Λυπάμαι βεβαίως για τον άνθρωπο, μόνο ως άνθρωπο, που πέθανε. Να αναπαυθεί η ψυχή του και να συγχωρεθούν οι τυχόν όποιες αμαρτίες του. Αλλά το ίδιο θα λυπόμουν για οποιονδήποτε πεθάνει, οσοδήποτε λαϊκό και απλό άνθρωπο ή "ευγενή".
Αλλά όχι και να λυπηθώ γιατί πέθανε ο "βασιλιάς" (ο τίτλος δηλαδή).
Άκου "το πένθος φτάνει και σε μας" που λέει ο Γιάννης. Όχι ρε φίλε, σε μένα δεν έφτασε το πένθος, φρέναρε κάτι χιλιόμετρα πριν με φτάσει και δεν με άγγιξε.
Και στην τελική έφτασε 99 χρονών. Ε λογικό ήταν να πεθάνει κάποτε. Δεν είναι κι ότι είχε όλη τη ζωή μπροστά του, ούτε ότι θα αλλάξει ο ρους της Ιστορίας από την απώλειά του.
Εντάξει, κρίμα κι αυτός άνθρωπος ήταν. Σέβομαι και λυπάμαι για την ανθρώπινη απώλεια και τον πόνο των οικείων του, αλλά συνεχίζουμε, προχωράμε.
Να συζητήσουμε τι στο παρόν θέμα. Το πόσο δακρύβρεχτη θα είναι η μέρα για τους βασιλόφρονες; Ενα ποστ και πολύ ήταν.
ΥΓ: Αν θέλετε να κάνετε χρήσιμο το παρόν θέμα, γράψτε μας οι γνώστες την κοινωνική κλπ. προσφορά του βασιλιά Φίλιππου. Να ειναι εστω πληροφοριακά χρήσιμο το θέμα. Σοβαρολογώ. Γράψτε μας να μάθουμε τι ήταν και τι πρέσβευε και έκανε ο εν λόγω άνθρωπος.