Συμφωνω. Γενικα τα αγορια μικρα εχουν τρομερες ορμες,ειδικα οταν αρχισουν να μπαινουν στο σταδιο της εφηβειας ριπ...παιρνεις και θηλυκη γατα που λεει και ο λογος. Εκει περα οποιος και να μιλησει,οτι και να πει ειναι πολυ αργα, η τεστοστερονη εχει ηδη επικρατησει
.
Πόσα αγόρια παθαίνουν την πλάκα τους με την ξαδέρφη που πριν ένα χρόνο ήταν αδιάφορη και τον επόμενο χρόνο το μαγιό τείνει εφαπτομενικά περισσότερο στην λεία επιφάνεια του κωλομάγουλου; Όσο και ηθικά, χριστιανικά να το δει κάποιος το θέμα, δεν νομίζω να μην υπήρξε ποτέ άντρας που να μην σκέφτηκε κάτι (έστω και ένα κοπλιμέντο). Ειδάλλως, υπάρχει θέμα βιολογικής ανάπτυξης, νομίζω.
Συμφωνώντας με τον τον
@JohnGreek, παραθέτω ένα παράδειγμα. Θυμάμαι από την φοιτητική περίοδο ότι υπήρχαν αρκετές κοπέλες νέες, όμορφες, είχαν αυτό το κάτι παραπάνω, μια φινέτσα ομορφιάς, γνώσεων, τελοσπάντων ήθελες να να τις γνωρίσεις περισσότερο. Το κακό της υπόθεσης είναι ότι εκείνα τα χρόνια είχαν γίνει της μόδας κάτι ατάκες της Σολωμού (της ηθοποιού) και η μέση Ελληνίδα φοιτήτρια τις είχε κάνει γραμμή άμυνας και σε ένα απλό κοπλιμέντο...έτσι ώστε να "ευνουχίζει" το αρσενικό που προσπαθούσε να δείξει το ενδιαφέρον του. Το αποτέλεσμα ήταν και είναι ότι αυτές οι κοπέλες μετά από χρόνια, παραμένουν μόνες!
Φαντάζομαι ότι τα μυαλά τους δεν αλλάζουν γιατί το 75% της προσωπικότητας ενός ανθρώπου σταθεροποιείται μέχρι τα 18, οπότε και γι' αυτό παραμένουν μόνες. Μάλιστα όσο μεγαλώνουν, επειδή η μπογιά περνάει ας χτυπήσουν τατουάζ και στον κοχλία του αυτιού ή ας φορέσουν ότι πιο extreme μάσκα πλασάρει η σύζυγος Μητσοτάκη, θα συνεχίζουν να λένε τα ίδια πράγματα επειδή δεν αντέχουν την πραγματικότητά τους. Το αποτέλεσμα είναι άσχημο. Πληρώνουν την επιλογή τους. Δεν πρόκειται για προσωπική χυλόπιτα αλλά για μια εκτίμηση ότι συμπεριφέρονταν άσχημα σε όλους και φυσικά με γενικεύσεις αβάσιμες.
Ο χρόνος αμείλικτος. Μεγαλώνουν, μεγαλώνουμε. Ο έρωτας δεν περιμένει, τα χρόνια περνάνε, δυστυχώς και πολλές κοπέλες σκέφτονται έτσι αρνητικά, ομαδοποιώντας ότι όλα τα αρσενικά είναι όλες οι μισανδρικές φράσεις που λανσάρονται μέσα από φθηνά σίριαλ υπό αχαρακτήριστα σενάρια. Αντιθέτως, αν δείτε μια ταινία ή ένα σίριαλ πριν 30 χρόνια θα δείτε πόσο αγνός και ωραίος ήταν ο έρωτας δυο νέων χωρίς να υπάρχει ο εκ προοιμίου ο δόλος της χυλόπιτας και στο κοπλιμέντο. Ζούμε σε μια εποχή αντιερωτική, απουσίας ονείρου. Όλες δηλώνουν πηδηγμένες με την φαντασία τους ή σαβουροπηδηγμένες με τον κάθε γύπα και τελικά ποια είναι η ουσία; Γιατί πρέπει να παίζει μόνο έτσι το σενάριο; Γιατί να μην υπάρχει ενδιαφέρον σε μια ωραία πρόταση, ένα πηγαίο ενδιαφέρον νέων ανθρώπων για γνωριμία; Όσο περνάνε τα χρόνια βλέπω ότι οι άνθρωποι μέσα στην μοναχικότητά τους θέλουν μόνο να παντρεύονται (αν και άνεργοι) μόνο και μόνο για να έχουν κάποιον παρέα για να μην πλήττουν. Δεν ...δεν... πράγματα με το ζόρι.
Οπότε καλύτερος ο αυνανισμός ή ο οίκος από πράγματα που δεν γίνονται σε αγνά συναισθήματα επειδή η καθεμιά ζει τον κόσμο της, που θέλει να ζει.
@Samael, θυμάμαι στο σχολείο μου, ότι σε πολλές ξύλινες καρέκλες από το πίσω μέρος της πλάτης ήταν ζωγραφισμένο με στυλό μπλε ή μαύρο μαρκαδοράκι κάποιο ανδρικό μόριο ως προοίμιο τι θα πάρουμε στις πανελλήνιες μάλλον αν συνεχίζαμε έτσι και σε κάθε μάθημα όταν επικρατούσε ανία, γινόταν προσθετική ζωγραφική ως βελτιστοποίηση του σχήματος και όχι μόνο...
