Αν δεν σου αρέσει η κατάσταση σου σε αυτό το σενάριο τότε απλά επιλέγεις τον πιο μαλθακο και αβουλο αφέντη που μπορείς να βρεις και είσαι ελεύθερος.
Το ότι οι γυναίκες επέλεγαν συστηματικά ανέκαθεν τα πιο δυνατά, ικανά και κυρίαρχα αρσενικά για να ζευγαρώσουν δείχνει πως και οι ίδιες ειχαν τεράστιο όφελος από αυτή την επιλογή κατά κύριο λόγο το γεγονός πως αυτή η επιλογή τους εξασφάλιζε καλά γονίδια, προστασία από κάθε εχθρό και πόρους για αυτές και τα παιδιά τους, με κόστος το ότι δεν θα λαμβαναν οι ίδιες αποφάσεις που έχουν σχέση με την ηγεσία και την συλλογή των πόρων. Εμένα μου ακούγεται σαν αρκετά καλό deal, ιδιαίτερα αν αναλογιστείς την πλευρά του αρσενικού, δηλαδή ελευθερία να ηγηθείς και να αποφασίζεις μόνο αν καταφέρεις να κερδίσεις στον ανταγωνισμό τα άλλα αρσενικά και αντ αυτού την συνεχή υποχρέωση να προστατεύεις και να σιτιζεις τα άλλα μέλη της ομάδας.
8000 χρόνια τα ποσοστά αναπαραγωγής εικάζεται πως ήταν 1: 17 δηλαδή για κάθε 17 γυναίκες που άφηναν τα γονίδια τους μόνο ένας άντρας κατάφερνε να αφήσει τα δικά του. Δε μου φαίνεται λοιπόν και τόσο κακή ή "καταπίεση" τους δεδομένων των εναλλακτικων.
Αντιλαμβάνομαι πως έχουμε ξεφύγει πολύ από το αρχικό θέμα, όμως η εσωτερική μου ανάγκη για δικαιη εξέταση των πραγμάτων με υποχρεώνει να εκφράσω για μια ακόμη φορά την αμφιβολία μου και την αντίθεσή μου.
Δεν αντιλέγω ότι τα ευρήματα μπορεί να είναι αυτά, αν και με πηγές θα ήταν πραγματικά ατράνταχτα ως επιχείρημα, όμως χάριν συζήτησης ας υποθέσουμε ότι ισχύουν.
Θα επιμείνω όμως ότι ακόμα και μια ύπαρξη άβουλου αφέντη εξακολουθεί να συνιστά καταπιεστική μορφή σχέσης. Όπως επίσης και θα επιμείνω στο ότι η βιολογική σκοπιά, ακόμη και αν άφηνε κάποια ψήγματα ελευθερίας να πλανώνται επιχειρηματολογικά στη συζήτηση (πράγμα αμφίβολο), δεν είναι η μόνη σκοπιά.
Πολλές φορές αφέντης ήταν ο πατέρας που είχε "ένα παιδί και ένα κορίτσι" και το παιδί-αγόρι προετοιμαζόταν για σπουδές και ελεύθερη ζωή ενω το κορίτσι έπρεπε να τηρεί κάποια πιο σφιχτά δεδομένα, με αποτέλεσμα πολλά κορίτσια να ανταλλάζουν τον ένα αφέντη (πατέρα) για έναν άλλο (σύζυγο) ελπίζοντας σε μια καλύτερη τύχη.
Ακόμα και λίγα χρόνια (18 στην καλύτερη αν και στις παλιότερες εποχές ήταν και παρακάτω) υπό έναν αφέντη που δεν μπορείς να αλλάξεις (πατέρα) είναι αρκετά για να κάνουν τη ζημιά.
Στην πρώτη σελίδα στο "σαν σήμερα" γράφει ότι μόλις το 1916 η ΕΤΕ άρχισε να δίνει δάνεια σε γυναίκες.
Και για να μην πάω μακριά, πολλές φορές μια γυναίκα ακόμα και σήμερα σε μια διαπραγμάτευση με έναν άντρα θα υποτιμηθεί ως μη γνώστης απλά και μόνο επειδή είναι γυναίκα.
Που είναι η επιλογή σε αυτά;
Μη με παρεξηγήσεις. Μάχομαι για τα δικαιώματα των αντρών σε μια κοινωνία όπου ο εκφυλισμός της ισότητας σε καλπάζουσα ανισότητα κατά των αντρών εξελίσσεται στη νόρμα παρά στην εξαίρεση, εντούτοις η ηθική, μάλλον καλύτερα η συνείδησή μου, δεν μου επιτρέπει να αγνοήσω ότι σε πολλές περιπτώσεις παλαιότερα, τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ιδανικά για τις γυναίκες. (χωρίς να υποννοώ τίποτα, Θεος φυλάξοι)