Προφανώς και υπήρχε φτώχεια αλλά και να μην υπήρχε, η πολιτική που ακολουθήθηκε ήταν μη βιώσιμη μακροπρόθεσμα.
Η πολιτική των τεράστιων δημοσίων επενδύσεων (που δεν τη σχεδίασε ο Χίτλερ αλλά την εφάρμοσε) σε υποδομές και εργασίες που είχαν σχέση με πόλεμο δημιούργησε μια φούσκα πρόσκαιρης ευτυχίας που ήταν λογικό να σκάσει με τον πόλεμο. Ο τρόπος που αποφάσισε ο Χίτλερ να δομήσει την οικονομία θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε πόλεμο γιατί αλλιώς θα κατέρρεε. Εξάλλου οι πεποιθήσεις του ήταν ότι το κράτος έπρεπε να αναπτύσσεται για να επεκτείνεται χωρικά. Ακόμα κι ο αυτοκινητόδρομος χτίστηκε για να στηρίξει τον ανεφοδιασμό των στρατευμάτων. Και βέβαια με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς.
Η μείωση της ανεργίας έγινε αυτοσκοπός με μοναδική προοπτική τον πόλεμο, όπως φαίνεται κι από την τεράστια αύξηση των στρατευμάτων αλλά και όλες τις πολεμικές βιομηχανίες (όπλα, σφαίρες) που χτίστηκαν γι αυτόν τον λόγο. Βέβαια αυτά τα μηδενικά ποσοστό ανεργίας είναι και λίγο πλασματικά, γιατί δεν λαμβάνονταν υπόψη φυλακισμένοι και κυρίως οι γυναίκες, οι οποίες έμεναν στο σπίτι με ένα σωρό περιορισμούς εργασίας και οικονομικά κίνητρα, στο πλαίσιο της γενικότερης αντίληψης του καθεστώτος για τον ρόλο των γυναικών.
Όχι βέβαια ότι δεν υπήρχαν και κάποια θετικά στοιχεία, όπως η προσπάθεια του Χίτλερ να κάνει τη χώρα του αυτάρκη, αλλά το γεγονός ότι η οικονομική μηχανή της Γερμανίας απαιτούσε έναν πόλεμο για να τροφοδοτηθεί δεν αφήνει και πολλά περιθώρια βιωσιμότητας.
Τελείως off topic, αλλά μπορεί να συζητηθεί σε άλλο θέμα.