Γι αυτό και καταργείς τις πανελλήνιες και αφήνεις το κάθε τμήμα να διενεργεί τις δικές του εξετάσεις. Να σταματήσει και λίγο αυτή η τρέλα του "δεν πιάσαμε την πρώτη και πάμε στην δεύτερη" που όλοι ξέρουμε πως το πραγματικό κίνητρο είναι να λέει η μαμά ότι το παιδί είναι φοιτητής και όχι ότι το παιδί θέλει να σπουδάσει κάπου συγκεκριμένα. Όποιος έχει όνειρο ζωής να γίνει μηχανικός στο ΕΜΠ ας περάσει τις εξετάσεις του ΕΜΠ. Όποιος θέλει γενικά κάπου να περάσει μάλλον δεν θα πάρει σοβαρά και την όλη διαδικασία των σπουδών.
Το πρόβλημα σε αυτό είναι πρακτικό. Για διάφορους λόγους που δεν είναι απαραίτητα ούτε βάσιμοι ούτε υγιείς θα έχεις μια ουρά πτυχιούχων να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τις μεγάλες σχολές με ζήτηση ενώ οι μικρότερες και οι σχολές της επαρχίας θα τρώνε σκατό. Αυτό θα προκαλεί 2 μεγάλα προβλήματα.
Πρώτον η κοινωνία χρειάζεται όλων των ειδών τις ειδικότητες. Ακόμη κι αν η ιατρική χωρούσε 50 χιλιάδες άτομα και το ΗΜΜΥ άλλα τόσα δεν είναι ρεαλιστικό να πηγαίνει ο καθένας όπου θέλει όσο λάθος κι αν ακούγεται. Όχι για τις κλασικές ταξικές πίπες που ακούω περί χαμηλόμισθων εργατών κλπ αλλά για το πιο απλό, υπάρχουν τομείς και επαγγέλματα που δεν είναι δημοφιλή στα 18 αλλά ασκώνται παρ' όλα αυτά από υποψηφίους που τις είχαν 5η επιλογή στο μηχανογραφικό και προς έκπληξη κανενός, δούλεψαν γιατί οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι θέλουν σε αυτή την ηλικία οπότε και δεν τους πολυνοιάζει. Το laser focus δουλεύει για αυτόν που ξέρει τι θέλει, αυτόν που δεν ξέρει τον γαμάει. Και στα 18 πρώτα πρέπει να δίνεις επιλογές σε παιδιά παρά να τους λες διάλεξε κάτι και πάνε all in.
Το οποίο μας οδηγεί στο δεύτερο πρόβλημα. Όλοι αυτοί που θα αποτυγχάνουν να εισαχθούν στη ΜΙΑ επιλογή που διάλεξαν να επικεντρωθούν τι θα κάνουν; Θα δώσουν αλλού; Αν η ύλη είναι διαφορετική; Πόσες φορές θα προσπαθεί κάποιος μέχρι να κουραστεί. Είναι σαν να δίνεις πανελλήνιες με εξειδικευμένα μαθήματα και το μηχανογραφικό ταβάνι στις 2-3 επιλογές. Μετά τις 2-3 προσπάθειες ο άλλος θα καταλήξει απλά ανειδίκευτος να συντηρεί τον εαυτό του χωρίς ίχνος προοπτικής.
Ο χαρακτήρας των πανελληνίων είναι σωστός, εκεί που πάσχουν είναι στο πόσο ανελαστικές είναι αφού περάσεις κάπου. Μια μέση λύση είναι να δίνεις πανελλαδικά για πανεπιστήμια ή σχολές-υποτμήματα. Ώστε να μπορείς να έχεις τη σιγουριά να πεις πως πέρασα πχ πολυτεχνική ΑΠΘ και στα πρώτα 2 έτη που έτσι κι αλλιώς κάνουν όλοι παρόμοιες μαθηματικοφυσικές να έχεις όλη την ελευθερία να προσανατολιστείς που θα ειδικευτείς. Κάτι παρόμοιο γίνεται και στο εξωτερικό και διευκολύνει και την εισαγωγή του διπλού συστήματος minor/major τίτλων.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 25 Νοεμβρίου 2020
Δεν θα σου πει ο εργοδότης ότι δεν του λέει κάτι το πτυχίο σου, αλλά ότι έχει βρει άλλους 29 με πτυχίο κι απ’ αυτούς αυτοί που έχουν δουλέψει στον τομέα είναι 2-3. Επίσης, στη συνέντευξη εργασίας για υπεύθυνο παραγωγής ή έργου δεν θα είναι ούτε ο πρωτάρης που πάει να πιάσει την πρώτη του δουλειά μετά το πτυχίο του (ούτε φυσικά ο τεχνικός που πάει να δουλέψει στον συγκεκριμένο εργοδότη για πρώτη φορά).
Προφανώς και έχει σημασία να έχεις δουλέψει στο αντικείμενο, πλέον επειδή υπάρχει κορεσμός στα πτυχία παίζει τεράστιο ρόλο η εμπειρία στη δουλειά. Πάνε μια γύρα στα μικρά εργοστάσια και βιοτεχνίες και ρώτα. Μηχανικούς με πτυχίο θα βρουν 500, με εμπειρία στη δουλειά μετρημένους στα δάχτυλα.
Στη βιομηχανία και την οικοδομή δεν υπάρχει μόνο ο εργάτης που στιβάζει τα προϊόντα ή τα τούβλα, υπάρχει κι αυτός που χρειάζεται μία τεχνική γνώση (που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων προέρχεται από την εμπειρία κι όχι από τη θερμοδυναμική ΙΙ του δεύτερου έτους) και έχει δουλειά «βρώμικη» μεν αλλά εξελίξιμη. Μπορεί να μην είσαι στο wow δωματιάκι ελέγχου μπροστά στην οθόνη σου, να αναγκάζεσαι να φοράς φόρμα εργασίας, αλλά η δουλειά έχει ανέλιξη επαγγελματική και χρηματική, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτή την κατηγορία ανθρώπων στην οποία αναφέρομαι κάποια στιγμή να πιάνουν και πιο «κυριλέ» δουλειές του χώρου. Είναι πολλές οι περιπτώσεις (για την ακρίβεια είναι μια ολόκληρη κατηγορία εργαζόμενων) και γνωρίζω κι εγώ προσωπικά.
Όλες οι γνώσεις αυτές φυσικά εδράζονται σε επιστήμη, αυτός είναι και ο ρόλος όπου βοηθάει το πανεπιστήμιο ώστε να κατανοείς τι κάνεις εκεί που είσαι, αλλά έχουν χαρακτήρα πρακτικό και εμπειρικό, με συνέπεια να μπορούν να εκτελεστούν και από απόφοιτους τεχνικής/επαγγελματικής εκπαίδευσης με χρόνια εμπειρίας. Δεν είναι δύσκολο για πολλούς να μάθουν τη δουλειά είτε αν έχουν άνθρωπο από μέσα να τους δείξει είτε μέσω πρακτικής από προγράμματα που τρέχουν.
Αφού λοιπόν δεν είσαι του χώρου, όπως παραδέχεσαι, μην λες ό,τι κατεβάζει το κεφάλι σου, γιατί πολλοί εργαζόμενοι θα τα διαβάζουν και θα γελάνε.
Μόνος σου απαντάς. Η απάντηση στη σύγκριση του 25άρη με πτυχίου με τον 25άρη με πτυχίο και 2 χρόνια προϋπηρεσία είναι τι έκανε ο άλλος ο μαλάκας αυτά τα 2 χρόνια, δεν το λέω για πλάκα είναι πολύ πιθανό να σε ρωτήσουν. Το πτυχίο είναι ένα εφόδιο και σε πολλές περιπτώσεις κι ένα requirement δεν θα σου βρει δουλειά, αν τελειώσεις στα 22 σου και μέχρι τα 27 αντί να ψάχνεσαι στο αντικείμενο σου μοιράζεις πίτσες για τα εύκολα λεφτά άστο πέταξε το πουλάκι και δε φταίει το πτυχίο σου για αυτό.
Εσύ είπες πως σε δουλειες πολιτικού μηχανικού μετρά πιο πολύ η δουλειά τεχνικού παρά το πτυχίο το οποίο δε στέκει. Όταν μιλάμε για εργασιακή εμπειρία μιλάμε πάντα για ΧΡΗΣΙΜΗ εμπειρία στο αντικείμενό σου όχι να πας μπετατζής ή να χειρίζεσαι μηχανήματα. Αυτό είναι πάντα καλύτερο απ' το να πας σερβιτόρος αλλά δεν είναι προϋπηρεσία πολ. μηχανικού είναι προϋπηρεσία τεχνικού και ο τενχικός δεν χριεάζεται πτυχίο ο πολιτικός μηχανικός θέλει.
Τα ρευστά και τις θερμοδυναμικές του 2ου έτους πολύ πιθανό να μην τις χρειαστείς πουθενά στη δουλειά σου θα χρειαστείς όμως τις μηχανές εσωτερικής καύσης του 4ου έτους την οποία αν δεν ξέρεις απ' τ' άλλα άντε γεια. Δεν έχουν σχεδιαστεί στην τύχη τα προγράμματα σπουδών.
Επίσης σε ό,τι αφορά την ανέλιξη, το να ξεκινήσεις από πρακτική δουλειά ενώ έχεις θεωρητικό πτυχίο ενέχει παγίδες. Ο εργοδότης σου κοιτώντας το CV σου γίνετια πάντα biased ως προς την προϋπηρεσία σου αν δνε το ΚΥΝΗΓΗΣΕΙΣ εσύ να κάνεις αλλαγή είναι πολύ εύκολο να εγκλωβιστείς σε έναν κακοπληρωμένο τομέα επειδή έκανες κάποιες κακές επιλογές μικρός. Αυτό είναι πολύ συχνό φαινόμενο και στην πληροφορική.