Πατρονάρισμα ψυχολογίας

[Aura]

Έχω να ρωτήσω το εξής .
Είναι η ψυχολογία σαν επιστήμη πατροναριστική ;

Από την μια θα πούμε όχι, πως όποιος δεν νιώθει καλά , αναζητά βοήθεια και κάτι πρέπει να αλλάξει και αυτό το ρόλο θα τον παίξει ο ψυχοθεραπευτής ας πούμε για να νιώσει το άτομο καλά και να κάνει αυτά που θέλει .

Από την άλλη έχουμε τον ρόλο της παθολογίας που το άτομο δεν καταλαβαίνει την πάθησή του, άρα δεν έχει ελεύθερη βούληση για αυτό που κάνει . Πχ στον εθισμό με το σεξ ή με videogames ή οτιδήποτε μπορεί κάποιος να νιώθει καλά και να μην του προκαλεί θλίψη αυτό ντε και καλά και ας μείνει πίσω στη κοινωνική ζωή , στις δεσμεύσεις, στην αγάπη , στη δουλειά ή σε οτιδήποτε μπορεί να σκεφτούμε σαν ''πρέπει'' επειδή το θέλουμε εμείς για την ζωή μας.

Φανταστείτε θέματα αυτοκτονίας , αν μπορεί να αποτελεί και μια επιλογή ή αν είναι πάντα αποτέλεσμα ασθένειας. Δεν νομίζω να υπάρχει ειδικός και να σου πει ότι μπορεί να είναι επιλογή. Και φυσικά και διστακτικοί να ήμασταν ως προς αυτό, θα παίρναμε όλοι την ίδια θέση για να αποτρέψουμε μια αυτοκτονία .

Οπότε η ψυχολογία θα σου πει τι είναι υγιές και τι όχι γιατί εσύ είσαι ο άρρωστος και δεν έχεις κρίση , τον φόβο, την παραίτηση, τον εθισμό, την εμμονή κοκ μπορεί να τον πεις επιλογή .

Όταν όμως κάποιος σου πει ότι δεν είσαι καλά μπορεί να σταματήσεις να είσαι . Πχ ένας έφηβος που τη βγάζει στο δωμάτιο του μπορεί να νιώθει καλά, αλλά όταν όλοι θα του πουν παιδί μου έχεις κατάθλιψη, βρες κορίτσι, πήγαινε μια βόλτα όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας , γιατί ζεις έτσι , πως θα αναπτύξεις κοινωνικές δεξιότητες,γιατί δεν έχεις ορμές, τι φοβάσαι κοκ και αυτό το ρόλο θα μπορούσε να τον έχει η μαμά του , ένας φίλος του, ένα άρθρο ψυχολογίας που διάβασε, αυτό θα του προκαλέσει θλίψη και όχι η καθαυτή έλλειψη κοριτσιού βόλτας δεξιοτήτων .

Και γιατί κάποια πράγματα θεωρούνται αρρώστια , πχ να ασχολείσαι με την εικόνα σου , να λιώνεις στα videogames ενώ κάποια άλλα όχι, πχ να διαβάζεις . Από πίσω η ίδια πάθηση να ξεφύγεις από την πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι ; η εκεί θα υποθέσουμε ότι ο ένας είναι άρρωστος και χαμένο κορμί και πρέπει να το ρίξει στην ψυχοθεραπεία, ενώ ο άλλος είναι ιδιοφυΐα, ένας μικρός Νεύτωνας ή κάτι παρόμοιο. Η επειδή η μάζα πέφτει σε συγκεκριμένες συνήθειες, ψυχολόγοι και άσχετοι ασχολούμαστε με τη μάζα και αφήνουμε τους άλλους ;

 

[Guest 209912]

Ναι είναι πατορναριστική διότι σκοπός της πρακτικής ψυχολογίας εν τέλη είναι να πάρει έναν άνθρωπο και να το φέρει σε ψυχολογική κατάσταση η οποία θεωρείται φυσιολογική και κοινωνικά αποδεκτή. Η ψυχολογία δέχεται a priori πως κάποιες καταστάσεις είναι κακές και κάποιες καλές και αυτό έχει να κάνει κυρίως με ότι βοηθά την κοινωνία να λειτουργήσει καλύτερα.

Γιατί το να έχεις κατάθλιψη ας πούμε και να είσαι κλεισμένος μια ζωή στο δωμάτιο σου θεωρείται κάτι κακό? Αυτό μπορεί να σταθεί μόνο απέναντι σε μια άλλη συμπεριφορά που θεωρείται καλή, όπως το να έχεις φίλους, να έχεις δουλειά, οικογένεια κτλ και να κάνεις ότι οι άλλοι "φυσιολογικοί" άνθρωποι.

Βέβαια τόσο ο έγκλειστος καταθλιπτικός, όσο και ο εργατικός οικογενειάρχης υποφέρουν αλλά απλά έχουμε θεσπίσει την δεύτερη κατάσταση ως αποδεκτή μορφή πόνου ενώ την πρώτη όχι. Ο εργατικός οικογενειάρχης, παρότι υποφέρει κι αυτός καθημερινά δεν πρόκειται να πει ποτέ "δεν είναι καλά" γιατί δεν έχει και κανένα νόημα να το πει. Δεν θα αλλάξει κάτι. Το μόνο που θα του που είναι "έ όλοι έτσι είμαστε".

Συνεπώς δεν υπάρχει άνθρωπος που είναι οκ. Όλοι υποφέρουμε, απλά με διαφορετικού τρόπους και έχουμε επιλέξει απλά να θεωρήσουμε κάποιους από αυτούς νορμάλ, γιατί βοηθάνε περισσότερο την κοινωνία να ταιστεί και να αναπαραχθεί.

 

[meetmeinmontauk]

Έχω να ρωτήσω το εξής .
Είναι η ψυχολογία σαν επιστήμη πατροναριστική ;

Από την μια θα πούμε όχι, πως όποιος δεν νιώθει καλά , αναζητά βοήθεια και κάτι πρέπει να αλλάξει και αυτό το ρόλο θα τον παίξει ο ψυχοθεραπευτής ας πούμε για να νιώσει το άτομο καλά και να κάνει αυτά που θέλει .

Από την άλλη έχουμε τον ρόλο της παθολογίας που το άτομο δεν καταλαβαίνει την πάθησή του, άρα δεν έχει ελεύθερη βούληση για αυτό που κάνει . Πχ στον εθισμό με το σεξ ή με videogames ή οτιδήποτε μπορεί κάποιος να νιώθει καλά και να μην του προκαλεί θλίψη αυτό ντε και καλά και ας μείνει πίσω στη κοινωνική ζωή , στις δεσμεύσεις, στην αγάπη , στη δουλειά ή σε οτιδήποτε μπορεί να σκεφτούμε σαν ''πρέπει'' επειδή το θέλουμε εμείς για την ζωή μας.

Φανταστείτε θέματα αυτοκτονίας , αν μπορεί να αποτελεί και μια επιλογή ή αν είναι πάντα αποτέλεσμα ασθένειας. Δεν νομίζω να υπάρχει ειδικός και να σου πει ότι μπορεί να είναι επιλογή. Και φυσικά και διστακτικοί να ήμασταν ως προς αυτό, θα παίρναμε όλοι την ίδια θέση για να αποτρέψουμε μια αυτοκτονία .

Οπότε η ψυχολογία θα σου πει τι είναι υγιές και τι όχι γιατί εσύ είσαι ο άρρωστος και δεν έχεις κρίση , τον φόβο, την παραίτηση, τον εθισμό, την εμμονή κοκ μπορεί να τον πεις επιλογή .

Χωρίς να είμαι 100% σίγουρη ότι έχω πιάσει το ποιντ των όσων λες, η ψυχολογία (στην συγκεκριμένη περίπτωση η ψυχοπαθολογία γιατί σ' αυτήν αναφέρεσαι μέσα από τα παραδείγματα που δίνεις) δεν θα σου δώσει a priori απαντήσεις για το τι είναι παθολογική συμπεριφορά και τι δεν είναι.

Υπάρχουν διάφορα κριτήρια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον ορισμό της όπως το statistical και cultural deviancy (η συχνότητα με την οποία παρουσιάζεται μια παθολογική συμπεριφορά στον γενικό πληθυσμό), σε ποιον βαθμό προκαλεί η συμπεριφορά πρόβλημα (πχ αν οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι πράξεις σου εμποδίζουν την κοινωνική/ επαγγελματική ή οποιαδήποτε άλλη πλευρά της ζωής σου), αν αυτή η παθολογική συμπεριφορά σου προκαλεί δυσφορία, η ύπαρξη κάποια δυσλειτουργίας και οι πιθανές βλάβες που μπορεί η δυσλειτουργία να προκαλέσει.

Όλα αυτά λαμβάνονται υπόψιν πριν διαγνωσθεί κάποιος με πρόβλημα ψυχική υγείας. Δεν ξέρω αν αυτά απαντούν στο θέμα που έθεσες.

Όταν όμως κάποιος σου πει ότι δεν είσαι καλά μπορεί να σταματήσεις να είσαι . Πχ ένας έφηβος που τη βγάζει στο δωμάτιο του μπορεί να νιώθει καλά, αλλά όταν όλοι θα του πουν παιδί μου έχεις κατάθλιψη, βρες κορίτσι, πήγαινε μια βόλτα όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας , γιατί ζεις έτσι , πως θα αναπτύξεις κοινωνικές δεξιότητες,γιατί δεν έχεις ορμές, τι φοβάσαι κοκ και αυτό το ρόλο θα μπορούσε να τον έχει η μαμά του , ένας φίλος του, ένα άρθρο ψυχολογίας που διάβασε, αυτό θα του προκαλέσει θλίψη και όχι η καθαυτή έλλειψη κοριτσιού βόλτας δεξιοτήτων .

Και οι δύο περιπτώσεις θα μπορούσαν να ισχύουν. Για να δεις αν ο έφηβος είναι "καλά" ή πράγματι πάσχει από κατάθλιψη θα πρέπει να γίνουν διαγνωστικά τεστ. Αν κάποιος πράγματι προσφερθεί να του δώσει τέτοιες συμβουλές χωρίς να γνωρίζει, τότε μιλάμε για βλάκα.

Και γιατί κάποια πράγματα θεωρούνται αρρώστια , πχ να ασχολείσαι με την εικόνα σου , να λιώνεις στα videogames ενώ κάποια άλλα όχι, πχ να διαβάζεις . Από πίσω η ίδια πάθηση να ξεφύγεις από την πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι ; η εκεί θα υποθέσουμε ότι ο ένας είναι άρρωστος και χαμένο κορμί και πρέπει να το ρίξει στην ψυχοθεραπεία, ενώ ο άλλος είναι ιδιοφυΐα, ένας μικρός Νεύτωνας ή κάτι παρόμοιο. Η επειδή η μάζα πέφτει σε συγκεκριμένες συνήθειες, ψυχολόγοι και άσχετοι ασχολούμαστε με τη μάζα και αφήνουμε τους άλλους ;

Δεν μιλάμε για πάθηση σε κανένα από τα παραδείγματά σου. Το αν πράγματι καθιστούν πάθηση εξαρτάται. Εξαρτάται από όλα τα παραπάνω που σου έγραψα. Για να μπορέσει να δοθεί ακριβής απάντηση πρέπει να λαμβάνουμε όλο το context υπόψιν και να μην τρέχουμε σε δώσουμε δικές μας ερμηνείες.

 

[Guest 875331]

Είναι η ψυχολογία σαν επιστήμη πατροναριστική ;

Μπορείς να κοιτάξεις περιστατικά όπως αυτό των φαρμάκων για συγκέντρωση και καταπολέμηση ADHD: στην Αμερική, εκατομμύρια παιδιά φαρμακώνονται για ADHD και παρόμοιες (υποτιθέμενες ή μη) ασθένειες. Ο λόγος που χρειάζεται αυτό είναι επειδή τα παιδιά πολύ απλά δεν είναι κατασκευασμένα να κάθονται έγκλειστα για ώρες κάθε μέρα και να υπομένουν σιχαμερό και άχρηστο μάθημα. Θέλουν να βγουν έξω να παίξουν και να εξερευνήσουν ή απλά να αφοσιωθούν σε κάτι που τους αρέσει όπως το σκάκι.

Αυτό που βλέπουμε όμως είναι την οπλοποίηση της επιστήμης και της πρακτικής της Ψυχολογίας από το κράτος και πιο αφαιρετικά από το zeitgeist με σκοπό να διαμορφώσει τα παιδιά όπως αυτή τα χρειάζεται, ασχέτως για το πόσο αφύσικο και απάνθρωπο είναι αυτό.

Αντίστοιχα μπορούμε να γενικέψουμε για τους ενήλικες, πως όσοι δεν μπορούν να διατελέσουν χωρίς πολλά παράπονα τον μοντέρνο τρόπο ζωής, αυτοί είναι "προβληματικοί". 'Ετσι, πολλοί τύποι που σε παλαιότερες εποχές θα ήταν οι πιο επιφανείς, πλέον ζουν μεσ' τη μιζέρια ή στο τρελοκομείο ή στο δρόμο, επειδή δεν αντέχουν να ζήσουν σαν κατοικίδια του κράτους και της ιδεολογίας του.

Εδώ βέβαια βλέπουμε παραδείγματα που η ψυχολογία χρησιμοποιείται για πατρονάρισμα. Η ίδια μόνη της σίγουρα πατρονάρει σε πάρα πολλά ζητήματα, όπως αυτό της αυτοκτονίας που είπες λες και είναι δυνατόν ο άνθρωπος να μην έχει δικαίωμα στην ίδια του τη ζωή.

Οπότε η ψυχολογία θα σου πει τι είναι υγιές και τι όχι γιατί εσύ είσαι ο άρρωστος και δεν έχεις κρίση , τον φόβο, την παραίτηση, τον εθισμό, την εμμονή κοκ μπορεί να τον πεις επιλογή .

Η αλήθεια είναι πως η ψυχολογία τουλάχιστον άμεσα δεν ενοχλεί κάποιον που είναι χαρούμενος μ' αυτό που κάνει. Αν νιώθεις καλά με τη ζωή σου δε θα πας σε ψυχολόγο και ούτε αυτός θα έρθει κάπως μόνος του να σου την πει. Νομίζω θεωρείται "παθολογικό" ότι δεν αφήνει κάποιον να έχει μια ομαλή καθημερινότητα ή τέλος πάντων όταν υποφέρει σε μεγάλο βαθμό συνεχώς.

 

[Aura]

Από τη μια η ψυχολογία μας λέει ότι όποιος νιώθει καλά είναι οκ , ας πούμε η ασεξουαλικότητα θεωρείται σεξουαλικός προσανατολισμός, αλλά αν το άτομο νιώθει δυσφορία μπαίνει στις σεξουαλικές διαταραχές για παιδικά τραύματα ή κάτι παρόμοιο .

Από την άλλη θα μας πει για θέμα ελεύθερης βούλησης αν το άτομο πάσχει , υπηρετεί τους φόβους του , τους εθισμούς του κτλ και όχι τον εαυτό του και νομίζει ότι είναι καλά ενώ υποφέρει. Οπότε όποιος νιώθει καλά δεν σημαίνει ότι είναι οκ.

Οπότε κανείς δεν ξέρει ποιος είναι καλά και ποιος δεν είναι ούτε για εμάς ούτε για τους άλλους στην ουσία.

 

[EvanescenceQ]

Έχω να ρωτήσω το εξής .
Είναι η ψυχολογία σαν επιστήμη πατροναριστική ;

Από την μια θα πούμε όχι, πως όποιος δεν νιώθει καλά , αναζητά βοήθεια και κάτι πρέπει να αλλάξει και αυτό το ρόλο θα τον παίξει ο ψυχοθεραπευτής ας πούμε για να νιώσει το άτομο καλά και να κάνει αυτά που θέλει .

Από την άλλη έχουμε τον ρόλο της παθολογίας που το άτομο δεν καταλαβαίνει την πάθησή του, άρα δεν έχει ελεύθερη βούληση για αυτό που κάνει . Πχ στον εθισμό με το σεξ ή με videogames ή οτιδήποτε μπορεί κάποιος να νιώθει καλά και να μην του προκαλεί θλίψη αυτό ντε και καλά και ας μείνει πίσω στη κοινωνική ζωή , στις δεσμεύσεις, στην αγάπη , στη δουλειά ή σε οτιδήποτε μπορεί να σκεφτούμε σαν ''πρέπει'' επειδή το θέλουμε εμείς για την ζωή μας.

Φανταστείτε θέματα αυτοκτονίας , αν μπορεί να αποτελεί και μια επιλογή ή αν είναι πάντα αποτέλεσμα ασθένειας. Δεν νομίζω να υπάρχει ειδικός και να σου πει ότι μπορεί να είναι επιλογή. Και φυσικά και διστακτικοί να ήμασταν ως προς αυτό, θα παίρναμε όλοι την ίδια θέση για να αποτρέψουμε μια αυτοκτονία .

Οπότε η ψυχολογία θα σου πει τι είναι υγιές και τι όχι γιατί εσύ είσαι ο άρρωστος και δεν έχεις κρίση , τον φόβο, την παραίτηση, τον εθισμό, την εμμονή κοκ μπορεί να τον πεις επιλογή .

Όταν όμως κάποιος σου πει ότι δεν είσαι καλά μπορεί να σταματήσεις να είσαι . Πχ ένας έφηβος που τη βγάζει στο δωμάτιο του μπορεί να νιώθει καλά, αλλά όταν όλοι θα του πουν παιδί μου έχεις κατάθλιψη, βρες κορίτσι, πήγαινε μια βόλτα όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας , γιατί ζεις έτσι , πως θα αναπτύξεις κοινωνικές δεξιότητες,γιατί δεν έχεις ορμές, τι φοβάσαι κοκ και αυτό το ρόλο θα μπορούσε να τον έχει η μαμά του , ένας φίλος του, ένα άρθρο ψυχολογίας που διάβασε, αυτό θα του προκαλέσει θλίψη και όχι η καθαυτή έλλειψη κοριτσιού βόλτας δεξιοτήτων .

Και γιατί κάποια πράγματα θεωρούνται αρρώστια , πχ να ασχολείσαι με την εικόνα σου , να λιώνεις στα videogames ενώ κάποια άλλα όχι, πχ να διαβάζεις . Από πίσω η ίδια πάθηση να ξεφύγεις από την πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι ; η εκεί θα υποθέσουμε ότι ο ένας είναι άρρωστος και χαμένο κορμί και πρέπει να το ρίξει στην ψυχοθεραπεία, ενώ ο άλλος είναι ιδιοφυΐα, ένας μικρός Νεύτωνας ή κάτι παρόμοιο. Η επειδή η μάζα πέφτει σε συγκεκριμένες συνήθειες, ψυχολόγοι και άσχετοι ασχολούμαστε με τη μάζα και αφήνουμε τους άλλους ;

Ισως επειδη εχει παρατηρηθει απο τους ειδικους ψυχολογους και διαπιστωθει οτι οι εμμονές και ο εθισμος σε καταστρέφουν γιαυτο συστηνουν την αλλη πλευρα οπως λες.
Δεν βλεπω καποιο πατροναρισμα.
Πχ το ατομο ας πουμε το εθισμενο στα videogames θα αλλαξει στην αρχη καποιες συνηθειες θα προσαρμοστει σε μιαν αλλη πραγματικότητα ομως σε ενα ακαθοριστο χρονικο πλαισιο μπορει παλι να ξαναεπιστρέψει στον εθισμο και στην εμμονη του.
Να υποτροπιασει.
Σε γενικές γραμμές, η ανάπτυξη του αλκοολισμού για παραδειγμα, μπορεί να επεξηγηθεί βάσει της θετικής ενίσχυσης που προκαλείται στον εγκέφαλο. Η κατανάλωση της ουσίας αυτής, ενεργοποιεί το σύστημα ανταμοιβής του εγκεφάλου, δημιουργώντας ευχάριστα συναισθήματα. Έτσι ο εγκέφαλος αποζητά την κατανάλωσή της.Και εδω ειναι η θετικη ανταποκριση που εισπραττει καποιος απο τον εθισμο του.
Για άτομα εθισμένα στο αλκοόλ υπάρχουν πολλές διαθέσιμες πηγές βοήθειας και υποστήριξης. Το καλύτερο πρώτο βήμα είναι η επίσκεψη σε ειδικό με τη βοήθεια του οποίου το άτομο θα ξεκινήσει τη θεραπεία αποτοξίνωσης.
Είναι φανερό, ότι η νευροβιολογία επεξηγεί τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται η εξάρτηση.
Ομως για να σταματήσει η εξαρτηση θελει σιγουρα ειδικο. Και δεν ειναι ακριβως πατρονάρισμα αλλα μια καθοδηγηση αν θες προς την υγιη γενικα κατευθυνση.
Αναλογα τους εθισμους και τις εμμονες.
Η ισορροπία είναι πολύ λεπτή, δεν πρέπει να είμαστε ούτε υπερβολικά κοντά καταπιέζοντας τα, ούτε υπερβολικά μακριά στα παιδια ή σε αυτόν που εχει εθιστει.
Όλες οι θεραπευτικές παρεμβάσεις βασίζονται στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησης, της επικοινωνίας μεταξύ των μελών της οικογένειας, των σχέσεων με φίλους, στις δραστηριότητες που γυμνάζουν το σώμα και καλλιεργούν το πνεύμα και τις δεξιότητες. Τα ίδια λειτουργούν κι ως παράγοντες πρόληψης, προστατεύουν δηλαδή από την όποια ενδεχόμενη εξάρτηση.
Αρα ειναι αποτροπη της εξαρτησης και προστασια απο την επιβλαβη επανεμφάνιση της.

 

[meetmeinmontauk]

Από τη μια η ψυχολογία μας λέει ότι όποιος νιώθει καλά είναι οκ , ας πούμε η ασεξουαλικότητα θεωρείται σεξουαλικός προσανατολισμός, αλλά αν το άτομο νιώθει δυσφορία μπαίνει στις σεξουαλικές διαταραχές για παιδικά τραύματα ή κάτι παρόμοιο .

Από την άλλη θα μας πει για θέμα ελεύθερης βούλησης αν το άτομο πάσχει , υπηρετεί τους φόβους του , τους εθισμούς του κτλ και όχι τον εαυτό του και νομίζει ότι είναι καλά ενώ υποφέρει. Οπότε όποιος νιώθει καλά δεν σημαίνει ότι είναι οκ.

Οπότε κανείς δεν ξέρει ποιος είναι καλά και ποιος δεν είναι ούτε για εμάς ούτε για τους άλλους στην ουσία.

Αρχικά, σωστή παρατήρηση. Όποιος νιώθει "καλά", δεν σημαίνει πως πράγματι έτσι είναι τα πράγματα. Γι' αυτό και θα επαναλάβω ότι δεν πρέπει να τρέχουμε να βγάζουμε συμπεράσματα αν δεν έχουμε όλο το context.

Για να καταλάβω λοιπόν, εσύ προσπαθείς να καταλάβεις τι εστι είμαι καλά και τι εστι είμαι κακά; Ψάχνεις να βρεις αντικειμενικά κριτήρια;
Ο ορισμός που δίνεις σε αυτές τις φράσεις καθορίζεται από την κουλτούρα στην οποία μεγάλωσες και μεγαλώνεις, το conditioning που έχεις λάβει από παιδί και συνεχίζεις να λαμβάνεις ως ενήλικος δηλαδή.

 

[Aura]

Για να καταλάβω λοιπόν, εσύ προσπαθείς να καταλάβεις

Πολλά μάλλον λέω γιατί είπατε και εσείς πολλά και χάθηκα και εγώ .

Το πρώτο είναι αυτό που είπε ο φαστ για τη δέπυ. Δηλαδή μήπως πάντα είχαμε προβλήματα και πλέον απλά έχουμε τις ονομασίες για κάθε τι ; ή μήπως δεν είχαμε και ο πολιτισμός αυξάνει τα προβλήματα που δεν είχαμε ; ας πούμε ένα παιδί σε μια μεγαλούπολη που δεν εκτονώνεται όπως πρέπει αναπτύσσει προβλήματα, ένας νέος που τη βγάζει στον υπολογιστή αναπτύσσει άγχος συναναστροφής που δεν υπήρχαν παλιά σε τόσο μεγάλο ποσοστό για να ασχοληθεί κανείς .

Το δεύτερο είναι αν η ψυχολογία συμβαδίζει με την εποχή για να εξυπηρετήσει την κοινωνία
Στη wiki λέει πχ
defining paraphilic disorder as "a paraphilia that is currently causing distress or impairment to the individual or a paraphilia whose satisfaction has entailed personal harm, or risk of harm, to others"

Οπότε μήπως είναι ένα πατρονάρισμα για να εξυπηρετηθεί το σύνολο που είπε ο χάκερ . Η ομοφυλοφιλία δεν πείραζε κανέναν , οπότε βγήκαν έρευνες ότι δεν είναι ασθένεια, και βγήκε από τον κατάλογο διαταραχών . Αλλά αυτό μοιάζει με πολιτική παρά επιστήμη.

Ε και το τρίτο μπορεί να είναι για εμάς που αντιγράφουμε την ψυχολογία και εν τέλει δεν ξέρουμε να συμβουλεύουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους . Δηλαδή αν πούμε ότι όπως νιώθει ο κάθε ένας, ένας άνθρωπος πχ που δεν θέλει σχέσεις και είναι καλά με αυτό, πότε έχει φοβία δέσμευσης και πότε όχι ; ένας παχουλός πότε έχει παραιτηθεί από τον εαυτό και νομίζει ότι είναι καλά και πότε είναι πραγματικά καλά ; πότε ένας έφηβος που τη βγάζει στο δωμάτιό του είναι καλά και πότε όχι για να ξέρει ο ίδιος ότι πρέπει να το αλλάξει αυτό ή όχι κτλ

 

[EvanescenceQ]

Πολλά μάλλον λέω γιατί είπατε και εσείς πολλά και χάθηκα και εγώ .

Το πρώτο είναι αυτό που είπε ο φαστ για τη δέπυ. Δηλαδή μήπως πάντα είχαμε προβλήματα και πλέον απλά έχουμε τις ονομασίες για κάθε τι ; ή μήπως δεν είχαμε και ο πολιτισμός αυξάνει τα προβλήματα που δεν είχαμε ; ας πούμε ένα παιδί σε μια μεγαλούπολη που δεν εκτονώνεται όπως πρέπει αναπτύσσει προβλήματα, ένας νέος που τη βγάζει στον υπολογιστή αναπτύσσει άγχος συναναστροφής που δεν υπήρχαν παλιά σε τόσο μεγάλο ποσοστό για να ασχοληθεί κανείς .

Το δεύτερο είναι αν η ψυχολογία συμβαδίζει με την εποχή για να εξυπηρετήσει την κοινωνία
Στη wiki λέει πχ
defining paraphilic disorder as "a paraphilia that is currently causing distress or impairment to the individual or a paraphilia whose satisfaction has entailed personal harm, or risk of harm, to others"

Οπότε μήπως είναι ένα πατρονάρισμα για να εξυπηρετηθεί το σύνολο που είπε ο χάκερ . Η ομοφυλοφιλία δεν πείραζε κανέναν , οπότε βγήκαν έρευνες ότι δεν είναι ασθένεια, και βγήκε από τον κατάλογο διαταραχών . Αλλά αυτό μοιάζει με πολιτική παρά επιστήμη.

Ε και το τρίτο μπορεί να είναι για εμάς που αντιγράφουμε την ψυχολογία και εν τέλει δεν ξέρουμε να συμβουλεύουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους . Δηλαδή αν πούμε ότι όπως νιώθει ο κάθε ένας, ένας άνθρωπος πχ που δεν θέλει σχέσεις και είναι καλά με αυτό, πότε έχει φοβία δέσμευσης και πότε όχι ; ένας παχουλός πότε έχει παραιτηθεί από τον εαυτό και νομίζει ότι είναι καλά και πότε είναι πραγματικά καλά ; πότε ένας έφηβος που τη βγάζει στο δωμάτιό του είναι καλά και πότε όχι για να ξέρει ο ίδιος ότι πρέπει να το αλλάξει αυτό ή όχι κτλ

Παλια δεν υπηρχε κοινωνικο αγχος και απλα αυξηθηκε με τη συγχρονη ζωη στις πολεις ?Δεν νομιζω.Απλα δεν ηταν καταγεγραμμενο αν θες.Πιστευω οτι με την αναπτυξη της ψυχολογιας και της ψυχιατρικης ως επιστημες τα καταγραψαμε,και ακομα τα καταγραφουμε αν θες γιατι βγαινουν νεες μορφες οσο αλλαζει και η ζωη μας.
Επομενο ειναι.
Τα προβληματα και ολα αυτα που λετε υπηρχαν και παλια,ισως με αλλη μορφη αν θελεις.
Αλλα δε σημαινει οτι τοτε δεν ειχαν αγχος.Η΄οτιδηποτε αλλο εχουμε εμεις σημερα.
Η ψυχολογια γραψαμε απλα θετει τους κανονες αν θελεις να ζει το ατομο ελευθερο μακρια απο καταστροφικες συμπεριφορες,ως μια διασφαλιση αν θες γενικοτερης υγειας.
Αρα δεν ειναι πατροναρισμα τοσο με την εννοια οτι επιβαλλει κατι συγκεκριμενο,ηδη διαβαζουμε και βλεπουμε αλλαγες οπως και στην αντιμετωπιση της ομοφυλοφυλιας αν θες και στα ατομα non binary ,βλεπουμε μια τερμα τελειως διαφορετικη αντιμετωπιση απο οτι ειχαμε πριν τριαντα χρονια.
Και αυτο σημαινει πολλα.Οτι η ψυχολογια αλλαζει μαζι με τον ανθρωπο αποσκοπωντας σε μια καλυτερευση της ζωης του και των μεθοδων της.Ειναι πως θα ζουμε καλυτερα.
Αυτο πιστευω,αρα καθαρα βοηθητικος ο ρολος της.
Πιστευω οτι στο κομματι το συμβουλευτικο αν θες που επιδιδομαστε οι περισσοτεροι οταν ειναι να βοηθησουμε αλλους,το κανουμε βασει της οποιας ενσυναισθησης διαθετουμε και φυσικα των εμπειριων μας και των βιωματων μας,και προσπαθουμε καπως να μπουμε στη θεση του αλλου,χωρις αυτο να σημαινει οτι τον νιωθουμε πληρως να λεμε την αληθεια,απλες γνωμες γραφουμε ευελπιστωντας ο αλλος να βοηθηθει καπως ή να δει καποια πραγματα αλλιως.Ο μονος που το νιωθει ειναι ο ιδιος που το βιωνει καθε φορα.Αλλος κανεις.Ουτε ο ψυχολογος.Απλα κατευθυνσεις δινουμε.

 

[Aura]

Και αυτο σημαινει πολλα.Οτι η ψυχολογια αλλαζει μαζι με τον ανθρωπο αποσκοπωντας σε μια καλυτερευση της ζωης του και των μεθοδων της.Ειναι πως θα ζουμε καλυτερα.
Αυτο πιστευω,αρα καθαρα βοηθητικος ο ρολος της.

Ναι αλλά έτσι θεωρείται φιλοσοφία παρά επιστήμη .

Μοιάζει λίγο με αυτό

Προσφυγή στις επιπτώσεις - Βικιπαίδεια

el.wikipedia.org

 

[EvanescenceQ]

Ναι αλλά έτσι θεωρείται φιλοσοφία παρά επιστήμη .

Μοιάζει λίγο με αυτό

Προσφυγή στις επιπτώσεις - Βικιπαίδεια

el.wikipedia.org

θεωρεις οτι η ψυχολογια "φυλακιζεται" σε δυο εννοιες ψευδους-αληθειας?
Νομιζω οτι τα καθοριζει απο πριν ωστε να βοηθησει στην ανιχνευση αν θες της καλυτερης οδου,για μια καλυτερη βελτιωση.
Και αν παρουμε ως πρωτοτυπο οτι η ψυχολογια μας μεταδιδει κατι εσφαλμενο,ρωτω τοτε ποια ειναι η αληθεια που μας κρυβει αν θελεις?Ποια ειναι αληθεια η αληθως σωστη?

 

[Aura]

θεωρεις οτι η ψυχολογια "φυλακιζεται" σε δυο εννοιες ψευδους-αληθειας?
Νομιζω οτι τα καθοριζει απο πριν ωστε να βοηθησει στην ανιχνευση αν θες της καλυτερης οδου,για μια καλυτερη βελτιωση.
Και αν παρουμε ως πρωτοτυπο οτι η ψυχολογια μας μεταδιδει κατι εσφαλμενο,ρωτω τοτε ποια ειναι η αληθεια που μας κρυβει αν θελεις?Ποια ειναι αληθεια η αληθως σωστη?

Όχι λέω ότι μπορεί να μην ξέρουμε, όχι ότι είναι και λάθος . Τις δίνουμε σημασία και την εκτιμάμε περισσότερο( συνήθως) από τις θρησκείες και τις φιλοσοφίες, γιατί είναι περισσότερο επιστήμη.

 

[meetmeinmontauk]

Το πρώτο είναι αυτό που είπε ο φαστ για τη δέπυ. Δηλαδή μήπως πάντα είχαμε προβλήματα και πλέον απλά έχουμε τις ονομασίες για κάθε τι ; ή μήπως δεν είχαμε και ο πολιτισμός αυξάνει τα προβλήματα που δεν είχαμε ; ας πούμε ένα παιδί σε μια μεγαλούπολη που δεν εκτονώνεται όπως πρέπει αναπτύσσει προβλήματα, ένας νέος που τη βγάζει στον υπολογιστή αναπτύσσει άγχος συναναστροφής που δεν υπήρχαν παλιά σε τόσο μεγάλο ποσοστό για να ασχοληθεί κανείς .

Όσον αφορά το ADHD, από παλιά υπήρχε φυσικά και καλά κάνουμε και βρήκαμε ονομασία. Είναι σοβαρή αναπτυξιακή δυσκολία όπου πολλοί εκπαιδευτικοί ακόμη και σήμερα την προσπερνάνε με το "έλα μωρέ, απλά βαριέται να διαβάσει". Μέχρι και γονείς το λένε αυτό. Γιατί είναι πιο εύκολο να βρούμε δικαιολογία για ν' αποφύγουμε το πρόβλημα παρά να το λύσουμε. (Ξέφυγα εδώ, το ξέρω)

Η ερώτηση που θέτεις είναι περίπλοκη. Είναι σαν το "η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα;". Δημιουργούμε εμείς τα προβλήματά μας ή τα προβήματα υπήρχαν και απλά τους δώσαμε όνομα; Προσωπική άποψη, η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Και με την πάροδο του χρόνου δημιουργούνται νέα προβλήματα αλλά και με την εξέλιξη της επιστήμης δίνουμε όνομα σε θέματα που παλιότερα ήταν άγνωστα.

Το δεύτερο είναι αν η ψυχολογία συμβαδίζει με την εποχή για να εξυπηρετήσει την κοινωνία
Στη wiki λέει πχ
defining paraphilic disorder as "a paraphilia that is currently causing distress or impairment to the individual or a paraphilia whose satisfaction has entailed personal harm, or risk of harm, to others"

Οπότε μήπως είναι ένα πατρονάρισμα για να εξυπηρετηθεί το σύνολο που είπε ο χάκερ . Η ομοφυλοφιλία δεν πείραζε κανέναν , οπότε βγήκαν έρευνες ότι δεν είναι ασθένεια, και βγήκε από τον κατάλογο διαταραχών . Αλλά αυτό μοιάζει με πολιτική παρά επιστήμη.

Θα επαναλάβω τρεις λέξεις από την παραπάνω απάντηση: εξέλιξη της επιστήμης. Όταν η ομοφυλοφιλία σταμάτησε να είναι κοινό μυστικό, άρχισε να τραβά την προσοχή της επιστήμης και προφανώς να γίνονται και μελέτες. Λογικό δεν είναι να μην θεωρείται διαταραχή εφόσον πλέον υπάρχουν δεδομένα που αποδεικνύουν ότι υπάρχει σε μεγάλα κομμάτια του γενικού πληθυσμού (άρα δεν υπάρχει statistical deviancy) και δεν προκαλεί δυσλειτουργίες και βλάβες στον ομοφυλόφυλο άνθρωπο;

Ε και το τρίτο μπορεί να είναι για εμάς που αντιγράφουμε την ψυχολογία και εν τέλει δεν ξέρουμε να συμβουλεύουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους . Δηλαδή αν πούμε ότι όπως νιώθει ο κάθε ένας, ένας άνθρωπος πχ που δεν θέλει σχέσεις και είναι καλά με αυτό, πότε έχει φοβία δέσμευσης και πότε όχι ; ένας παχουλός πότε έχει παραιτηθεί από τον εαυτό και νομίζει ότι είναι καλά και πότε είναι πραγματικά καλά ; πότε ένας έφηβος που τη βγάζει στο δωμάτιό του είναι καλά και πότε όχι για να ξέρει ο ίδιος ότι πρέπει να το αλλάξει αυτό ή όχι κτλ

Αυτά τα ερωτήματα που θέτεις πάλι δεν έχουν μια γενική απάντηση γιατί guess what, είναι όλα υποκειμενικά. Ναι, ο άνθρωπος που αποφεύγει τις σχέσεις, ο παχουλός και ο μοναχικός έφηβος ξέρουν τι ισχύει για τον καθένα και κανείς δεν θα τους επιβάλλει τι να νιώσουν. Ο θεραπευτής θα τους δώσει κατευθύνσεις προς τα που να κοιτάξουν.

Κι επειδή φαντάζομαι ότι η επόμενη ερώτηση θα είναι "γιατί να τους πει αυτός που να κοιτάξουν και να μην δουν μόνοι τους;".
Γιατί αυτή είναι η αιτία της ύπαρξη των θεραπευτών. Για να ξεκινήσει κάποιος ενδοσκόπηση και αυτοπαρατήρηση, πρέπει να έχει και τα απαραίτητα εργαλεία. Αλλιώς θα καταλήξει σε λάθος συμπεράσματα.

 

[EvanescenceQ]

Όχι λέω ότι μπορεί να μην ξέρουμε, όχι ότι είναι και λάθος . Τις δίνουμε σημασία και την εκτιμάμε περισσότερο( συνήθως) από τις θρησκείες και τις φιλοσοφίες, γιατί είναι περισσότερο επιστήμη.

ισως γιατι ειναι πιο κοντα σε εμας?Με βαση νευροβιολογικα δεδομενα πλεον?

 

[Guest 875331]

Όσον αφορά το ADHD, από παλιά υπήρχε φυσικά και καλά κάνουμε και βρήκαμε ονομασία. Είναι σοβαρή αναπτυξιακή δυσκολία όπου πολλοί εκπαιδευτικοί ακόμη και σήμερα την προσπερνάνε με το "έλα μωρέ, απλά βαριέται να διαβάσει". Μέχρι και γονείς το λένε αυτό. Γιατί είναι πιο εύκολο να βρούμε δικαιολογία για ν' αποφύγουμε το πρόβλημα παρά να το λύσουμε. (Ξέφυγα εδώ, το ξέρω)

Η ερώτηση που θέτεις είναι περίπλοκη. Είναι σαν το "η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα;". Δημιουργούμε εμείς τα προβλήματά μας ή τα προβήματα υπήρχαν και απλά τους δώσαμε όνομα; Προσωπική άποψη, η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Και με την πάροδο του χρόνου δημιουργούνται νέα προβλήματα αλλά και με την εξέλιξη της επιστήμης δίνουμε όνομα σε θέματα που παλιότερα ήταν άγνωστα.

Τα παιδιά παλιότερα δεν είναι ότι δεν είχαν ADHD είανι οτι ζούσαν και μεγάλωναν σε συνθήκες πολύ πιο προσαρμοσμένες στη βιολογία τους και δε χρειαζόταν να φαρμακώνονται μέχρι πνευματικού θανάτου όπως γίνεται τώρα και δεν έχει το 20%(που σε 5 χρόνια θα έχει γίνει 30% κοκ) των παιδιών ADHD όπως πολλά στατιστικά μας αφήνουν να πιστεύουμε. Επίσης, δεν υπάρχει καμία βάση για την αντιμετώπιση του ADHD ως κάτι θετικό για το παιδί. Τα παιδιά που έχουν έφεση στα αθλήματα ή στο σκάκι ή σε κάτι άλλο θέλουν να ασχολούνται μόνο με αυτό και δυσκολεύονται πάρα πολύ να συγκεντρωθούν στις παλαβομάρες που πρέπει να παπαγαλίσουν για το σχολείο.

Για την κοινωνία, είναι πολύ ωφέλιμο για τα παιδιά να τα πάνε καλά στο σχολείο και να μην έχουν δικές τους σοβαρές ασχολίες. Για τα παιδιά, το ανάποδο.

Να σημειώσω και πως εναλλακτικές μέθοδοι αντιμετώπισης της έλλειψης προσοχής συχνά έχουν πάρα πολύ καλά αποτελέσματα, ενώ τα φάρμακα που συνταγογραφούνται έχουν έντονες παρενέργειες και πιθανότατα κρύβουν πολλούς κινδύνους μακροπρόθεσμα.

Κι επειδή φαντάζομαι ότι η επόμενη ερώτηση θα είναι "γιατί να τους πει αυτός που να κοιτάξουν και να μην δουν μόνοι τους;".
Γιατί αυτή είναι η αιτία της ύπαρξη των θεραπευτών. Για να ξεκινήσει κάποιος ενδοσκόπηση και αυτοπαρατήρηση, πρέπει να έχει και τα απαραίτητα εργαλεία. Αλλιώς θα καταλήξει σε λάθος συμπεράσματα.

Κάθε σχολή ψυχολογίας επιθυμεί να πάρει έναν άνθρωπο από μία δυσάρεστη κατάσταση και να τον φέρει σε μια πιο μπορετή και "φυσιολογική". Συνήθως για να γίνει αυτή η μετάβαση επιτυχώς χρειάζεται ο θεραπευόμενος να αποκτήσει μια καλύτερη επίγνωση του εαυτού του, των συνήθειων του κλπ, όμως σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτός ο σκοπός της θεραπευτικής διαδικασίας.

Για την ακρίβεια, πάρα πολύ συχνά ο θεραπευτής θα επιλέξει να μην πει στο θεραπευόμενο κάποια σημαντικά πράγματα για τον εαυτό του, καθώς αυτό μπορεί να μην τον βοηθήσει στο στόχο του και να μην μπορεί να το δεχθεί εκείνη τη στιγμή ή γενικά. Για παράδειγμα, θεωρείται φυσιολογικό(μη παθολογικό) και είναι πάρα πολύ συχνό ένας άνθρωπος(συνήθως γυναίκα) να βλέπει 68 όταν η ζυγαριά λέει 80.