώμα, τότε θα πρέπει αυτό να έχει πράξει με αυτή την ιδιότητα και όχι ο καθένας ατομικά - κάτι που δεν συμβαίνει στην περίπτωσή μας, αφ' ενός και θα πρέπει να υπάρχει και κάποια αναλογικότητα, αφ' ετέρου.
Και τώρα που απάντησα εγώ σε όλες τις ερωτήσεις σου, οφείλω να πω, πως είναι αρκετά πιο εύκολο να κάνεις break apart μία υπόθεση από το να προτάξεις τη δική σου
νονονο μανταμ
Από τη στιγμή που είσαι υπέρ της συλλογικότητας πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες των αποτελεσμάτων κάθε προκείμενης μορφής της, η οποία προέκυψε από συλλογική ενέργεια ή συλλογικό σχήμα που υποστήριξες ή στο οποίο δεν έφερες αντίρρηση.
Με άλλα λόγια αν υποστηρίζεις τη δημοκρατία έχεις ευθύνη και για τα γινωμένα των πολιτικών που δεν ψήφισες, δλδ οι νεοδημοκράτες σαφέστατα ευθύνονται και για τον Τσίπρα. Για την ακρίβεια, είναι λίγη η παραπάνω ευθύνη που έχουμε εμείς οι υπόλοιποι για τα τερατουργήματα του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με τους ψηφοφόρους του.
Η εντύπωση μου(και όχι απαραίτητα η γνώμη μου καθώς δεν είμαι αρκετά σίγουρος) είναι πως η υποστήριξη της συλλογικότητας σε μορφή κράτους ή δημοτικής οργάνωσης κλπ, οδηγεί αναγκαία σε κάθε αποφυγή ευθυνής. Το "τα αξίζουμε και τα πάθαμε" είναι καφενειακή κουβέντα και δε συντελεί προφανώς ουσιώδη ανάληψη ευθύνης.
Ξεκινώ λέγοντας ότι δεν υποστήριξα το collective responsibility, το αντίθετο έκανα αν με διάβασες, απλά είπα ότι είναι κάτι το οποίο έχω ενστερνιστεί στο παρελθόν και καταλαβαίνω γιατί είναι γοητευτικό σαν ιδέα.
Οδηγεί σε κάθε αποφυγή ατομικής ευθύνης θες να πεις;
Για να μην μακρυγορώ, νομίζω η απάντησή μου στον Valder απαντά κι σε εσένα, αν δεν κατάλαβες κάτι.
Αν το πολίτευμα ήτο αυταρχικό (πχ δικτατορία), δεν εξακολουθεί σύμφωνα με αυτή τη λογική να υφίσταται συλλογική ευθύνη μη αντίδρασης;
Γιατί περιορίζεται η ηθική κολασιμότητα της αδρανείας εντός των ορίων της προυποθέσεως ότι το πολίτευμα είναι συλλογικό; (διόρθωσα κάτι εδω)
Αν βγάλεις την πολιτική από την ιδέα σου για την ευθύνη περί μη αντίδρασης και την εφαρμόσεις αυτή την ιδέα αλλού, συνεχίζεις να το πιστεύεις;
