Εγώ συμφωνώ μ' αυτά που λες valder, όμως πρέπει να κοιτάξουμε ρεαλιστικούς τρόπους βελτίωσης της τωρινής κατάστασης και όχι ουτοπικούς. Η αριστερή σκοπιά, στην οποία εντάσσω και το Γιάννη που αποδεικνύει πως ο μαρξισμός και η κρατιστική οικονομία ταιριάζει καλύτερα στον εθνικισμό παρά στο διεθνισμό, απαιτεί "δικαιοσύνη" όπως την ορίζει αυτή και αναδιανομή του πλούτου. Αυτά τα ιδεολογήματα μόνο καταστροφή προκαλούν, όπως κι έγινε στη σοβιετική ένωση.
Η φιλελεύθερη πλευρά, στην αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος, έχει την πιο βάσιμη θέση της, να λυθεί το πρόβλημα αργά, οργανικά κι απ τη ρίζα του. Δεν έχουμε μεγαλοεπιχειρηματικό σοσιαλισμό όπως είχα γράψει σε προηγούμενο μήνυμα μόνο επειδή έχει παγιωθεί σε βάθος γενεών, αλλα κυρίως επειδή υπάρχουν οι θεσμοί που τον υποστηρίζουν π.χ. με 28% κατώτατη φορολογία και 0 αφορολόγητο πως ακριβώς μπορούν ομάδες απλών Ελλήνων να ανταγωνιστούν τις σάπιες επιχειρήσεις που ένας θεός ξέρει και τι γκρίζες νομικές συμφωνίες έχουνε με το κράτος.
Παρότι αντιτιθέμεθα σε παρόμοια πράγματα και υποστηρίζουμε κάποιες απόψεις και οι δυο, εντοπίζω μια βασική διαφορά, την οποία θα ήθελα να σου γράψω.
Υποστηρίζεις ότι η αριστερή σκοπιά με την αναδιανομή του πλούτου, οδηγεί σε καταστροφή.
Να σκεφτώ το πιο απλό παράδειγμα αυτού που λες. Ότι αν εγω φτιάξω μια επιχείρηση και κερδίζω πολλά χρήματα και έρθει το κράτος με το ζόρι να αναδιανείμει τον κόπο μου ουσιαστικά, ας μην είμαστε τρελοί, θα το σκεφτώ χίλιες φορές πριν ξαναφτιάξω επιχείρηση στο συγκεκριμένο κράτος. Μηδέν κίνητρο.
Είμαστε καλά μέχρι εδω; Δε νομίζω να διαφωνείς και νομίζω ότι θα έχεις και πολύ καλύτερες ιδέες από αυτή που είπα για να συνεισφέρεις. Πάμε όμως παρακάτω.
Ενω στη θεωρία η φιλελεύθερη πλευρά ακούγεται λογική, έχει δυο κενά που δεν συνάδουν με το καλώς πλασμένο σχέδιό της. Και τα δυο έχουν να κάνουν με ανθρώπινες παραμέτρους στις οποίες έχει αποδειχθεί ανεπαρκής αν όχι ένοχη.
1ον Στο ότι κάθε 10 χρόνια έχουμε κάποιου είδους κρίση (χρηματιστήριο/ακίνητη περιουσία/τραπεζικό σύστημα/χρέη επιχειρήσεων κλπ) και πρακτικά η εκρίζωση μονίμως αναβάλλεται με ότι αυτό συνεπάγεται για τις χαμένες ενδιάμεσες γενιές.
Ταυτόχρονα για να κλείσουν τρύπες και αμαρτίες κράτους και επιχειρήσεων, εφαρμόζεται μια χίμαιρα καπιταλοκομμουνισμού:
Έχει αποδειχθεί στη Βρετανία ότι η επιδοματική πολιτική αποθαρρύνει τους ανθρώπους από το να αναζητήσουν εργασία ή ενθαρρύνει άλλες συμπεριφορές (πχ νεαρές μητέρες 19 ετών εσκεμμένα για να επιδοτούνται)
Έχει αποδειχθεί ότι η πολιτική των voucher και της κοινωφελούς εργασίας των 546 ευρώ δεν ωφελεί ουσιαστικά στην αναχαίτιση της ανεργίας, μάλλον δε περισσότερο συμβάλλει σε εναν εργασιακό μεσαίωνα που ωφελεί τους μεγαλοεπιχειρηματίες και έμμεσα ως δημόσιες σχέσεις και εμπόριο ελπίδας, την κάθε κυβέρνηση.
που με ωθεί στο...
2ον Ο ανθρώπινος παράγοντας της εκμετάλλευσης της ισχύος σε κάθε καθεστώς (φιλελεύθερο/εθνικοσοσιαλιστικό/κομμουνιστικό κλπ). Όπως και η δίχως αμφιβολία πάντα υπαρκτή κατάσταση της ανάγκης των πιο αδύναμων οχι απο δική τους ευθύνη, άνθρωποι αδύναμοι που όντως χρειάζονται σοβαρή υποστήριξη.
Σε αυτά τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και καταστάσεις, ο καπιταλισμός -τουλάχιστον στην Ελλάδα όπως εφαρμόζεται στρεβλά- δεν έχει καταφέρει να μου δώσει ικανοποιητικά ερεθίσματα αντιμετώπισής τους, ώστε να πιστέψω στο μεγάλο σχέδιό του.
Κάποια πράγματα πρέπει να αντιμετωπίζονται και πρέπει να αντιμετωπίζονται γρηγορότερα παρά αργότερα.
Προς τούτο θεωρώ καταλληλότερο ένα πιο αποφασιστικό (θα τολμήσω να πω ίσως και αυταρχικότερο προς κάποιους) σύστημα διακυβέρνησης που θα αποδυνάμωνε τις πολυεθνικές και θα επέστρεφε -μαζί με άλλες επεμβάσεις- τη δύναμη στον καθημερινό μικρό και μεσαίο άνθρωπο που θέλει να ανοίξει ένα μαγαζί για να ζήσει την οικογένειά του.
Για εμένα, απέτυχαν όλοι τους. Χρειάζεται κάτι καινούριο. Οχι αύριο. Τώρα.
ΥΓ: Δεν έχω αυταπάτες. Τον ανέχομαι τον καπιταλισμό από ανάγκη επειδή αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι μου αρέσει, ότι τον θεωρώ σωστό ή ότι δεν θέλει αλλαγή. Δεν έχουμε κατι καλύτερο, γι αυτό.