Ξέρω ότι θα βγω εκτός θέματος, αλλά κάποιες απο αυτές τις απόψεις που γράφονται εδω μέσα, με κάνουν να αποφεύγω να γράψω περισσότερο, ακόμα και να κάνω μικρά ή μεγάλα διαλείματα απο το φόρουμ.
Είμαι αμεα, και θα πήγαινα κουτσαίνοντας στο μέτωπο αν μου εζητείτο, γι αυτές τις πέτρες, γι αυτές τις κολώνες, για μια πέτρα στην άκρη των Δωδεκανήσων.
ΝΑΙ για κάποια πράγματα, οσοδήποτε υποτυπώδη, ασήμαντα, μικρά ή και δευτερεύοντα φαίνονται, πρέπει να ρίχνεις πλάτη. Να τα υπερασπίζεσαι. Μαζί και με τα καθημερινά. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Είτε είσαι κανονικός, είτε όχι. Όσο μπορεί ο καθένας, στο βαθμό που μπορεί, αυτό είναι ευγενές.
Ειρωνικά βεβαίως, η φίλη με τη διανοητική στέρηση δε θα ξέραμε ποτέ τι θα έλεγε, δεν έχει ένα πληκτρολόγιο για να μας πει την άποψή της.
Αν θέλει να παλέψει γι αυτές τις πέτρες, όπως τις λέει η χιμέλα, ή αν θεωρεί τη ζωή της χωρίς αξία, όπως λέει ο χάκερ.
Είναι ωραία η ζωή πίσω από ένα πληκτρολόγιο. Δίνει δύναμη, κρίση.
Μακάρι να έδινε και λογική, αλλά με τις ευχές δεν πάμε πουθενά...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.