Τα προβλήματα και τα προαναφερθέντα και άλλα πολλά, είναι γνωστά σε όλους μας.
΄Οσοι αποφάσισαν να φύγουν ψάχνοντας μια ζωή χωρίς το άγχος της επιβίωσης, πολύ καλά έκαναν.
Αλλά βρε παιδιά αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πώς μπορεί να διαγραφεί η πατρίδα σας από το μυαλό και την καρδιά σας.
Πιθανόν επειδή δεν το έχω ακούσει από γνωστούς μου ανθρώπους που κάνουν καριέρα στο εξωτερικό.
Οι μαρτυρίες που έχω απ΄αυτούς δηλώνουν το ακριβώς αντίθετο.
Από τη συνήθη νοσταλγία που αισθάνονται οι περισσότεροι μέχρι κι πιο ακραίες καταστάσεις έλλειψης όπως μια φίλη μου που δουλεύει στην Σκωτία και κατέγραψε τους ήχους των καλοκαιρινών διακοπών της (θάλασσα, τιτιβίσματα, τζιτζίκια, τσούγκρισμα ποτηριών, γέλια κτλ) για να τ΄ακούει μέσα στη μουνταμάρα του χειμώνα και να της φτιάχνουν τη διάθεση.
Και άντε πες ότι δεν σας λείπουν ο καιρός, ο λαμπερός ήλιος, η θάλασσα, τα χρώματα, το φως, οι μυρωδιές, οι γεύσεις.
Ο τρόπος ζωής δεν σας λείπει; Το να χτυπήσετε την πόρτα ένος φίλου χωρίς προγραμματισμένο ραντεβού επειδή κάτι σας προβλημάτισε και θέλετε να το μοιραστείτε, η έντονη εκδήλωση των συναισθημάτων από το να γελάσεις δυνατά μέσα από την καρδιά σου μέχρι το να βρίσεις για να ξεσπάσεις, το κέφι, το να θελήσεις να βγεις στις 3 μετά τα μεσάνυχτα να πιείς ένα ποτό και να ξέρεις ότι θα βρεις ανοιχτά τα μαγαζιά και έναν κολλητό που θα σου κάνει παρέα, την εύκολη γνωριμία και επικοινωνία, τις μικρές, απλές, καθημερινές συνήθειες που είχατε κτλ κτλ
Και κυρίως οι άνθρωποί σας, δεν σας λείπουν; Οι γονείς σας, η ευρύτερη οικογένειά σας, οι φίλοι σας, γενικά οι προσωπικές σας σχέσεις, οι δεσμοί ζωής και οι αναμνήσεις από τον τόπο σας;
Δηλαδή ρίξατε μια μαύρη πέτρα πίσω σας, αφομοιωθήκατε τόσο πολύ από την κουλτουρα του τόπου που μεταναστεύσατε και ξεριζώσατε από μέσα σας κάθε τι ελληνικό;
Μα όσο και να έχει απογοητευθεί και πικραθεί κάποιος, πώς μα ειλικρινά πώς μπορεί να το κάνει αυτό;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.